Wat is dit bandje een fijne verassing. In het verleden zijn er wel wat geluidsfragmenten voorbij gekomen maar de band heeft nooit echt een indruk op mij achtergelaten. Inmiddels is dat anders. De muziek is typisch een product van zijn tijd (en plaats); midden jaren 60 opgericht in San Francisco en dan weet je wel in welke richting de muziek opgaat; Folky bluesrock met licht psychedelische elementen en fijne samenzang. De wijze waarop de songs in vorm worden gegoten is echter zeer fraai. De blues is altijd aanwezig maar de rijke arrangementen maken het tot een heel divers schijfje.
Beste song is afsluiter The Truth. De ritmesectie maakt overuren, de groove is heerlijk loom , het hammond orgeltje zorgt voor fraaie ondersteuning en de samenzang tilt de song naar een hoger niveau.
Song For Frisco, ook nu weer een prima song; op een bedje van pianoklanken soleert de gitarist dat het een lieve lust is. Ook vermeldenswaardig; het broeierige Fire Brothers, een nummer waarbij de piano wederom een hoofdrol vertolkt.
Het is jammer dat de heren - onder andere door de vele bezettingswisselingen - veelal wisselvallige platen hebben uitgebracht. Dit schijfje vormt in mijn ogen dan ook de beste van de band. Afwisseling, variatie en een knap staaltje van songwriting. In Nederland onbekend en grotendeels onbemind gebleven, dat is ook af te zien aan de hoeveelheid reacties op deze site. Tijd voor een stukje herwaardering zou ik zeggen.