Eerie Wanda - Pet Town (2019)

Voor mij een eerste kennismaking met deze band/zangeres. Dromerige popmuziek die ik even op me laat inwerken voordat ik een oordeel geef.

Fijn plaatje hoor....voorlopig 3.5*

Even wat nummers van aangehoord omdat ze vanmiddag gratis optreed in Amsterdam op het Vrije Westen festival.

Sleepy Eye is wel een leuk nummer door dat orgeltje, ook op andere nummers terug te horen. Inderdaad wat dromerig gezongen. Zie deze act aangekondigd als Psychedelische Pop, maar een orgeltje en effect op de zang maakt dit nog niet waar.

Staat genoeg variatie in instrumentatie op dat boeit, de zang mag wel wat meer bite hebben en een iets ander effect / echo erop.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Eerie Wanda - Pet Town - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Eerie Wanda - Pet Town
Eerie Wanda heeft een album gemaakt waarbij het heerlijk wegdromen is, maar luister wat beter en je hoort hoe knap het allemaal in elkaar zit

Pet Town van Eerie Wanda verscheen helemaal aan het begin van 2019 en kreeg voor een album van een Nederlandse band verrassend veel aandacht in de Verenigde Staten. Daar valt niets op af te dingen, want het tweede album van Eerie Wanda is ijzersterk. De instrumentatie op het album is zoet en zonnig, maar steekt razendknap in elkaar. Het kleurt perfect bij de dromerige stem van Marina Tadic, die nog wat zonnestralen toevoegt aan een album dat bol blijkt te staan van de invloeden. Het zorgt ervoor dat je steeds weer nieuwe dingen hoort op Pet Town, maar de zoete verleiding van het album blijft onweerstaanbaar. Geweldige plaat.

Pet Town van Eerie Wanda verscheen aan het begin van 2019 en ligt inmiddels dus al bijna tien maanden op de stapel met albums die ik nog niet heb afgeschreven voor een plekje op mijn BLOG, wat uitzonderlijk lang is.

In die tien maanden twijfelde ik constant of het album nu een guilty pleasure is (wat dat vond ik het direct bij eerste beluistering) of meer dan dat, maar inmiddels ben ik er uit.

Eerie Wanda is de band rond de in Bosnië-Herzegovina geboren Marina Tadic. Als kind ontvluchtte ze met haar ouders de oorlog in het voormalige Joegoslavië en vond ze onderdak in Nederland. Inmiddels maakt ze al heel wat jaren muziek, wat in 2016 resulteerde in het goed ontvangen debuut van Eerie Wanda.

Pet Town is het tweede album van Eerie Wanda en het is een erg aangenaam album. Pet Town staat vol met zonnig klinkende en subtiel in elkaar zittende popliedjes. Het zijn popliedjes die op een of andere manier herinneren aan muziek uit een ver verleden, maar Pet Town klinkt ook absoluut eigentijds.

De subtiele en vaak opgewekte of zelfs zoet klinkende instrumentatie past goed bij de mooie stem van Marina Tadic, die op het tweede album van Eerie Wanda is voorzien van flink wat galm. De songs van Eerie Wanda klinken lichtvoetig en vaak honingzoet en doen aan van alles en nog wat denken. Soms heeft het wat van Belle & Sebastian en soms wat van Stereolab, maar het tweede album van de Nijmeegse band flirt ook met 60s psychedelica en Braziliaanse bossa nova.

De zoete en vaak wat dromerige songs doen het uitstekend als guilty pleasure, maar Pet Town van Eerie Wanda is wat mij betreft toch veel meer dan dat. Steeds weer valt op hoe knap de songs van de Nederlandse band in elkaar steken en hoe inventief gebruik wordt gemaakt van het instrumentarium. Pet Town klinkt daarom steeds weer net wat anders, maar blijft zwoel en verleidelijk, al is het maar vanwege de heerlijk dromerige zang van Marina Tadic, die uiteenlopende invloeden combineert in haar zang.

Het tweede album van Eerie Wanda is een album on heerlijk bij weg te dromen en voegt flink wat zonnestralen toe aan een week vol donkere albums. Helemaal vrij van melancholie is Pet Town echter ook niet, wat de lichtvoetige songs op het album voorziet van diepte.

Pet Town was voor mij maanden lang een lekker album voor op de achtergrond, maar pas sinds ik de muziek van Eerie Wanda beluister als meer dan een guilty pleasure, hoor ik hoe knap de songs op het album in elkaar steken. De voornamelijk akoestische klanken op het album doen steeds net iets anders dan je verwacht, krijgen hier en daar gezelschap van bijzonder klinkende orgeltjes en hebben iets speels door de bijzondere vormen van percussie. En wanneer het allemaal net wat minder zonnig klinkt, kan Eerie Wanda zomaar opschuiven richting Mazzy Star, waardoor mijn oorspronkelijke aarzeling verdween als sneeuw voor de zon.

Liefhebbers van een guilty pleasure die de herfst en de winter nog even buiten de deur houdt, zijn bij Pet Town van Eerie Wanda aan het juiste adres, maar ook de veeleisende muziekliefhebber kan zeker met het album van de de Nederlandse band uit de voeten. Pet Town vermaakt vanaf de eerste seconden meedogenloos, maar begint vervolgens met het vrijgeven van vele mooie geheimen. Voor mij zonder enige twijfel een krent uit de pop dus, al kom ik daar wel erg laat achter. Erwin Zijleman

Als alter ego Eerie Wanda presenteert Marina Tadic na Hum nu haar tweede album Pet Town. Deze in Bosnië geboren zangeres heeft alweer een aantal jaren Nijmegen als thuisbasis. In haar begeleidingsband bevind zich bassist Jasper Verhulst, die net als Jacco Gardner zijn ervaringen heeft opgebouwd in het indierock bandje Lola Kite. De combinatie van de sixties psychedelica van Gardner, en de jaren tachtig postpunk van Lola Kite is absoluut terug te horen. Met het dromerige in echo’s verdrinkende stemgeluid van de frontvrouw geeft dit een mooi geheel. Samen met de dreampop elementen maakt het een sfeertje welke herinneringen oproept met de donkere Amerikaanse soundtracks die het meer gespecialiseerde publiek voor dit genre naar de filmhuizen trekt. Marina heeft de capaciteiten om zich te presenteren als een eigenzinnige singer-songwriter, die dwars tegen alle stromingen inzwemt. Op dit album wordt ze verder bijgestaan door Jeroen de Heuvel op keyboard en Nicola Mauskovic en Marnix Wilmink die de vaak minimalistische percussie verzorgen. Soms is simpel gebruik maken van de mogelijkheden van het eigen lichaam al meer dan voldoende. Het totaalbeeld vormt een aangenaam geheel, waarbij juist de minder toegankelijke invalshoeken zorgen voor een gemakkelijk in het gehoor liggende sound.

Al vanaf de opener Pet Town weet ze te verwarren. Met merseybeat klanken waar de gemiddelde Britse band eind jaren tachtig begin jaren negentig sier mee maakte laat Eerie Wanda je mee voeren. Om door middel van handgeklap een totaal andere wending aan de track te geven. De onvoorspelbaarheid geeft het een eigen karakter die je gedurende de ruim dertig minuten terug blijft horen. De ene keer door middel van het goedkope gebliep uit een gedateerde keyboard, dan weer het meer voort sjokkende country hoeftrap in Big Blue Bird. Het is lastig om bij deze titel niet aan de grote kindervriend Pino van Sesamstraat te denken. Met lichte bibberende vervorming in de vocalen swingen we door het passend genaamde Rockabiller heen. De eigen muzikaliteit van Marina staat centraal in Magnetic Woman. De akoestische gitaarklanken plaatsen je terug bij de zwaarmoedige wavebandjes waarbij de anti-depressiva hun beoogde targets hebben behaald, en er meer ruimte voor luchtigheid in de songs in de plaats kwam. Op zomerse wijze schudden we de zware kille jaargetijden van ons af. Met het dromerige Moon zou ze Jacco Gardner een goede dienst kunnen verlenen. Een song welke zich met gemak op zijn debuut Cabinet of Curiosities kan settelen. Toch gaat hier meer de voorkeur uit naar de veelzijdigheid van Pet Town. De variatie zorgt voor een aangenaam verrassingseffect.

De langzame begeleiding combineert lekker met de uptempo zang van Sleepy Eyes. Nadat het geklap wordt ingezet, gaat het meer swingend los. Hierbij lijkt het dat de inspiratie gezocht wordt in de eerste rockende platen die halverwege de jaren vijftig vanuit de Verenigde Staten via ouderwetse goederendiensten het Europese vasteland bereikten. Het herhalende The Intruder roept met zijn gitaarakkoorden een prettig warm kampvuur atmosfeer op. Dat wordt versterkt door de wat sobere keyboardklanken en een geprogrammeerde drumcomputer. deze geslaagde mix werkt niet tegendraads, al zou je dat in eerste instantie wel verwachten. Hier komt het zaterdagavond strandgevoel juist meer tot zijn recht. De holle percussie en pingelend gitaarspel van Couldn’t Tell sluit aan bij de country van Big Blue Bird. De dromerige twist maakt het iets eigens. Dat het gebruik van de mechanische percussie ook in het nadeel kan werken bewijst Hands Of The Devil. Hier wil het maar niet overtuigen. Verder allemaal prima gespeeld, maar dit leidt net teveel af. Dat er afgesloten wordt met het slaaplied achtige Truly maakt de cirkel rond. Pet Town is een album welke vraagt om een afgerond geheel, om het in alle rust af te sluiten. Beter hadden ze niet kunnen eindigen.

Eerie Wanda - Pet Town | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com