Methyl Ethel - Triage (2019)

Schitterende plaat wederom. Ik hou van zijn stem.

De grootste verrassing is dat de leadzanger een man is. Maar zoals Raymond aangeeft is het een prachtige plaat met de fijne single Trip The Mains. Dit album nodigt uit om me verder te verdiepen in het oeuvre van Methyl Ethel.

En probeer ze live te zien! Echt heel erg goed!

Perfect plaatje voor bij dit vroege 'lenteweer'. Het snufje lente dat de winter binnendringt is net als deze frisse indiepop. Nu kijken of dit langer blijft hangen of dat dit ook weer vluchtig overwaait.
Voor nu is dit leuk.

Artwork doet denken aan de schilderijen van Francis Bacon. Dat wekt verwachtingen die de muziek niet kan waar maken helaas.

Het uit Perth in Australië afkomstige Methyl Ethel is een popband die met hun derde album Triage overduidelijk de inspiratie zoekt in de discosound uit de jaren tachtig. Veel ruimte voor de georkestreerde synthesizers, en vette dominerende baspartijen. Het eigenzinnige stemgeluid van Jake Webb kan je ook verschrikkelijk tegen staan. Hij weet zich tegen het vrouwelijke aan te presenteren, met veel maniertjes in zijn vocale voordracht weggestopt. Met een hoog theatergehalte komt het absoluut wat kitscherig over, maar vergeet die nadrukkelijke opera invloeden, en je houdt een prima plaat over. Voor de prachtige cover van de plaat is Loribelle Spirovski verantwoordelijk. Dit schilderij heeft de naam Age Of Reason gekregen, en is treffend gebruikt door de band.

De met soulinvloeden gevormde grootst opgezette Ruiner laat mij terug verlangen naar de jeugdjaren. Trevor Horn domineerde als producer de hitlijsten met eigenzinnige acts die net dat commerciële duwtje in de rug nodig hadden, om zich met succes aan het grote publiek te presenteren. Die bombast hoor je bij het inleidende van deze albumtrack ook terug. Met heerlijke zomerse funky drums en meervoudige gemixte backing vocalen roept het de honger naar onbezorgdheid op. Aangename niks aan de hand muziek, met inderdaad de zang die net teveel de kopstem lijkt te gebruiken. Componerend wordt er geprobeerd om meer diepgang aan de sound toe te voegen, dit alles gegoten in een toegankelijke sound. Een feest van herkenning, al voelt het net te vaak als een mooi versierde slagroomtaart. Waarbij je na een aantal happen al het gevoel hebt dat je er genoeg van hebt. De luchtigheid en clichématigheid overheersen, maar inhoudelijk voegt het net te weinig toe.

Net als veel acts uit de jaren tachtig betreft het een band met een aantal hitgevoelige songs, waarbij de rest dient als prima decoratieve versierseltjes. Toch is het te kort door de bocht om de plaat ongeroerd weg te stoppen. Wel moet je er een hoop geduld voor hebben. Meer avontuurlijk zoeken ze de mogelijkheden van de keyboard op in het uitgerekte Post-Blue en het donkere Hip Horror. De meest memorabele track zit er op het einde verstopt. Met kerkelijke ruimtelijke orgeltoetsen en opzwepende drums wordt er naar een climax toe gewerkt in het ijzig sfeervolle No Fighting. Ze lijken hiermee het grote spirituele hemelse gebaar op te zoeken. Tekstueel zijn ze hiermee een stuk meer Down To Earth dan de bezwerende idolate self-mate hogepriesters van het New Wave tijdperk. Het cryptologische woordenboek mag gewoon in de kast blijven staan.

Methyl Ethel - Triage | Pop | Written in Music - writteninmusic.com