Quicksilver Messenger Service - Shady Grove (1969)

Dit is het buitenbeentje onder de QMS albums. Het vertrek van Gary Duncan, die de band Outlaw begon met de vers uit de gevangenis gekomen Dino Valenti, werd opgevangen met het aantrekken van Nicky Hopkins. De studio-piano guru van de 60s was verliefd geworden was op een meisje uit Mill Valley, operatie basis van QMS, vandaar.

Een pianist voor een gitarist voor een band die naam gemaakt had door z'n gitaristen was een beetje vreemde keus, ook al was die pianist uniek. John Cipollina was dan welliswaar "the man" voor de fans, Duncan was de vormgever. Dus kwa struktuur en repertoire krijgen we hier te maken met een heel andere QMS dan op Happy Trails. Ik heb me jaren af lopen vragen wat ik nog met deze LP moest, maar nadat ik 'm gedigitaliseerd had kwam er, met wat kanaalkorrekties en geschuif met de EQ, opeens een prima plaat tevoorschijn.

Als je aan Shady Grove wilt beginnen moet je dus de ( gevierde ) Happy Trails sound uit je geheugen schrappen om hier met verse oren aan te beginnen. David Freiberg trekt hier de kar en grijpt terug naar z'n verleden als folkie wat meer resulteert in een vervolg van hun debuut LP ( minus Gold & Silver en The Fool dan natuurlijk ).

Vreemd genoeg werkt dat behoorlijk goed omdat het gekozen repertoire behoorlijk overtuigend is. Het titelnummer is een tot showcase voor Hopkins en Cippolina omgetoverde versie van de ouwe country kastanje. Flute Song klinkt ( en werkt ) als een prima voorloper van waar de latere 6-mans Valenti bezetting zich mee bezig zou gaan houden en Holy Moly, Joseph's Coat en Flashing Lonsesome ( de drie Nick Gravenites songs, waarvan 2 samen met Freiburg en Cippollina geschreven ) zijn pure klasse.

Aan Edward is ook helemaal niks mis maar past eigenlijk, zoals ook verdere Hopkins intrusumentaaltjes op hun latere platen, niet in het geheel van het album. Het werd echter wel Hopkins' signature tune en er zou later nog een hele LP met jams aan opgehangen worden: ( Jamming With Edward )

Naar mijn smaak het beste album van QMS en toevallig of niet ook de meest succesvolle (nr 25 Billboard). De bandleden lieten op de eerdere albums QMS en Happy Trails al horen dat ze talent hadden, maar duidelijk tekort schieten op het gebied van het componeren van liedjes. Nieuwkomer Nicky Hopkins schrijft niet alleen het mooiste lied van het Album (Edward), maar zorgt er met zijn fantastische pianospel voor dat de nummers meer als een geheel klinken. Ook de bijdrage van Nick Gravenites aan de composities zorgt voor betere songs. De cover "Shady Grove" vind ik het op één na beste nummer van het album.

Dit album heeft verre mijn voorkeur boven het vervelende Happy Trails met al die jams. De songs vind ik alle behoorlijk goed, maar de vocalen vind ik niet altijd even mooi. Onlangs de Edsel-cd (1987) op de kop getikt en met behulp van de hoofdtelefoon geconcentreerd kunnen luisteren. In instrumentaal opzicht vond ik het boeiend van begin tot eind, mede natuurlijk dankzij het toetsenspel van Nicky Hopkins.

Het oeuvre van de band die in Nederland altijd totaal onbekend en grotendeels onbemind is geweest ben ik de laatste tijd aan het doorspitten.
Enkele albums zijn uitstekend te noemen maar een aantal schijven kunnen mij maar matig bekoren. Het debuut was redelijk maar weinig opzienbarend. Ook Shady Grove breekt weinig potten bij mij.
An sich wordt er redelijk gemusiceerd maar de composities zijn wat richtingloos, de zang klinkt bij vlagen inspiratieloos en de arrangementen zijn ondersteunend maar vullen de songs in mijn ogen onvoldoende aan. Een nummer als Flashing Lonesome vormt daar een voorbeeld van; 5,5 minuut zit ik te luisteren naar een creatieve impasse, alsof de heren maar wat aanrommelen. Is het overige songmateriaal dan slecht?
Neen, het dwarse karakter levert ook enkele aardige momenten op; de titelsong steekt bijvoorbeeld goed in elkaar, hier behoudt men de focus en staat alles in dienst van het nummer.
Voor het overige trekt Shady Grove aan mij voorbij zonder dat ik ergens opveer. In mijn ogen een zwakke broeder in de discografie van de heren.

Hier schuurt de band erg dicht tegen de progressive rock aan, met name op het prachtige Flute Song. Het pianospel van Nicky Hopkins is erg bijzonder en erg mooi hier en daar. Op andere momenten meer boogie (denk aan Chuck Leavell bij de Allman Brothers).

Ik vind het niet een evenwichtige plaat, en vind de zang niet altijd even sterk. Maar toch is het wel genietbaar, op de achtergrond zeg maar.