Navarone - Salvo (2018)

Salvo: vertrouwd maar toch anders…

Ik moet eerlijk bekennen dat een licht gevoel van afgunst zich van mij meester maakte toen ik tientallen - zo niet honderden - fans trots als een pauw door de hallen van Doornroosje zag paraderen met de gloednieuwe plaat “Salvo” onder de arm.
Navarone had het weer geflikt; een knallend optreden neergezet die de release van “Salvo” inluidde. (getuige mijn overbelaste headbangspieren)

Helaas hoorde ik bij de gretige pre-order-beweging die nog even moest wachten op een pakketje op de deurmat bij de officiële release. De enige herinneringen die ik had in afwachting van de releasedatum, waren filmpjes op Facebook en mijn zeef van een geheugen. Ik was behoorlijk ongeduldig…
Vandaag is het dan zover: Spotify heeft mijn lijsten verblijd met tien parels van nummers om me zoet te houden tot dan ook mijn plaat en CD van Salvo op mijn figuurlijke deurmat ploffen.

Van de voorgaande albums waren Oscillation en Darker Shade of White mijn favorieten. Vim & Vigor als geheel nét iets minder favoriet hoewel ik het alsnog als een fantastisch album beschouw.

Goed, back to Salvo. Ik zit op mijn bed, luisterend terwijl ik dit -waarschijnlijk veel te lange- epistel opstel… There we go!

“The Strong Survive” was een nummer waar ik enigszins aan moest wennen. Nog nooit was Navarone eerder zo geschikt voor de mainstream radio bevonden. Het klonk nét iets te catchy, nét iets te kloppend, de akkoordprogressies nét iets te voorspelbaar. Toen het nummer net uitkwam moest ik toegeven ietwat teleurgesteld te zijn.
Gelukkig heb ik mijn mening bijgesteld. Het bleek het perfecte roodtrip nummer, schallend door de box in mijn auto op weg naar werk.
Navarone heeft een goede strategische zet gedaan door zowel dit nummer als Cerberus uit te brengen als singles. ’Voor elk wat wils.’
Daarmee kan ik nu wel zeggen dat ik The Strong Survive een lekkere binnenkomer vind om kennis te maken met de nieuwe sound van het album.

“Reset” begint met vrolijk getingel en tropisch geluid van bierflesjes, letterlijk. Het geeft me een licht bacardi-reclamegevoel. Mijn eerste gedachte toen ik het hoorde in Doornroosje was ‘Navarone meets Kool & the Gang’. Positief. Hoe leuk was het om één groot feestje op het podium te aanschouwen, inclusief tourmanager, gitaartech en vriendinnen Astrid en Clara van gouden-strot-Merijn en Smeerkees!
Ik moet wel wennen aan het feit dat twee nummers elkaar in majeur opvolgen. Ik had verwacht dat Navarone er in de volgorde eerder een vleugje ernst doorheen had knalt, zoals dat ik Snake in “Oscillation” echt een geniale binnenkomer vind.
Om maar nog even wat leuks te zeggen over Reset: het nummer klopt gewoon. Couplet, bridge, refrein, interlude ze zijn allemaal even catchy. Het nummer is één groot hoogtepunt. Opbouw en een spanningsboog zijn er amper. Hiermee begeven ze zich wel op glad ijs…
Het lijkt een soort patchwork aan catchiness waar een andere band dan Navarone gewoonweg niet mee was weggekomen.

“Waste” heb ik nu opgezet. De intro riffjes klinken al best lekker, alleen de gitaarsolo waarmee wordt aangevangen had ik persoonlijk liever iets anders gehoord. Iets progressiever misschien. (Yours kritische truly is dan ook fan van dystopische toonladders, en ja, die term bestaat sinds nu).
Als je niet de neiging krijg om mee te klappen tijdens het refrein, weet ik het ook niet meer.
Bij dit nummer denk ik echt aan een soort empowered gevoel. Voor het eerst in dit album had ik heel stiekem gehoopt dat Navarone het over een iets alternatievere boeg had gegooid. Maar dan begint de akkoordshift en solo! Helaas eindigt deze veel te snel, deze episode had iets meer uitgebuit mogen worden. Ik denk niet dat dit nummer tot mijn favorieten van dit album zal behoren, maar je weet nooit hoe het nog zal groeien en morphen in aanzien, zoals The Strong Survive bij mij deed…

“Cerberus”, wat kan ik hieraan toevoegen? Vet, smerig, sloppy, heerlijk! Het rockmonster is los… Run, while you still can! Dit nummer heeft qua structuur iets weg van Black dog van Led Zep: gitaarriff, zang, afgewisseld.
Staaltje briljantheid waar ik gewoonweg niks kan vinden om over te miepen. Ik ben dan ook erg blij dat de mannen ervoor hadden gekozen om dit nummer vroeg uit te brengen.
Door afwisselingen in riffs en ritmes blijf je de spanning voelen. Ik denk dat er geen rock fan is die Cerberus niet zou kunnen waarderen!
Als ik dan toch mag mekkeren: dit is gewoonweg het meest outstanding nummer van de plaat en men zou enigszins teleurgesteld zou kunnen zijn als de rest wordt gehoord omdat geen enkel ander nummer op Salvo de sound en stijl van Cerberus evenaart.

“Søreal” begint met een soort radio-poppy-achtige intro met opbouw naar refrein. De song leunt duidelijk op de zang van Merijn, want voor de rest vind ik het niet enorm in het oog springend. Laat ik zo zeggen: het is niet een nummer dat de muzikale kwaliteiten van de andere bandleden benadrukt. Niet dat dat hoeft, want skills staan in dienst van het nummer i.p.v. andersom. Iets moet niet virtuoos klinken om het virtuoos klinken. Toch mis ik iets in Søreal…
Verder klinkt dit nummer introspectief, zoals de tekst. De parallelle gitaarsolo’s klinken fantastisch, maar helaas toch een beetje out of spot. Ze vallen helaas net te weinig op naar mijn smaak. Alles in Søreal ’klopt’ maar ik heb nergens een ‘yeah!’ moment. Al met al een chille afwisseling op de rest. Het is af en toe ook niet erg om iets minder distortion te horen.
De outro is radio-poppy zoals het begon. Gewoon een nummer volgens de boekjes.

“Surrender” klinkt als 00’s rock. Uptempo, hard, met een beetje Foo Fighters vibe. Dit nummer klinkt heel lekker en is perfect om grote festivals mee weg te blazen! Want natuurlijk gaat Navarone dat doen in 2019 en gaan we lekker met bussen vol fans en spandoeken onze musici steunen! In dit nummer zit halverwege een interlude, met logische, maar lekkere opbouw terug naar het refrein. Ja hoor, Surrender vind ik wel een steady one. Het laat me lichtjes qua stijl denken aan Loud & Clear.

“Fire”, wow! De enige ballad op Salvo, en wat voor één! Pianogeluid in een Navarone-song? Toen ik de beginnoten hoorde in Doornroosje was ik meteen verkocht en verknocht. De sfeer veranderde compleet, vanaf akkoord één meegenomen in een andere wereld. In dit nummer wordt lekker lang aan de opbouw gewerkt, alsof Navarone even de Salvo-formules heeft losgelaten en echt de tijd heeft genomen om zorgvuldig te bouwen. Fire is waarschijnlijk ook direct het meest alternatieve nummer van het album.
Finger snaps als licht begeleidende percussie past perfect. Het maakt het geheel minimalistisch en kwetsbaar ondanks de intensiteit in de harmoniewisselingen. De roffel naar de orkestrale, wijdse climax, heerlijk. Absoluut een nieuw hoogtepunt in het gehele repertoire van Navarone. Dit nummer moet je met dezelfde aandacht luisteren alsof je naar Days of Yore zou luisteren.
Ik denk dat ik verliefd ben geworden op dit nummer. Willen wij meer of minder piano? Meer!

“Another way”, lekkere gitaarintro. In dit nummer zit direct spanning, met een smerig refrein. Klinkt heerlijk! De solo is echt fantastisch. Het hele nummer klopt en staat als een huis. Ik zit nu minutenlang naar mijn scherm te staren om te kijken of ik er nog wat meer over kan schrijven, maar nee… Gewoon een goed nummer met lekkere akkoorden die weer het alternatieve randje raken! 
Verrassend, afwisselend, brutaal… het rockt! Luisteren dus!

“Mind’s Eye”, het riffje is echt fantastisch. Ik kan niet precies uitleggen waarom, maar het nummer geeft me een behoorlijk ‘Snake’-gevoel. Sowieso hou ik erg van nummers waarin er nét accenten worden gelegd aan het eind van de beat, wat zo’n vertraagd gevoel geeft. Ook als de bas extra uitgemixt is en je echt meevoert in het ritme. Alles komt hier perfect samen en het lijkt alsof alle vijf ingrediënten goed samenkomen: Syncopische drums en roffels van Robin, gepaard met de feilloze timing op de bas van Bram, dirty riffs van Smeerkees en Romanus en zang van Merijn.
In dit nummer komt de gitaarsolo ook misschien wel het meest tot z’n recht.
Je perfecte hutspot! Dit is voor mij wel echt een favoriet nummer van de plaat, überhaupt van Navarone.

“Who are you” klinkt lekker ongegeneerd brutaal en hard, alsof het spontaan en impulsief geschreven is. Uptempo met een lichte Motorhead vibe. Je reinste rock. Wat opvalt is dat Merijns vocals meer naar de achtergrond zijn geschoven en Robin duidelijk te horen is. Who are you krijgt hierdoor een heel eigen flavour, die echter uitstekend past in het formule van Salvo.
Goeie afsluiter.

Misschien lijk ik een zeikerd door hier en daar wat kanttekeningen. Het is best lullig om te vergelijken, maar aangezien alles mag in een recensie zeg ik hierbij het volgende: ik vind Salvo echt wel beter dan Vim & Vigor. We zijn alleen een beetje verwend door Oscillation. Ik durf Salvo verder niet hoger of lager te plaatsen dan DSoW en Oscillation en dat is denk ik een goed teken.
In z’n geheel vind ik Salvo gewoonweg een fantastische plaat!
Het enige wat ik wel mis zijn de epische lange saga’s zoals Days of Yore en Sage. Fire komt qua uitgerekte structuur wel lekker in de buurt en zorgt ervoor dat Salvo nog genoeg afwisseling heeft. En ik hoop stiekem dat het volgende album iets minder catchy nummers heeft en meer muzikale (onheilspellende) kunstwerken die je verscheuren en/of waar je je in vast kan bijten.

Een deel van ons lijdt aan ‘the Voice’-angst: Gaat Navarone niet te mainstream worden? Gaan ze wel hun eigen ding blijven doen?
Eerlijk gezegd denk ik wel dat het goed komt. Ons vijfkoppige team is koppig en eigenwijs genoeg om muziek te blijven maken waar ze zelf van houden. En dat merken we toch wel tijdens hun optredens!

Navarone zal door dit album denk ik wel een nog breder publiek trekken dan met voorgaande. En gelukkig is er voor ons muzikale klepzeikers nog genoeg alternatieve sound te vinden om onze muzikale behoeften te bevredigen.

Best of both worlds, toch?

Veel luisterplezier!

Smerig, maar soms misschien wat voorspelbaar. Daardoor niet minder lekker

Met Salvo zeggen de jongens van Navarone het al: Een spervuur van beregoeie tracks komen je tegemoet!
Dat wil eigenlijk ook zeggen dat de nummers compacter en puntiger zijn dan wat ze tot nu toe hebben uitgebracht. Dit gaat wel ten koste van hun progressieve kant, die is alleen nog terug te vinden in Another Way. Daartegenover staat wel een zonnige verrassing op het schijfje, het nummer Reset waar ik eerst heel erg aan moest wennen is nu eigenlijk mijn favoriet....... tis zeer catchy, kent aanstekelijke refreinen en is gewoon te lekker. Een ander nummer die ik wil uitlichten is het smerige Mind's Eye. Ook zo'n fantastisch nummer met hoekige donkere riffs, een nummer die vraagt om een gillende gitaarsolo...... en die is er eigenlijk niet. Das ook eigenlijk mn enige kritiekje; het lijkt soms dat de heren gitaristen wat bescheiden zijn maar wat mij betreft mogen ze wel wat meer uitspatten. De songs wat meer body/kleur geven, maar goed das ook persoonlijk als je weet dat mijn gitaarheld Eddie Van Halen heet.. .
Enfin... wil je lekker gevarieerde rockmuziek van de bovenste plank is deze van harte aan te bevelen. Ook live is deze band niet te versmaden!