Het kan gebeuren, dat ik het idee heb, Sofie Winterson in een voorprogramma gezien heb in Leiden, maar me er niets meer van kan herinneren. Dat zal ditmaal anders zijn. Als voorprogramma van Amber Arcades in Amsterdam bleek zij een ideale opstart te zijn. Elektronisch met net genoeg analoge bijdrages, soms heerlijk verrassend, om de aandacht er volkomen bij te houden. Dat nodigde mij uit om toch serieus naar haar nieuwe plaat te luisteren, die ik aanvankelijk vrij snel opzij had gelegd.
Dat bleek al snel onterecht. Sophia Electric kent een aantal mooie songs die balanceren tussen warm en koud, afhoudend en omarmend. In dit spanningsveld begeeft Sofia Winterson zich met haar stem. Ook die laveert tussen afstandelijkheid en zich rechtstreeks tot de luisteraar richten, zoals in het mooiste nummer 'Sweet Heart'.
De manier waarop zij zingt, bracht steeds een herinnering boven die ik niet kon plaatsen. Dat gebeurde pas toen ik op aanraden van een vriend naar Sade's versie van 'Why Can't We Live Together' luisterde, a-ha. Waarbij ik kan aantekenen dat Sophia live een stuk beter zingt dan Sade in het filmpje dat ik op You Tube tegenkwam.
De plaattitel dekt de lading goed. Elektronica, beats, het vormt de basis van dit album. Daar overheen speelt een keyboard, soms een elektrische gitaar of bas, die een iets meer menselijk maat aanbrengen. De overgang van beats naar percussie/drums geven zeker live nummers een enorme boost. De balans tussen deze twee maten heeft Sofia Winterson diverse malen goed getroffen op haar nieuwe album. Een positieve beoordeling valt haar, aanvankelijk totaal onverwacht, ten deel.
Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op
WoNoBloG.