Focus - 11 (2019)

Spannend!

Het album komt eraan. Best bijzonder om mee te maken hoe deze band door de decennia heeft weten te overleven. De historische bloeiperiode was vanaf de oprichting in 1970 tot het vertrek van Jan Akkerman in 1975.
Maar in 1998 ontstond er een vervolg rondom fluitist/toetsenist/jodelaar Thijs van Leer. Eigenlijk voor de grap, maar gaandeweg steeds serieuzer. Vanaf 2002 werden er weer studio-albums gemaakt. Doorgenummerd in de beste Focus-traditie: 8, 9 en 10. Vanaf 2006 met topdrummer Pierre van der Linden terug aan boord. Inmiddels dus al weer twintig jaren Focus 2.0.

Ook nummer 11 zal weer een tijdloos en typisch eigen Focus-geluid hebben. Grotendeels instrumentaal en zo oer-karakteristiek voor de band. Jazzrock met een vleug Bach, maar daarmee is het geluid onvoldoende gedefinieerd. Luister zelf maar. Ai, nog een maandje wachten. Da's best lang.
Daarom alvast een soort voorproefje van het openingsnummer, zoals eerder uitgebracht op het album Focus, samen met Jan Akkerman in 1985: Who's Calling?

Mooie, jaren 70 stijl hoes.

Vanaf morgen zal het album verkrijgbaar zijn en ik heb het genoegen gehad te mogen voorproeven. Opnieuw is dit een karakteristiek Focus-album. Energiek wordt er gedrumd door één van Nederlands beste drummers ooit: Pierre van der Linden. Zijn roffels zijn levendig en muzikaal, maar ook behoorlijk dominant. Kenmerkend is ook het Hammond-orgel, soms ruw scheurend bespeeld door van Leer, die hier ook goed overweg kan met de pianotoetsen. De fluit, vaak staccato bespeeld als percussie-instrument, dan weer lieflijk melodieus.

Nieuw in de bezetting is bassist Udo Pannekeet, die Bobby Jacobs vervangt. In How Many Miles? bezingt Thijs van Leer zijn liefde voor de jazz en deze song is niet het beste wat we aantreffen op het album, dat verder in de beste traditie geheel instrumentaal is. Compositorisch vind ik de plaat vaak behoorlijk onrustig door de heftige intervallen en wendingen in veel nummers. Misschien is Focus zo langzamerhand iets meer de jazzhoek ingeslagen maar is zeker niet bezadigder gaan klinken. Onmiskenbaar Focus en kwalitatief op hoog niveau, gedreven en contrastrijk. Het hele album beluisteren is zo een intensieve en nogal vermoeiende ervaring, die inzet vraagt van de luisteraar en soms de hulp van de pauzetoets.

En nu een vergelijk met de voorgaande albums. Beste van de nieuwe Focus sinds 2000 is denk ik wel Focus 9/New Skin (2006), een formidabel goed opgenomen CD. Daarna denk ik aan voorganger Focus X (of 10, zo je wilt) uit 2012 en heel fijn is zeker ook Golden Oldies (2014) met nieuw opgenomen ouder materiaal van de band. Zo is er wat te kiezen voor de liefhebber en ook deze laatste worp heeft recht op een serieuze kans.
Goede wijn behoeft geen krans, maar moet vaak wel even rijpen.

Mooie plaat van Focus, maar het niveau van "X" wordt naar mijn mening niet gehaald.
Meer Jazzy inderdaad. Wellicht door de mede productie van Udo Pannekeet. Een Jazzbassist.

Pierre van der Linden drumt er lustig op los en daar kan je ook echt niet omheen. Het kenmerkende Hammond orgel had van mij veel harder in de mix mogen staan.

Nooit echt goed naar Focus geluisterd, maar dit is me toch een lekker speels ouderwets progalbum zoals ik dacht dat ze alleen in de 70s gemaakt konden worden. Waar een wil is, is een weg, zo blijkt maar weer.

Yes, de opmerking zegt denk ik genoeg over jouw mening vwb de kwaliteit van de (muziek) van dit album.

Ik heb het album nog niet beluisterd, dus daar weet ik niets van af. Wel een mooie jaren 70 hoes trouwens.

Muziek die alleen maar bestaat uit noten. Geen mooie melodieën, geen kop of staart. Een van de slechtste albums die ik van ze ken.