John Blek - Thistle & Thorn (2019)
mijn stem
10 stemmen
0
geplaatst: 14 november 2018, 10:49 uur
Mmv oa Joan Shelley en Nathan Salsburg.
John Blek Thistle & Thorn Promo - YouTube
Reeds bevestigde concerten in Nederland volgend jaar, maar waarschijnlijk volgen er snel nog een aantal:
31-05 HOOFDPLAAT : De Doezonschole
28-10 EINDHOVEN : Meneer Frits
John Blek Thistle & Thorn Promo - YouTube
Reeds bevestigde concerten in Nederland volgend jaar, maar waarschijnlijk volgen er snel nog een aantal:
31-05 HOOFDPLAAT : De Doezonschole
28-10 EINDHOVEN : Meneer Frits
1
geplaatst: 7 januari 2019, 08:18 uur
Voorganger Catharsis Vol. 1 was het meest persoonlijke album van de Ierse singer-songwriter John O’Connor. Het handelt over de fysieke malheur die een paar jaar geleden op zijn pad kwam. Met als resultaat negen breekbare en tijdloze liedjes. Hij wist me met zijn gevoelige stem en subtiele finger picking diep te raken.
Thistle & Thorn is inmiddels zijn vierde soloalbum en zijn meest ambitieuze. Hij heeft voor een wat voller geluid gekozen door de toevoeging van strijkers. Uiteraard is Brian Casey weer van de partij als co-producer en bespeeld tevens de nodige instrumenten. Ook wist hij zijn favoriete zangeres Joan Shelley en Nathan Salsburg, een van zijn favoriete gitaristen, voor de opnames te strikken.
Een drietal liedjes schreef hij speciaal voor die gelegenheid, ze werden in Louisville, Kentucky opgenomen. The Body is een fraai, goed in het gehoor liggend duet geworden. Een ander liedje wat ze samen zingen, Lily in the Garden, zou niet misstaan in het repertoire van Gillian Welch & Dave Rawlings.
In If I komt de meerwaarde van de strijkers duidelijk naar voren, het behoorde trouwens direct vanaf de eerste beluistering tot mijn grote favorieten. Het meest moeite om het te doorgronden had ik met Forever in Your Likeness, maar is intussen volledig geland en duikt geregeld ongevraagd in mijn bovenkamer op.
Het album is overigens, om maar weer eens een cliché te gebruiken, een echte groei briljant, een album waar je dus de tijd voor moet nemen. De absolute hoogtepunten vormen voor mij Hannah en afsluiter All the Night. Het blijken de twee meest persoonlijke liedjes te zijn.
All the Night is een liedje over eenzaamheid en het hunkeren naar liefde : “Another sleepless night in the city, lying wide away feeling shitty”. “Shitty” voelt John zich overigens al tijden niet meer, vooral dankzij zijn Ciara, ook een zeer getalenteerd muzikante, aan wie Thistle & Thorn is opgedragen. Afgelopen vrijdag werd de eerste video van The Blackwater vrijgegeven.
Intussen heb ik het album zo’n twee maanden in huis en durf te stellen dat het absoluut niet onder doet voor zijn tijdloze voorganger. In mei en in het najaar komt John naar Nederland en België voor optredens, die binnenkort op zijn website vermeld zullen worden. Het is te hopen dat 2019 het doorbraakjaar van John gaat worden, aan de kwaliteit van zijn albums ligt het in ieder geval niet.
Thistle & Thorn is inmiddels zijn vierde soloalbum en zijn meest ambitieuze. Hij heeft voor een wat voller geluid gekozen door de toevoeging van strijkers. Uiteraard is Brian Casey weer van de partij als co-producer en bespeeld tevens de nodige instrumenten. Ook wist hij zijn favoriete zangeres Joan Shelley en Nathan Salsburg, een van zijn favoriete gitaristen, voor de opnames te strikken.
Een drietal liedjes schreef hij speciaal voor die gelegenheid, ze werden in Louisville, Kentucky opgenomen. The Body is een fraai, goed in het gehoor liggend duet geworden. Een ander liedje wat ze samen zingen, Lily in the Garden, zou niet misstaan in het repertoire van Gillian Welch & Dave Rawlings.
In If I komt de meerwaarde van de strijkers duidelijk naar voren, het behoorde trouwens direct vanaf de eerste beluistering tot mijn grote favorieten. Het meest moeite om het te doorgronden had ik met Forever in Your Likeness, maar is intussen volledig geland en duikt geregeld ongevraagd in mijn bovenkamer op.
Het album is overigens, om maar weer eens een cliché te gebruiken, een echte groei briljant, een album waar je dus de tijd voor moet nemen. De absolute hoogtepunten vormen voor mij Hannah en afsluiter All the Night. Het blijken de twee meest persoonlijke liedjes te zijn.
All the Night is een liedje over eenzaamheid en het hunkeren naar liefde : “Another sleepless night in the city, lying wide away feeling shitty”. “Shitty” voelt John zich overigens al tijden niet meer, vooral dankzij zijn Ciara, ook een zeer getalenteerd muzikante, aan wie Thistle & Thorn is opgedragen. Afgelopen vrijdag werd de eerste video van The Blackwater vrijgegeven.
Intussen heb ik het album zo’n twee maanden in huis en durf te stellen dat het absoluut niet onder doet voor zijn tijdloze voorganger. In mei en in het najaar komt John naar Nederland en België voor optredens, die binnenkort op zijn website vermeld zullen worden. Het is te hopen dat 2019 het doorbraakjaar van John gaat worden, aan de kwaliteit van zijn albums ligt het in ieder geval niet.
0
geplaatst: 31 januari 2019, 23:34 uur
Geen slecht album, inderdaad misschien de weg naar het grotere publiek. Het klinkt allemaal mooi en verzorgd. Soms voor mijn smaak misschien iets té.
Voor mij is Blek het niet, daarmee bungelt hij voor mij toch net te veel op het randje van 'wat gewoontjes'. Over de gehele linie krijg ik soms ook wel het idee dat ik naar Jason Isbell aan het luisteren ben, geen verkeerde vergelijking.. maar diens materiaal is net wat scherper en geniet dan mijn voorkeur.
Voor mij is Blek het niet, daarmee bungelt hij voor mij toch net te veel op het randje van 'wat gewoontjes'. Over de gehele linie krijg ik soms ook wel het idee dat ik naar Jason Isbell aan het luisteren ben, geen verkeerde vergelijking.. maar diens materiaal is net wat scherper en geniet dan mijn voorkeur.
0
geplaatst: 2 februari 2019, 20:18 uur
Te zoetsappig en niet onderscheidend genoeg wat mij betreft. Of zoals Ducoz zegt: te gewoontjes. Ik hoor eigenlijk nergens een echte meerwaarde t.o.v. veel anderen in dit genre. Tis zeker sferisch en er zullen vast ook wel wat zieltjes mee gewonnen worden, maar die van mij krijgt ie niet. Ik wacht wel op de nieuwe Daniel Norgren.
0
geplaatst: 3 februari 2019, 09:06 uur
Ducoz schreef:
Over de gehele linie krijg ik soms ook wel het idee dat ik naar Jason Isbell aan het luisteren ben, geen verkeerde vergelijking..
Over de gehele linie krijg ik soms ook wel het idee dat ik naar Jason Isbell aan het luisteren ben, geen verkeerde vergelijking..
Die vergelijking met Isbell hoor ik absoluut nergens terug, maar jij Duco gaat me nu vast vertellen waar jij dat terug hoort. 
Het album blijkt trouwens pas bij veelvuldig luisteren over meer diepgang te beschikken dan in eerste instantie lijkt. Maar dat hebben jullie vast niet gedaan.
0
geplaatst: 3 februari 2019, 09:39 uur
Daar nodigt dit, eerlijk gezegd, ook in geen enkel opzicht tot uit. Maar ik zal hem in alle respect voor jou, Lura, nog een keer beluisteren.
0
geplaatst: 3 februari 2019, 09:55 uur
Ik plaag je maar een beetje, Duco, muziek blijft zoiets subjectiefs.
0
geplaatst: 3 februari 2019, 14:09 uur
Mooie stem en een fraai album. Kabbelt alleen wat voort. Heb het gevoel dat er meer in zit, qua spanning. Stem doet denken aan Jason Isbell (las ik hieronder ook al) en vooral ook Ryan Adams. Mag wat onderscheidener worden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.