Silent Running - Shades of Liberty (1984)

Prachtig debuut album van deze band. In het begin werd deze band vaak afgedaan als een Simple Minds kloon, maar hoewel er best wel enige gelijkenis is, gaat deze band verder waar de Simple Minds ophouden. Een prachtige produktie door Peter Walsh, de sterke zang van vocalist Peter Gamble, de uitstekende spelkwaliteiten van z'n band en de sterke nummers maken dit album een aanrader. Ze hebben er maar een paar gemaakt, en ze zijn ook nog eens behoorlijk zeldzaam. Aanrader.Op vinyl.

Heb ik ook nog in de kast staan. Maar eens gauw m'n draaitafel laten repareren.

Vandaag op cd binnengekregen. Had het album op vinyl, maar kon de plaat nooit meer draaien. Blijft geweldige muziek.

Na alle doemwave van begin jaren ’80 leek er vanaf circa 1982 een tegenwindje op te steken van posiwave. Ierland had U2, Wales had The Alarm, Schotland had Big Country én Simple Minds en in 1984 kwam daar het Noord-Ierse (Belfast) Silent Running bij. Vermoedelijk had de inkoper van Free Record Shop grote verwachtingen van Shades of Liberty, want in diverse filialen van de winkelketen kwam ik ‘m indertijd veelvuldig tegen. Een radio- of verkoopsucces werd het echter niet, ondanks de sterke muziek. Hoe is dat toch mogelijk?

Afgelopen voorjaar heb ik de elpee dan eindelijk gekocht. Voorheen was ik in de veronderstelling dat ie in de Angelsaksische landen goed had verkocht, maar Wikipedia leert mij dat dit niet het geval was. Vreemd voor een band met de toegankelijke stadionsound die ik hier hoor.
De toetsenpartijen vanaf Alex White waaieren vanaf de eerste seconde breed uit, kort daarop gevolgd door de gitaarpartijen van Tony Scott. Zanger Peter Gamble galmt dat het een lust is. Alles klinkt vol en krachtig.
Tegelijkertijd is dat misschien het probleem. De liedjes lijken namelijk wel erg veel op elkaar, climax- of tempoverschillen kent de plaat nauwelijks. Alleen het intro van de opener van B-kant, titelsong Shades of Liberty, begint enigszins ingetogen. Toch vind ik daar bovenop nog twee liedjes die er bovenuit steken met hun sterke melodieën: Home is where the Heart is en Young Hearts.

Ligt het aan mij dat de plaat als geheel mij niet wil grijpen? Oordeel zelf: luisteren kan sinds kort via streaming. Eind 2020 trof ik daar slechts een vrij recent concert (2019) van hen aan, dat bovendien van matige audio was. Dat album is verdwenen. In plaats daarvan staan er nu de vier officiële studioalbums, waarbij ik zowaar ontdek dat dit jaar hun comebackplaat verscheen.

Deze plaat kent geen slechte nummers, dus zijn er ongetwijfeld MuMensen die er meer mee kunnen dan ik; ik houd het bij een brave drieëneenhalve ster. Degenen die de vergelijkingen die ik aan het begin maakte appreciëren, vinden bij Silent Running ongetwijfeld muziek waar ze vrolijk van worden. De groep verdient namelijk meer dan de vergetelheid.

Daarbij ben ik benieuwd of pjh1967 inmiddels zijn platenspeler heeft laten repareren en zo ja, wat hij van Shades of Liberty vindt!