Elliot Maginot - Comrades (2018)
mijn stem
2 stemmen
Canada
Folk / Pop
Label: Audiogram
-
Common Place (Comrade I) (3:56)
-
Cross (Comrade II) (4:15)
-
Heart of Beauty (4:34)
-
Paris (0:33)
-
Eugene (4:14)
-
Stay Gold (4:48)
-
Let Me In (4:22)
-
Call Your Mother (5:35)
-
The Weight (4:39)
-
Purging Days (3:19)
-
Second Light (4:26)
-
(Am I Here Now?) * (2:30)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
44:41
(47:11)
1
geplaatst: 4 november 2018, 11:22 uur
Ik had nog niet eerder van de Canadese Elliot Maginot gehoord. De hoes triggerde me en zo kwam ik uit bij een nog jonge zanger met een behoorlijk 'onzijdige stem'.
Zijn muziek zou tussen folk en pop moeten inzitten. Nu staan er een paar tracks op die het label folk wel mogen hebben, maar de meerderheid is een beetje jaren '80 pop, denk aan Fleetwood Mac ten tijde van Tango in the Night of bands als Chicago in die jaren. Zelfs de saxofoon wordt weer opgetrommeld.
En echt: van dat soort muziek gingen mijn haren in die tijd recht overeind staan en doet dat nu nog (met uitzondering van Fleetwood Mac's Tango in the Night die ik aanhaal). Echt brrrrrrr.
Waarom weet Maginot het dan toch best goed te doen bij mij? Is het die wat bijzondere, bijna vrouwelijke stem? Zijn het de uitstekende composities? Of is het toch net de stevige scheut folk die het verdraagzaam en zelfs aangenaam maakt?
Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Wel dat ik dit een fijn album vond om naar te luisteren en dat ik er zeker meerdere draaibeurten nog tegenaan zal gooien om te kijken hoe dit op de langere termijn bevalt.
Zijn muziek zou tussen folk en pop moeten inzitten. Nu staan er een paar tracks op die het label folk wel mogen hebben, maar de meerderheid is een beetje jaren '80 pop, denk aan Fleetwood Mac ten tijde van Tango in the Night of bands als Chicago in die jaren. Zelfs de saxofoon wordt weer opgetrommeld.
En echt: van dat soort muziek gingen mijn haren in die tijd recht overeind staan en doet dat nu nog (met uitzondering van Fleetwood Mac's Tango in the Night die ik aanhaal). Echt brrrrrrr.
Waarom weet Maginot het dan toch best goed te doen bij mij? Is het die wat bijzondere, bijna vrouwelijke stem? Zijn het de uitstekende composities? Of is het toch net de stevige scheut folk die het verdraagzaam en zelfs aangenaam maakt?
Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Wel dat ik dit een fijn album vond om naar te luisteren en dat ik er zeker meerdere draaibeurten nog tegenaan zal gooien om te kijken hoe dit op de langere termijn bevalt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.