Senyawa - Sujud (2018)
mijn stem
14 stemmen
Indonesië
Avant-Garde / Folk
Label: Sublime Frequencies
-
Tanggalkan di Dunia (Undo the World) (8:24)
-
Sujud (Prostration) (9:20)
-
Terbertaktilah Tanah Ini (Blessed Is This Land) (2:11)
-
Penjuru Menyatu (Unified Counters) (6:50)
-
Kehendak (Will) (1:28)
-
Kebaikan Tumbuh Dari Tanah (Goodness Grows Off Soil) (4:28)
-
Kembali Ke Dunia (Return to the World) (5:55)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 12 januari 2019, 00:18 uur
Er ligt een Grote Oceaan tussen Californië en Indonesië, toch is Om hier niet ver weg.
0
geplaatst: 19 februari 2021, 19:31 uur
Een bijzonder album is dit zeker. Senyawa is een tweekoppige Javaanse band die experimentele muziek brengt. De groep bestaat uit vocalist Rully Shabara en multi-instrumentalist Wukir Suryadi.
Sujud is gezegend met een behoorlijk intense hoes, waar de primaire kleuren zwart en wit domineren; een weerspiegeling, wat mij betreft, van de muziek. De songs op de plaat hebben een hoog spiritueel, zelfs transcendentaal gehalte, alsof ze expliciet bedoeld zijn de luisteraar naar een hogere staat van extase te begeleiden. De verschillende zangtechnieken die Shabara aanwendt, zorgen voor wat afwisseling: in het eerste nummer horen we vooral erg diepe, hypnotiserende vocalen (keelzang?), later klinkt hij wat dynamischer.
Het is echter vooral Suryadi die bij vlagen weet te imponeren. De beste man maakt zijn eigen instrumenten, en gaat daar erg kundig en creatief mee om. Op het titelnummer weet hij op die manier een mystiek sfeertje op te roepen. Penjuru Menyatu klinkt dan weer heerlijk opzwepend.
Toch weet het album me niet over de gehele lijn te overtuigen. Het lijkt zijn effect wat te missen op mij, ik raak er niet echt van in een trance, het weet me niet geheel te bevliegen. Fijn om eens te beluisteren is het zeer zeker wel, en de opvolger van dit album, dat vandaag is uitgekomen, ga ik zeker ook beluisteren. Een indruk heeft het tweetal dus wel op me nagelaten.
3,5 sterren
Sujud is gezegend met een behoorlijk intense hoes, waar de primaire kleuren zwart en wit domineren; een weerspiegeling, wat mij betreft, van de muziek. De songs op de plaat hebben een hoog spiritueel, zelfs transcendentaal gehalte, alsof ze expliciet bedoeld zijn de luisteraar naar een hogere staat van extase te begeleiden. De verschillende zangtechnieken die Shabara aanwendt, zorgen voor wat afwisseling: in het eerste nummer horen we vooral erg diepe, hypnotiserende vocalen (keelzang?), later klinkt hij wat dynamischer.
Het is echter vooral Suryadi die bij vlagen weet te imponeren. De beste man maakt zijn eigen instrumenten, en gaat daar erg kundig en creatief mee om. Op het titelnummer weet hij op die manier een mystiek sfeertje op te roepen. Penjuru Menyatu klinkt dan weer heerlijk opzwepend.
Toch weet het album me niet over de gehele lijn te overtuigen. Het lijkt zijn effect wat te missen op mij, ik raak er niet echt van in een trance, het weet me niet geheel te bevliegen. Fijn om eens te beluisteren is het zeer zeker wel, en de opvolger van dit album, dat vandaag is uitgekomen, ga ik zeker ook beluisteren. Een indruk heeft het tweetal dus wel op me nagelaten.
3,5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.