Judith Hill - Golden Child (2018)

Judith Hill was aanwezig tijdens de misschien toch wel fatale vlucht van Prince waar het helemaal mis ging. Hij viel weg en zij probeerde hem weer bij positieven te brengen.Ik zal dat bericht nooit meer vergeten. Prince in een vliegtuig welke een noodlanding moest maken. Het was de griep, was de verklaring. Een week later was hij overleden.

Hill was een protégée van Prince en hij produceerde haar debuut Back in Time uit 2015. Maar Prince is niet de enige naam met wie ze werkte. Michael Jackson, Spike Lee en George Benson kunnen ook aan het rijtje toegevoegd worden. En er zijn er wel meer aan wiens album ze haar bijdrage leverde (Elton John, Carole King, Robbie Williams, Rod Stewart, Barry Manilow).

De invloed van prince is nog steeds goed te horen in een nummer als The Pepper Club. De funk spat er vanaf, de blazers maken het af. Ook funky is die andere single Queen of the Hill, waar het gaat om girlpower. Ik moet dan gelijk aan Janelle Monáe denken.

De geest van Prince waart sowieso het hele album rond: genoeg nummers om aan te wijzen. Ik hoor ook een beetje Aretha Franklin-achtige nummers zoals Irreplaceable Love (maar uiteraard ook dit nummer heel erg Prince).

Ten opzichte van haar vorige album zou ik bijna heel cliché willen zeggen dat Hill volwassener klinkt en nog verder gegroeid.

Golden Child is een warm bad vol schitterende nummers. Qua vocalen zal ze het niet halen bij de power van bijvoorbeeld La Franklin, maar ze weet mij wel te raken met haar ietwat rauwe geluid. Ze si alleen geen ster-zangeres. Ik ben dol op de blazers, gitaarsolo's (I Can Only Love You by Fire gaat richting de funkrock van Living Colour met bijna Janis Joplin-achtige vocalen) en vooral de soulvolle funk.

Echt genieten!

Wat een geweldige nieuwe plaat van Judith Hill. Het was spannend of de nieuwe plaat met het overleiden van mentor/coach Prince het niveau van de voorganger Back in Time zou halen, maar dat is zeker gelukt!

Judith heeft een prachtige stem die zowel bij rauwe Funk als zoete Soul past, met alles wat er tussenin ligt. De nummers op de plaat vormen een mooi geheel en voor je het weet heb je het album alweer een keer helemaal geluisterd!

Naast de genres Soul & Funk, zou ook Rock genoemd kunnen worden bij dit album Golden Child van Judith Hill. Ze laat hierop horen dat ze van alle markten thuis is en toch vormt deze prachtplaat een mooi geheel. Dat komt natuurlijk ook door de fraaie stem van Judith, maar zeker ook omdat op vrijwel alle nummers de funk terug te vinden is. Dat is toch wel de rode draad door dit album. Ze doet hiermee Prince haar oude mentor eer aan en het is prettig dat je luisterend hiernaar aan hem moet denken.

Van fraaie soulsongs als titelsong Golden Child en prachtballad Irreplaceable Love, gaat het via heerlijke funky nummers als You Can't Blame Me, The Pepper Club & het ijzersterke Queen of the Hill naar onvervalste Funkadelic-achtige funkrock in het fantastische I Can Only Love You by Fire. Ook het nummer daarna, Gypsy Lover, sluit hier nog op aan. Tot slot horen we dat zij ook met Michael Jackson gewerkt heeft in het net niet/wel over-the-top nummer We Are One, heel sterk gezongen trouwens. En zo vind ik aan het einde van dit jaar toch nog een hele goede, mooie, lekkere plaat.

Ik ben blij met haar nieuwe werk hoor, maar begrijp ik het goed dat deze niet eens op cd te krijgen is? En Back in time alleen bijzonder duur.

Over het album zelf ben ik zeker niet teleurgesteld.
Golden child is een mooi opgebouwde opener, en ik denk ook een favoriet.
Hey stranger is lekker laid back met dat gitaartje.
You Can't Blame Me vervolgens lekker funky met dat Love Rollercoaster rifje (het nummer doet me ook een beetje aan Van Hunt's Hot stage lights denken).
The pepper club klinkt als een fijn vervolg op haar eigen Jammin' in the basement.
Irreplaceable Love zou ik ook omschrijven als een typische Judith Hill song (ja, ze heeft ondanks alle namedropping wel zeker haar eigen geluid) met een vleugje Aretha weliswaar.
De Prince invloeden zijn niet alleen in de funk te horen, maar ook in nummers als het mooie dromerige Chasing Rainbows ("strijker" arrangementen als een ballades rond het Batman album, net als in het sompige funky Queen of the hill). Opvallend hoe verschillend Judith kan klinken trouwens. Soms rauw en venijnig, maar op Chasing Rainbows als een mix van Diana Ross en Minnie Riperton.
Maar er zijn ook knipogen naar Janis (haar Summertime in het rauwe I can only love you by fire) en Jimi (Gypsy lover).
Jammer van afsluiter We are one wat ik een dissonant vind (te pop en te opgefokt) op een verder erg lekker, old school, soul/ funk album.

Heeft iemand haar al live aan het werk gezien? Ze heeft al opgetreden met dit album in Nederland. Ik ga naar haar optreden in Bird Rotterdam. Benieuwd hoe dat uitpakt.

En ze komt in Paradiso zie ik. Bedankt voor de tip!

Judith Hill is één van die dames die wordt gezien als een protegé van Prince. Met haar debuutalbum Back in Time wist ze die belofte aardig in te lossen. De schijnwerpers waren dan ook weer fel op haar gericht bij deze opvolger.

Een opvolger dat start met de titelsong die begint als een subtiele ballad, maar daarna toch wat teveel wordt verpest door de overdadige productie. Hey Stranger is licht funky en verder vrij poppy. Een soort van soul/funk light dat prima in het gehoor ligt maar ook nergens echt bijzonder wordt. You Can’t Blame Me gaat een beetje op dezelfde gemakkelijke weg verder. Het klinkt allemaal fijn, maar er zit ook echt te weinig onder de oppervlakte om echt te beklijven. Bij the Pepper Club wordt er weinig aan de stijl veranderd. Licht funky, way blazers en een popritme. Hill heeft een prima stem, maar de songs hebben te weinig om het lijf. Irreplaceable Love is een ballad volgens succesvol recept. Het gitaartje en haar stem geven het gelukkig nog een klein randje mee. Chasing Rainbows wordt gezongen in bijna constante kopstem, die dan weer een beetje tegen gaat staan. Instrumentaal is dit wel een erg sfeervol nummer. I Can Only Love You By Fire is een nummer waar je bij kan zeggen dat het vocale gedeelte iets te lief is en misschien ook wel wat te mak is voor de wat vuigere instrumentatie. Op zich wel een lekker nummer. Gyspy Lover kent een cool wahwah-gitaartje. Een old school funky vibe waar de blazers en de gekozen zanglijnen goed bij passen. Queen of the Hill kent duidelijk invloeden van de kleine grote man uit Minneapolis. Om via een interlude te komen bij afsluiter We Are One. Een afsluiter in de vorm van een opgeblazen popballad. Meer is er van dit tegenvallende nummer niet te maken. Al met al een tegenvallende vervolgplaat dus.

Judith Hill doe je eigenlijk tekort als je haar een Prince protégé noemt. Ze had al een mooie carrière voor Prince. Ze gaat wel de boeken in als 's mans laatste verovering en dat is hier en daar terug te horen. Zo kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Irreplacable Love over Prince gaat.
Dit album is prettig gevarieerd qua stijl. De P-Funk van You Can't Blame Me en The Pepper Club, blues op I can Only Love You By Fire en uiteraard heel veel soul. De 3 genoemde nummers zijn voor mij ook de beste nummers.
Ze levert wederom een heel goed album af en ik kijk uit naar haar optreden in april.