Ketil Bjørnstad / Eva Bjerga Haugen - Hun Som Kjenner Tristheten Ved Ting (2018)

Inmiddels is Ketil Bjørnstad zesenzestig maar bruist nog altijd volop van energie. Een carrière die in 1969 gestalte kreeg toen hij debuteerde bij het Oslo Filharmoniske Orkester met het derde pianoconcert van Béla Bartók. Na het horen van In a Silent Way van Miles Davis kreeg hij ook grote belangstelling voor de jazz.

Maar zijn veelzijdigheid reikt veel verder, naast klassieke muziek en jazz, componeerde hij ook religieuze muziek, filmmuziek, experimentele muziek tot aan popmuziek. In 1978 verscheen op het Philips label zelfs de rockopera Leve Patagonia, waaraan de betreurde Radka Toneff en Cornelis Vreeswijk meewerkten.

Daarnaast heeft hij grote belangstelling voor literatuur en schilderkunst. Zo schreef hij onder anderen een boek over de bekende Noorse schilder Edvard Munch, getiteld “The Story of Edvard Munch”. Tevens verscheen in 2013 Sunrise, een cantate op teksten van Edvard Munch.

Ook heeft hij zijn hele leven lang al een fascinatie voor de dichter John Donne, het resulteerde in 2014 in het ambitieuze album A Passion for John Donne. Een album waarop trouwens Håkon Kornstad excelleert, zowel als tenorsaxofonist als tenor, maar tevens met prachtig koorwerk van het Oslo Chamber Choir.

Mijn eerste kennismaking met zijn muziek was La Notte, een persoonlijk eerbetoon aan de Italiaanse filmregisseur, schrijver en kunstschilder Michelangelo Antonioni. Eerder dit jaar verscheen op ECM al het goed ontvangen album A Suite of Poems, gebaseerd op de gedichten van Lars Saabye Christensen, waarop hij wordt bijgestaan door zangeres Anneli Drecker.

Op Hun Som Kjenner Tristheten Ved Ting (She Who Knows the Sadness of Things) is de voor mij totaal onbekende zangeres Eva Bjerga Haugen te horen. Zij blijkt op haar vijftiende gedebuteerd te zijn als klassiek pianiste bij het Norwegian Radio Orchestra (KORK). Maar heeft ook al een behoorlijke reputatie opgebouwd als jazz zangeres en schitterde in theaterproducties over Marlene Dietrich en Edith Piaf.

Ze blijkt hier een gouden greep. Een uur lang weten Bjørnstad en Haugen met slechts alleen piano en zang de luisteraar met gemak aan zich te binden. De fraaie en gevoelige stem van Haugen komt heel hard bij mij binnen, ondanks dat ik de Noorse taal niet machtig ben. In het keurig verzorgde tekstboekje staan de teksten echter ook in het Engels vertaald.

Deze keer zette Bjørnstad gedichten van de populaire schrijfster Kjersti Annesdatter Skomsvold op muziek. Hun Som Kjenner Tristheten Ved Ting is een tijdloos album, wat volgens mij veel luisteraars, ondanks de taalbarrière, diep zal weten te ontroeren. Een verdere samenwerking tussen Bjørnstad en Haugen is dus voor de hand liggend.

Prachtige muziek en mooie stem. Erg dromerig, ondanks dat ik er niks van versta.

Goede recensie van Lura.

Ik ook niet, ondanks het feit dat ik voor ongeveer een kwart Scandinavisch ben.