Poppy - Am I a Girl? (2018)

Heerlijk Pop / Synthpop album van een 23 jarige debutant die op YouTube al ruim 25 miljoen views heeft voor al haar videos die ze de afgelopen 5 jaar online heeft gezet. Eerlijk gezegd had ik hier niet veel van verwacht en ook niet opgemerkt als ze niet Metal van Gary Numan had gecoverd. Poppy - Metal (Official Audio) - YouTube

Maar dit Pop / Synthpop album zit goed in elkaar, genoeg variatie, lekkere synths, maar ook durft ze vuige gitaren erbij te halen (zoals in de afsluiter en Play Destroy met Grimes). En dus is het niet vreemd dat ze een nummer van Gary Numan coverde want het geluid uit zijn vroege 80s werk hoor ik er hier en daar in terug. Leuk om te zien, ze kan goed zingen en de teksten zijn prima voor Pop.

Een act die waarschijnlijk in 2019 kan doorbreken als ze dat nu al niet is. Er schijnt een serie in de planning te staan rondom haar karakter Poppy. Wie weet de volgende Katy Perry?

Ze heeft als "That Poppy" al eerder wat dingetjes uitgebracht, dus een echte debutant is ze niet. /mierneuk

Maar je hoort inderdaad de Numan synthesizers terug op dit album. Netjes!

Gisteren nog geluisterd en er meteen de lyrics bij gezocht en die zijn toch een stuk interessanter dan ik in eerste instantie dacht. Nog wat rebelser en tegenstrijdig, maar ook genoeg humor.

Een mix van Katy Perry / Gary Numan / Sparks / Amanda Lear

Misschien wel HET POP album van 2018.

X is wel een leuk maar vreemd nummer. Play Destroy is nog vreemder. Kan wel een leuk album worden!

Valt me nu pas op dat de prima single Immature Couture die nota bene dezelfde hoes heeft als dit album hier NIET op staat.

Halfje erbij... gewoon een heerlijk album waar de teksten de nodige glimlachen doen verschijnen.

Time Is Up (met Diplo) is het prijsnummer maar er staan vele heerlijke nummers op.

Chic Chick is zo'n nummer waar als je goed luistert de nodige woordgrappen in hoort. "Chic Chick" klinkt dan soms als "Cheap Chick" maar ook een keertje als "Cheap Shit" (waarschijnlijk een mis-take die ze er bewust in hebben laten zitten).

Er is een 'akoestische' versie van de afsluiter X uitgebracht, vooral ontdaan van de bombast en dan blijft er niet veel over maar het bevalt desondanks toch wel.

Deze meid blijft vermakelijk en het verbaasd me dat ze nog niet op een major label zit met namen als Grimes, Diplo en Garibay heb je toch vrienden van naam die deurtjes zouden moeten kunnen openen.

Het tweede album van Poppy is duidelijk wat meer zoekende naar een eigen geluid. Als geheel vind ik het minder fijn wegluisteren dan haar debuut, maar met nummers als 'X' en 'Play Destroy' staan er wel een aantal nummers op die ik veel grager hoor dan alles op Poppy.Computer. Het helpt ook wel dat ze hier is begonnen met het leunen naar een rock sound op de tweede helft, terwijl de eerste helft nog vasthoudt aan de wat blije en simpele popdeuntjes. Met de tekst van 'Hard Feelings' probeert er ook weer wat heftiger te leunen op het wat geforceerde robot-image, wat van mij niet had gehoeven.