Mono - Populism (2007)

Schoenmaker blijf bij je leest. Dat dacht ik na de eerste beluistering van Populism. Mono, dat was toch de band die eind 2004 debuteerde met het furieuze No Can Dance? De Rotterdammers gooien het op hun tweede album over een andere boeg. De explosieve mix van emo, punk en rock heeft plaatsgemaakt voor zweverig gitaarwerk en mooie popmelodieën. Op Like a Butterfly klinkt zelfs Elliott Smith door. Helemaal verleerd heeft Mono het niet, op sommige momenten vliegt de band weer ouderwets uit de bocht. Maar toch, met pure emo heeft het allemaal weinig meer te maken. Gezien het fraaie resultaat hoeven we daar gelukkig niet rouwig om te zijn. Mijn eerste gevoel van teleurstelling heeft dan ook plaatsgemaakt voor bewondering.

Zoals pukster voor mij al zei, is de Rotterdamse Mono van punk naar pop gegaan. Waar ze met hun debuut een sterke punk plaat hadden neer gezet, weten ze ook hun draai te vinden met pop muziek.

Ten tijde van de release was ik helemaal verliefd op deze cd, nu is dat iets verminderd, als in dat ik 'm niet meer elke dag twee keer op zet.

Erg jammer dat de band nooit echt is door gebroken en nu ook uit elkaar is gegaan. Gelukkig komt zanger Bart Hoevenaars deze februari met een solo plaat onder de naam Sir Ian.