Damien Crawford - Therapy (2019)

R&B is een genre dat me zelden kan bekoren. Dat komt vooral door de vaak afschuwelijke vocalen, waarbij het doel lijkt met een aanstellerig stemmetje zoveel mogelijk noten in één zin te proppen, en de instrumentatie waar alle originaliteit zorgvuldig is uitgeramd. Dit debuutalbum van Damien Crawford houdt mijn vooroordelen in stand. De muziek klinkt precies zoals meneer zich visueel presenteert: even plat, glad en glibberig als een blaadje gelatine. De productie klinkt erg flauwtjes: zo hebben we het de afgelopen jaren al duizendmaal gehoord, en wanneer de composities dan ook nog eens oersaai zijn, blijft er weinig over. De vleugjes hiphop die hier en daar voorbijkomen klinken gedateerd, al heb ik ook van dat genre weinig verstand.

Crawfords stem zou hem best door de eerste ronde van The Voice helpen, maar verder gooit hij er geen hoge ogen mee - zuiver zingen kan mijn buurman ook, maar veel prima zangers lijken te vergeten dat ze er ook nog goede muziek bij moeten maken. Dat doet David Crawford op Therapy niet. 'Put your hands up,' klinkt het tot in den treure in Dancing in the Dark. Ik sla even over.