Dit is het derde album wat ik heb beluisterd van Syreeta. Na de vondst van het nummer ‘Happiness’ dat op haar debuutalbum staat, heb ik besloten om meer albums van haar te beluisteren. Uiteraard in de hoop nog zo’n pareltje te vinden, want hoewel ik het overige materiaal niet slecht vind, vind ik het niet interessant genoeg om veelvuldig te beluisteren. Vandaag dus de beurt aan ‘One to one’. Helaas geen pareltje gevonden, maar de consistentie van dit album weet ik dan wel weer de waarderen. Voor het eerst heb ik het idee dat er nummers gekozen zijn die erg goed bij haar stem passen. Een album dat een vrij eigentijdse sound heeft voor een album uit die tijd, dat wat mij betreft te categoriseren valt als R&B. Haar stem blijft dunnetjes en nog steeds mis ik power in haar stem, maar dat wist ik al van te voren gezien twee eerdere albums die ik beluisterd heb, dus is het eigenlijk geen noemenswaardig punt. Beste nummer dat er te vinden is, vind ik ‘Harmour love’ of anders ‘Tiki tiki donga’ (de vreemde eend in de bijt). Het minste nummer is ‘I too am wanting’. Op zich een aardig album, niet meer dan dat.