Quicksilver Messenger Service - Comin' Thru (1972)
mijn stem
9 stemmen
0
geplaatst: 20 september 2009, 01:43 uur
Deze stond al jaren ongedraaid in mijn kast, uit de collectie van mijn oom zaliger. Valt niet mee zeg, seventiesrock, lekker gespeeld dat wel, maar wat een slechte liedjes...
2* voor het lekkere orgeltje
2* voor het lekkere orgeltje
0
geplaatst: 20 september 2009, 02:01 uur
Te lang geleden om me nog te herinneren hoe deze plaat klonk.
Weet nog wel dat de indruk niet grandioos was.
Wat mij betreft kun het met de QMS maar beter bij deze:
http://www.musicmeter.nl/al...
houden.
Weet nog wel dat de indruk niet grandioos was.
Wat mij betreft kun het met de QMS maar beter bij deze:
http://www.musicmeter.nl/al...
houden.
0
geplaatst: 20 september 2009, 02:08 uur
Die had mijn oom dan weer niet helaas. Geweldige man, helaas te vroeg ge-OD'd, maar zijn platencollectie is wel heel erg ehhh... niet mijn favoriete 70's zeg maar.
0
geplaatst: 20 september 2009, 13:53 uur
De hele QMS catalogus heeft de tand des tijds niet echt geweldig doorstaan, hun muziek is echt voer voor liefhebbers.
Comin' Thru' was het nakomertje, de laatste plaat uit hun orginele bestaansperiode met van de orginele leden alleen nog Gary Duncan en Greg Elmore in de line-up plus Dino Valenti uit de MK II bezetting.
Wat je op deze plaat voorgeschoteld krijgt zijn echt de restjes uit het live repertoire, met Mojo als bescheiden hoogtepuntje. Het zijn meest gemakzuchtige jams die het bij optredens nog wel goed deden maar in de studiouitvoering behoorlijk door de mand vallen en dat vooral door Valenti's egotripperij en schrijnende gebrek aan zelfkritiek. Da's inderdaad vrij standaard in vroege 70s rock .....
Comin' Thru' was het nakomertje, de laatste plaat uit hun orginele bestaansperiode met van de orginele leden alleen nog Gary Duncan en Greg Elmore in de line-up plus Dino Valenti uit de MK II bezetting.
Wat je op deze plaat voorgeschoteld krijgt zijn echt de restjes uit het live repertoire, met Mojo als bescheiden hoogtepuntje. Het zijn meest gemakzuchtige jams die het bij optredens nog wel goed deden maar in de studiouitvoering behoorlijk door de mand vallen en dat vooral door Valenti's egotripperij en schrijnende gebrek aan zelfkritiek. Da's inderdaad vrij standaard in vroege 70s rock .....
0
geplaatst: 10 juni 2024, 20:16 uur
In Nederland totaal onbekend maar ook buiten ons kikkerlandje is de band grotendeels onder de radar gebleven. Het derde album van de heren; Happy Trails roept op deze site nog wel wat reacties op maar voor het overige wil het niet vlotten. Juist die plaat doet mij bijzonder weinig.
Comin' Thru vind dan weer een stuk sterker.
De muziek van de heren ademt in alles jaren 70, en dan met name de eerste jaren van dat decennium. Hier en daar moet ik wel eens denken Blood, Sweat & Tears, dat andere collectief uit dezelfde periode, ook hun muziek stond vol met blaasinstrumenten, strijkers maar bevatte ook hier en daar wat lichte jazz.
Dan Quicksilver Messenger Service en Comin' Thru. Na een lange dag werken word ik hier erg vrolijk van. Niet dat alles even sterk is, dat zeker niet. Daarnaast is Dino Valenti geen nachtegaal.
Dat neemt niet weg dat de Rhythm & blues met licht psychedelische elementen bij vlagen onweerstaanbaar. De licht ''funkende'' ritmesectie, de trompet/saxofoon partijen zijn niet van de lucht. Als het het orgeltje dan ook hier en daar nog zijn opwachting maakt ben ik om.
Favoriete tracks; het jamachtige California State Correctional Facility Blues, weliswaar wat te lang uitgesmeerd voor het gebodene, maar het spelplezier spat er van af. Tenslotte is Mojo ook alweer zo'n oorwurm. De song is divers kent verschillende tempowisselingen en de wijze waarop de gitarist halverwege in duel gaat met de bespelers van de blaasinstrumenten is niet te versmaden.
Don't Lose It vormt de afsluiter en hier mag de bespeler van het hammond orgel zich nog flink uitleven.
Het is jammer dat dergelijke muziek toch amper wordt (her)ontdekt door nieuwe generaties, de muziek klinkt grenzeloos en wat mij betreft ook tijdloos. Tot die tijd geniet ik er maar met volle teugen van.
Comin' Thru vind dan weer een stuk sterker.
De muziek van de heren ademt in alles jaren 70, en dan met name de eerste jaren van dat decennium. Hier en daar moet ik wel eens denken Blood, Sweat & Tears, dat andere collectief uit dezelfde periode, ook hun muziek stond vol met blaasinstrumenten, strijkers maar bevatte ook hier en daar wat lichte jazz.
Dan Quicksilver Messenger Service en Comin' Thru. Na een lange dag werken word ik hier erg vrolijk van. Niet dat alles even sterk is, dat zeker niet. Daarnaast is Dino Valenti geen nachtegaal.
Dat neemt niet weg dat de Rhythm & blues met licht psychedelische elementen bij vlagen onweerstaanbaar. De licht ''funkende'' ritmesectie, de trompet/saxofoon partijen zijn niet van de lucht. Als het het orgeltje dan ook hier en daar nog zijn opwachting maakt ben ik om.
Favoriete tracks; het jamachtige California State Correctional Facility Blues, weliswaar wat te lang uitgesmeerd voor het gebodene, maar het spelplezier spat er van af. Tenslotte is Mojo ook alweer zo'n oorwurm. De song is divers kent verschillende tempowisselingen en de wijze waarop de gitarist halverwege in duel gaat met de bespelers van de blaasinstrumenten is niet te versmaden.
Don't Lose It vormt de afsluiter en hier mag de bespeler van het hammond orgel zich nog flink uitleven.
Het is jammer dat dergelijke muziek toch amper wordt (her)ontdekt door nieuwe generaties, de muziek klinkt grenzeloos en wat mij betreft ook tijdloos. Tot die tijd geniet ik er maar met volle teugen van.
* denotes required fields.
* denotes required fields.