Charlotte de Witte - The Healer EP (2018)

Saaie minimalistische techno. So booring. Hoe kan men zoiets de hemel in prijzen? Muzikaal een woestenij.

Ik vond het al raar dat deze zo'n lage waardering had, maar ik zie hierboven de oorzaak. Ga dit vooral zelf ontdekken, want dit is van het vertrouwde niveau.

Niet zo hoog dus

Ik begrijp Muziekkriebel wel.

Zelf heb ik helemaal niets met de techno van Charlotte De Witte en gelijkaardigen. De muziek is zo eenvoudig dat het al snel foutief onder Minimal-Techno geklasseerd wordt. Daar waar artiesten als Rickie Hawtin of Moritz Von Oswald uitblinken in dit genre en hun muziek gekenmerkt wordt door een uitmuntendheid aan subtiele elementen en sfeercreatie, blijft dit soort muziek eerder hangen in een oppervlakkige en banale knaldrang. Dit doet me eerder denken aan het 'retro-house' genre dat maar een doel had: makkelijk misbaar en snel verteerbaar zijn.

Dus ga dit inderdaad vooral zelf ontdekken en zoek verder, want techno kan meer zijn dat dit.

I stand corrected: hierboven én hieronder ondertussen

Zit anders wel op hetzelfde label als Hawtin, en volgens mij maakt of draait Hawtin ook gewoon zulke techno.

Even geluisterd en dit is toch gewoon goede techno, duistere sfeer wel. Haar dj sets vind ik niet zoveel aan, maar deze ep is wel sterk.

Inderdaad. Maar Hawtin is ondertussen ook ver verwijderd van hetgeen hij vroeger deed.
Ach, mij doet het gewoon niets. Er zullen anderen zijn voor wie dit wel wat kan betekenen.

Maar je kan toch niet beweren dat er nog veel gelaagdheid in dit soort techno zit?

Hoeveel gelaagdheid zit er überhaupt in dance, anders dan idm?

Laat ik voorop stellen dat deze ep - ik heb 2 tracks gehoord - redelijk strak is; veel hangt af van de context/mindset waarin je iets beluistert. Als het niet je ding is prima - maar een potje zwampeledippen hoeft nou ook weer niet, da's too easy. BN'er Tijl Beckand (ambassadeur van Klassieke Zaken) heeft ooit in een muziekprogramma onder instemmend gelach zich zeer laatdunkend over techno uitgelaten ("machinemuziek").
Zelf blijf ik graag weg bij alle metal-dialecten en - vormen
Hawtin hanteert ook regelmatig de 'moniker' Plastikman, net zoals Hecq een andere naam (Ben Lukas Boysen) hanteert bij andersoortige muziek. Shed maakt tegenwoordig, Oderbruch, heel andere muziek dan op The Killer, gewoon als Shed. Dat komt gewoon vaker voor.

Ik vind het wel hypnotiserend spul, beetje acid erbij en wat synths, geen wereldschokkende techno maar wel kwaliteit. De beats vind ik tegenwoordig wel een beetje soft, dat mag wel wat meer beuken zoals in Kuda en het is veel hetzelfde tempo, dat ingehouden staat me soms wel wat tegen, helemaal los gaat het nooit.
Check bijvoorbeel Mike Dearborn - Birds on E, zo hoor ik techno het liefst. Voor gelaagdheid in techno zou ik eerder naar Detroit of dub techno luisteren denk ik, of minimal techno zoals Consumed van Hawtin.