Ex:Re - Ex:Re (2018)

Ben hier benieuwd naar. Zangeres van Daughter.

Klinkt lekker donker!

Daar ben ik zéér blij mee. Is toch het handelsmerk van Elena Tonra.
Nog maar enkel op de mac kunnen beluisteren. Deze avond op de hifi set. Ben zéér benieuwd hoe dat klinkt.

Prachtig album! Donkerder nog dan de muziek van Daughter. Ze zingt over haar stukgelopen relatie en door het maken van deze plaat heeft ze getracht dat te verwerken. Het album lijkt een nachtmerrie, bezongen met woede en verslagenheid. Ze schuwt de gedane zaken in haar relatie niet. Muzikaal voldoende variërend en met een mooie gelaagdheid. Het album bestaat voornamelijk uit dream pop georiënteerde nummers, maar varieert ook met trip-hop, slowcore en indie-folk.

Dit kan op de valreep nog een top 10 plaat worden. Fijn hoor.

Mooi dat dit de rotatielijst al binnenkomt! Reacties en stemmen maken me nieuwsgierig. Ik heb de fysieke cd besteld, maar de release staat pas gepland voor 1 februari. Kan natuurlijk dingen gaan opzoeken, maar laat me liever verrassen ?

En ik vond het wel heel erg op Daughter lijken. Klinkt gewoon goed.

Schitterend album, in eerste instantie helemaal gemist. Idd veel donkerder dan Daughter en ook veel gelaagder.

Maar het had ook de nieuwe Daughter kunnen zijn. Vraag me ook af waarom dit niet onder het Daughter-label is uitgebracht. Fijne plaat.

Nog wat achtergrondinformatie over de totstandkoming en opname van het album (vind ik zelf altijd wel leuk om te lezen): Interview: Elena Tonra of Ex:Re and Daughter - guitar.com

Beetje raar om hier Pop als genre te zien, terwijl dat niet zo aanvoelt. Maar de Alternative Rock en Indie Rock genres die Discogs er aan hangt voelen ook niet op hun plaats. De in een eerder post genoemde Dream Pop en Indie Folk passen dan iets beter.

Wijkt toch genoeg af om niet onder de Daughter vlag uit te brengen.

Bovendien heeft Elena hier twee andere musici naast zich niet zo ver ik zie niets te maken hebben met Daughter. Dat gezegd hebbende met de herkenbare stem van Elena Tonra is het niet gek om je te vergissen. Op de site van label 4AD wordt dit trouwens het solo debuut genoemd: "solo recordings" maar wel met andere musici

Bevalt iets minder dan Elena's werk in Daughter.

Als je naar andere posts kijkt, zie je dat daarover toch geregeld anders gedacht wordt en ik ben het daarmee wel eens; dit is donkerder dan Daughter en zeker géén dreampop - wat een k*-aanduiding trouwens en Discogs is imo volstrekt onbetrouwbaar als het gaat om typeringen. Ligt meer in lijn met bijv een Portishead en daarvan zal menigeen eerder wakker liggen dan dat ie ervan van wegdroomt

Mjuman Ik vind Elena's manier van zingen wel tussen z.g.n. Dream Pop en Shoegaze acts in zitten. Maar ik zei ook: Dream Pop past IETS beter. Vind haar stem niet zoetig genoeg voor Dream Pop en weer te warm voor Shoegaze. Elena is wmb in de eerste plaats een singer-songwriter die haar verhaaltjes wil vertellen, zoals Folk acts dat vaak doen. Maar dit voelt niet aan als Folk.

Portishead (Trip Hop) is niet het eerste wat bij me opkwam, maar luister daar zelden nog naar. Dan had ik meer lome beats, Jazz-invloeden en electronica verwacht. Wordt eerder wakker gehouden door de rammeltaan van de buren dan door Portishead, prima muziek om bij in slaap te vallen of weg te dromen.

Je afkeer van de aanduiding Dream Pop deel ik niet, en w.m.b. zit Discogs ze hebben het vaker bij het juiste eind dan niet. Kan het met je eens zijn als je stelt dat Discogs er ook regelmatig naast zit. Maar dan staan er meestal ook maar een beperkt aantal album van die act op de site. Of iemand heeft blindeling (of met doveman's oren) met copy-pasta de genre's van een vorig release overgenomen. Gebeurd zeker, ben ik van overtuigd.

Heb even bij Last.fm gekeken bij "similar artists" maar zie daar veel namen die ik hier NIET mee zou vergelijken, misschien dat Sharon van Etten / Lucy Rose nog het dichts in de buurt komen naast Daughter.

Laat ik maar met de deur in huis vallen: vanuit onze totaal verschillende muziekopvatting en -beleving denk ik niet dat er ook maar een schijn van kans is, dat we het op dit punt eens worden. Zou dat het geval zijn, zou dat prompt worden bijgeschreven als een ultiem mirakel.

"Dreampop"als typering is een vage, hoogstens sfeerbepalende aanduiding zonder enige duiding van intrensieke kenmerken. Over het algemeen vind ik gehanteerde labels - of het nou Discogs betreft of MuMe en nog meer sites - vaag en nietszeggend over inhoudelijke kenmerken. Het lijkt erop alsof het alleen voor 'kenners' is, omdat die weten wat ermee wordt bedoeld en dan blijft het volstrekt intransparant; kortom: je weet wat het is, als je het kent; of je ziet/hoort het, als je weet wat het is.

Ter illustratie: vraag aan de afdeling verkoop wat een klant is, vraag aan de fin. administratie wat een klant is, stel dezelfde vraag aan marketing en aan de afdeling klantcontact en je hebt 4 totaal verschillende 'klantbeelden'.

Ga je verhuizen dan helpt het om je verhuisdozen goed te labellen: bijv keuken - servies (breekbaar), of werkkamer (klantoverzichten 10 - 15, niet urgent); dan weet eenieder waar die dozen naar toe kunnen en hoe ermee moet worden omgegaan.

Lang actief geweest met taxonomieën mbv thesauri (gebaseerd op de ontologie van de betrokken gebruikers van een systeem); en dan zijn overeenstemming, herkenbaarheid en transparantie absolute vereisten voor een zinvolle indeling. Heb over dat onderwerp al meer geschreven hier (om MuMe) en elders. O.m. door het gebruik van tags i.c.m. inhoudelijke kenmerken aan te reiken door kennishouders van de div domeinen (sub-genres) zou je tot een zinvolle 3d-achtige opzet - denk aan zoiets als een aquabrowser - kunnen komen. Dan kan je ook relaties leggen tussen bands als Japan, Bowie en Roxy Music, obv bepaalde delen van de tag cloud die overlappen en zo'n tool als de aquabrowser maakt die verwantschap dan inzichtelijk.

Vroeger zou ik dan een link geven naar de site van aquabrowser (oorspronkelijk een NL product), maar de toko is overgenomen. Er zijn wel bibliotheken waar het tot een succesvolle implementatie (met demo) is gekomen.

Heel veel veranderd er waarschijnlijk niet bij de consument. Het uit Londen afkomstige Daughter werd toch vaak beschouwd als die band van dat bleke meisje met half lang gitzwart haar. Elena Tonra maakt nu haar solo debuut onder de naam Ex:Re. Simpelweg uit te spreken als x-ray. In principe is dit een verslag van haar ervaringen in een beëindigde relatie. Een typische gebroken hart plaat dus. Of we hierdoor ons zorgen moeten maken over het vervolg van Daughter is tot heden niet duidelijk. Op hun site wordt er in ieder geval voornamelijk over dit zijproject gesproken, al is het los gekoppeld van de band. De benadering is net wat soberder van aard, en Tonra weet zich ook een stukje opgefokter te presenteren. Het heeft haar een jaar van haar leven gekost om de woorden als een verwerkingsproces treffend op papier te krijgen. Het opnameproces was in een veel kortere periode gepiept. Gelukkig is het met genoeg zorg afgeleverd, en niet als een gevalletje opgekropte frustratie. Het is overbodig om dieper op haar gevoelens in te gaan, deze zijn al duidelijk en persoonlijk genoeg, en is weinig aan toe te voegen. Liefhebbers van Daughter kunnen de plaat moeiteloos aanschaffen, maar ook degene die terug verlangen naar de vrouwelijke singer-songwriters die zich vanaf halverwege de eighties presenteerden, is dit ook geen miskoop. Fans hebben de plaat al lang gehoord, via de streamingsites is deze al vanaf eind november digitaal te beluisteren. 1 februari is de datum dat deze weer ouderwets bij de platenzaak te kopen is.

Je ruikt bijna het hout van de donkere klankkast die de akoestische gitaar van Where The Time Went vorm geeft. Zo dichtbij kom je bij dit kleine liedje. Je hoort de cellist Josephine Stephenson niet eens aanschuiven, omdat de aandacht direct al bij de song is. Elena Tonra laat zich niet afleiden door haar aanwezigheid en gaat onverstoorbaar door met haar liefdevolle spel. Door het hese in haar dromerige stem is het in Crushing eenvoudiger om venijnig te klinken. De bijna klappende begeleiding geeft het wat krachtigs. Nog steeds erg intiem en persoonlijk laat ze ons meevoeren in New York, waar de cello echter een komende dreiging lijkt aan te kondigen. De bespeler hiervan laat als een therapeut haar diep graven in haar emoties. De drum lijkt het opgeborgen kwaadaardige verlangen meer op te roepen.

Nog eventjes de intentie om stil te staan bij de goede in vergetelheid rakende momenten in de prima opzwepende single Romance. Hoe swingend en dansvloervriendelijk de eerste single is, zo zwaar komt de nieuwe single The Dazzler over. Blijkbaar is het noodzakelijk om luchtig van start te gaan, om zich hier te verbijten aan de wrange nasmaak. Door kleine subtiele klankveranderingen wordt hier de kern van de problematiek opgezocht. een overdosering aan gesproken gedachtes komen hier in hoog tempo voorbij. Het leven van anderen is zoveel aantrekkelijker als ze hun shit publiekelijk ten toon stellen. Too Sad wordt gegrepen door mooie pianotoetsen die vervolgens vervormen in een oorverdovende noise. instintmatig weet Elena Tonra vocaal hier zo mooi vrouwelijk te overtuigen. Misschien is ze hier zichzelf niet eens van bewust, maar wat kan ze een sensuele zwoelheid neer zetten.

Fabian Prynn is nog niet genoemd, maar de hedendaagse binnenhuisarchitect van 4AD weet in de studio wel de juiste ambiance te creëren, zonder zich op te dringen aan de artiest. Hij neemt Liar ruimtelijk onder handen, maar laat hierbij het fragiele fundament staan. De overige basis vormt hier de veelzijdigheid van de stem van de vocalist. De uptempo sound van de door dreampop opwekkende energieke I Can’t Keep You komt binnen als de eerste kop zwarte koffie na een rusteloze nacht. Bij de pianoballad 5Am klinkt ver op de achtergrond de rust van de voortstappende drum. Snel lopen we het verleden voorbij, niet stil staan, niet achteruit kijkend. Het jazzy vrijdagavond gevoel van verlaten winkelstraten wordt desolaat opgeroepen. Het vredige My Heart sluit het verrassend sterke Ex:Re af. Vanaf de eerste tonen is het echt genieten geblazen. Wat aardig dat we samen met Tonra dit stukje verdriet mochten delen. Het oprechte vertrouwen in de fans van Daughter om zich publiekelijk zo kwetsbaar op te stellen.

Ex:Re - Ex:Re | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Hou van haar stem, maar ook van de sound van Daughter, en die is hier afwezig. Hierdoor zijn voor mij niet alle nummers een voltreffer.