Woody Shaw Quartet - Live in Bremen 1983 (2018)

Met: Woody Shaw (trompet), Mulgrew Miller (piano), Stafford James (bas), Tony Reedus (drums)

Woody Shaw is altijd één van mijn favoriete trompettisten geweest. Een wervelende snelheid, gigantische feeling, funky elementen uit de fusion en flirten met freejazz. Ik heb talloze platen met hem als sideman maar heb er pas sinds kort een aantal met hem als leider. En wat heb ik hem al die jaren tekort gedaan! Ook op Mume is de man niet bijster populair, hoewel ik tegenwoordig mijn liefde voor hem mag delen met Tony

De laatste tijd duiken er nieuw vooral 3 soorten nieuwe releases op:
- De welbekende 60 albums op 2 cd's: baggergeluid, geen liner notes, verkeerde informatie en soms nog copyright schennis
- Allerlei zogenaamde live-platen (lees bootlegs) waar het klinkt alsof de betreffende artiest 100 meter onder de grond in een atoombunker met dubbele isolatie staat te spelen. Maar als je de naam Miles Davis of Coltrane erop kunt plakken verkoopt het altijd...
- De vierhonderdste heruitgave van Kind of Blue, A Love Supreme of Somethin' Else. Met een nog betere remaster, op een gouden cd, met een opname erop waarop Miles Davis een windje laat en Bill Evans vervolgens hoorbaar het raam open zet....

Afijn, het zorgt ervoor dat ik in de sectie nieuw in platenzaken nog maar zelden aan mijn trekken kom. Er is echter ook een andere categorie waar labels zoals Resonance en Elemental toe behoren. Daar hoort deze plaat bij en dat is een hele andere categorie. De geluidskwaliteit van deze live-opname is weerzinwekkend goed. Het klinkt als een studio-opname. De uitgave zelf is ook mooi en voorzien van liner notes en de nodige informatie. Als dan iedereen op Amerikaanse fora erover zegt dat je deze niet mag missen dan koop je em.

En dan word je niet bepaald teleurgesteld want wat is ie goed! De band is in een moordende topconditie. Bijna alle composities zijn van Shaw zelf en komen van de albums die hij opnam voor Muse en Columbia. Altijd spannende composities: funky, hard en snel. En wat gaat Shaw hier tekeer zeg... Wat deze plaat zo goed maakt is dat niemand er met kop en schouders bovenuit steekt. Het is vooral de band zelf die de hele plaat draagt. Mulgrew Miller is zowat gemaakt voor Shaw: hij ondervangt samen met de bassist het snelle spel van Shaw met een soepele maar hele strakke begeleiding. Beste muzikant: is er niet. Beste compositie: ook niet. De hele plaat spat er gewoon uit.

Ik heb deze op LP (koop liever de cd, die bevat meer tracks). Platenspeler kaduuk gegaan, dus een nieuwe gekocht. Prachtig ding van project, aandrijfriem netjes gespannen en draaien maar. Ik kreeg zowat een hartinfarct van de snelheid van Shaw, het klonk praktisch bovenmenselijk. Tot de aankondiger met een helium smurfenstemmetje het volgende nummer aankondigt.... Per ongeluk afgesteld op 78 toeren Shaw is snel maar ook weer niet zo snel...

Altijd weer mooi om zulke schrijfsels bij volstrekt onbekende albums te vinden.

Ook al is het voor een klein publiek (wat dat betreft gelijk aan jazz) Het wordt gewaardeerd !