Steve Kilbey - Sydney Rococo (2018)

Nog geen enkele stem voor dit prachtige album? Steve Kilby klinkt weer super met prachtige nummers als Sydney Rococo en When I Love Her She Sings.

Prachtig album inderdaad van mijn favoriete Australische songsmid Steve Kilbey. Dit is een verzameling liedjes die Kilbey de afgelopen 5 jaar heeft geschreven en is een eerbetoon aan zijn thuisbasis Sydney. Het melodieuze symfonische Sydney Rococo opent met strijkers en een weemoedige toon en heeft alle ingrediënten van een typische Kilbey track. Distant Voices is weelderig met zijn mix van zachte akoestische gitaar en piano. Het tempo versnelt naar de levendige stijl van When I Love Her She Sings, de organische jangly gitaren en verlangens binnen dit nummer hadden gemakkelijk kunnen verschijnen op een album van The Church uit het verleden. Een terugkeer naar bijbelse kretologie, Nineveh is een prachtig nummer met een heerlijk melodisch refrein dat aan het einde wordt gedomineerd door violen. Een sublieme rollende piano opent het melancholieke The Wrong One, teruggetrokken, schaars en emotioneel. Oosterse sferen en een ietwat mystieke groove zijn de overheersende thema's van Achilles Heals. A Night Is Coming is een rijmende psycho-popsong. Sydney Marokko zweeft voorbij met een delicate akoestische riff die oosterse elementen, percussie en sitar samensmelt. The Lonely City is weer een heerlijke melancholieke track, een wrang up-tempo rock-&-roll nummer, terwijl Lagoon opnieuw string-georiënteerd is, wat afleidt van de donkere elementen van zowel de teksten als de melodie. Traitor Signals maakt een einde aan de muzikale reis met een piano-gedreven ballad, mijmerend over herinneringen. Als je houdt van echte songwriters die emotionele liedjes kunnen creëren en je kunnen laten mijmeren over je eigen liefde/haatrelatie met de stad van je keuze, dan is dit perfectie. Voor fans van emotionele volwassen georiënteerde rock, met intelligente doordachte teksten en zoete donkere melodieën. Kilbey mag van mij eeuwig door blijven gaan met zijn muzikale uitstapjes.

Dit is idd een prachtig album van Kilbey. Waar hij mij op zijn solo albums van de jaren negentig nog wel eens kwijt raakte, door zijn te psychedelische benadering, is dit album een voltreffer met een prima balans tussen psychedelica en popliedjes.