Cult Leader - A Patient Man (2018)

IJzersterke plaat van Cult Leader. Het debuut was al erg goed, maar A Patient Man gooit er nog een schep bovenop. De band laat zichzelf van twee hele verschillende kanten zien die op zichzelf even intens zijn, ondanks het grote verschil in volume. Aan de ene kant heb je beestige nummers die klinken als Converge op steroïden met een flinke scheut Zweedse deathmetal, grindcore en blackmetal waarop zanger Anthony ongelofelijk brute en felle keelgeluiden uit zijn strot haalt. Aan de andere kant staan prachtige stemmige slowcorenummers à la Red House Painters met wat post-rock en een prachtige baritonstem à la Nick Cave en Michael Gira (Swans). Het werkt allebei zeer goed en de wisselwerking tussen de twee facetten zorgt voor een dynamische plaat die veel korter lijkt te duren dan 47 minuten. Dit is toch wel een van mijn favoriete platen van het jaar tot nu toe.

What? Slechts 1 stem bij dit album? Dit is zo vet, dat ik zelfs dat gegrom en gegrunt (?) makkelijk trek. De rustigere nummers zijn makkelijk aan te halen, maar Isolation in the Land of Milk and Honey trekt toch mijn aandacht.