Ik werd vorige week verrast door het uitbrengen van dit album. Want ja, Keith Jarrett solo op piano is echt fantastisch, maar daar hebben we er toch al zoveel van? Bremen/Lausanne, Paris, Vienna, Bregenz/München zijn allemaal geweldig. En dan durf ik zijn beste werken (i.c. The Köln Concert & de monumentale Sun Bear Concerts) als onbetwiste meesterwerken te betitelen.
Tja, en wat moet je denken van het - anno 2018 - uitbrengen van een concert uit 2006? Als dat zo goed zou zijn, waarom is het dan al niet eerder uitgebracht?
Maar ondanks deze lichte reserve ging ik luisteren en bezweek gelijk: het niveau zit dicht tegen de bovengenoemde reeks aan. Ook is de afwisseling op dit album wat groter dan anders: er zijn wat meer klassieke stukken, sommige stukken leunen zelfs tegen het romantische aan (zoals Part IV en My Wild Irish Rose), overigens zonder kitscherig te worden. Maar soms zijn passages weer erg jazzy en af en toe ook flink avant-garde.
Maar al-met-al durf ik hem nu al in te schalen in de eerstgenoemde reeks, dus start ik met 4,5 punten.