Bud Powell - Piano Interpretations by Bud Powell (1956)

Met: Bud Powell (piano), George Duvivier (bass), Art Taylor (drums)

Bij Bud draait het altijd allemaal om zijn Blue Note opnames. Niet helemaal terecht als je het mij vraagt. Ook zijn opnames voor Verve waren uiterst consistent in hun kwaliteit ondanks dat Bud niet bepaald in de beste periode van zijn leven zat (als die tijd er ooit geweest is). Deze plaat heeft niet zoveel woorden nodig: het is een klassieke Bud Powell plaat. Inclusief een uitstekende bassist en drummer waar hij veel meer opnames mee heeft gemaakt voor het Verve label.

Een typische Powell plaat dus. Dat betekent bebop piano van het hoogste niveau: snelle loopjes, onvoorspelbare wendingen, een portie humor en hier en daar juist veel gevoel. En dat allemaal onder de begeleiding van het bijna maniakale gemekker van Bud Powell himself op de achtergrond. Gek genoeg stoort het me totaal niet, terwijl ik er bij Keith Jarrett gillend gek van word.

De hele plaat bestaat uit standards maar die worden op geheel eigen wijze vertolkt door deze meester-pianist. De hele A kant swingt als de spreekwoordelijke tieten. Duvivier en Taylor zijn vooral begeleidend aanwezig maar doen dat wel uitstekend. Op hun uiterst solide basis kan Powell de gekste ladders bouwen. Op de B kant wordt iets meer rust ingebouwd. Het is op een rustige standard als Willow Weep for Me waar Bud's skills misschien nog wel beter naar voren komen. Hoe hij met ruimte en tijd speelt: alsof het de simpelste zaak van de wereld is.

Dit is niet de beste plaat van Bud Powell maar wel een bijzonder aangename. Bij Bud Powell hoor je altijd generaties pianisten na hem spelen. Zijn geest waard in bijna elke moderne jazz-pianist rond. Ik heb een puntgave versie uit 1975 uit Japan. Het is het type plaat waar je per ongeluk op stuit en waarvan je denkt: ach voor een tientje pik ik die even leuk mee. En dan blijk je zowaar een pareltje te hebben voor een prikkie. Heerlijk plaatje, mooi geluid en een lekkere stevige hoes.