6ix9ine - Dummy Boy (2018)

De controversiële rapper 6ix9ine, die in verband wordt gebracht met meerdere serieuze delicten, komt met zijn eerste volwaardige plaat. Nu de release eindelijk op digitale planken ligt, heb ik me er ook maar eens aan gewaagd. Pitchfork bericht al weken over 6ix9ine als zijnde een hiphopsensatie, dus dat wekt de interesse wel.

De teksten van 6ix9ine zijn vrij puberaal. Het is veel bling, pussy, alcohol en intimidatie. Zijn agressieve rapstijl blijft hangen. Het doet me denken aan Lil' Jon.

De reden dat dit album boven de middenmoot uitsteekt, is de uitstekende productie. Ik weet niet wie dit voor zijn rekening heeft genomen, maar de lichtvoetige beat van KIKA is heerlijk en ook de nummers met Kanye en Ninki Minaj springen eruit.

Niet slecht voor een debuut, zeker in het wat commerciëlere segment, maar dit gaat ook zeker niet het langere termijn geheugen in.

2,0*

Met dank aan de zoon van Joop van den Ende.

Nota bene ja, inderdaad! Grappig.

Tati en Stoopid klinken wel lekker opgefokt. Waka is ook niet verkeerd, maar de overige tracks zijn nogal slecht.

Werkelijk alles aan deze knakker is stompzinnig. Regenbooghaar, internetruzies en zie al die tracktitels. Een schreeuwerige opgefokte stijl vind ik erg lekker op zijn tijd hoor zoals DMX of M.O.P. ofzo maar dat was muzikaal ook gewoon tof. Dit is meer een one-man-freakshow die wat spierballentaal over beats brult, maar het trekt op niks verder. Je overal als een halve gare aanstellen resulteert blijkbaar wel effect, want over aandacht heeft hij niks te klagen - en daar draag ik aan bij nu - en dat zal de hele bedoeling wel zijn.

Ik had hem liever bij mij in bed getroffen vanochtend. Dat je je ogen opende en dat ie je lief aan lag te kijken. Misschien vraagt of je een ontbijtje of iets wil. Gaat 'm nooit worden vrees ik dus komt een man met zijn kleurrijke clips ook al een heel eind aan zijn trekken.