Nolwenn Leroy - Folk (2018)

Nolwenn Leroy, zo'n Franse zangeres die ik een beetje tot de B garnituur vind horen (excusez le mot). Ooit Star Academy gewonnen in Frankrijk en daarna redelijk succesvol. Maar ik zie toch veel platen van haar in de Franse kringlopen belanden. Ooit 'Bretonne' aangeschaft via zo'n kringloop, maar ik vond haar uitvoeringen van de Bretonse klassiekers niet echt best. Dus retour kringloop.
Deze plaat ook weer via kringloop , een prima mooi uitgevoerde plaat. Waarom toch meegenomen ondanks mijn scepsis ? Omdat ik zag dat er een duet met Dick Annegarn op stond. Twee uitersten , de gladde Nolwenn met lieflijke stem en dan de controversiële Dick Annegarn (ja, een Nederlander in Frankrijk) met zijn typische stem en uitvoeringen. Enkel alleen daarvoor vond ik de euro die ik voor deze plaat moest afrekenen al geen probleem.
Net zoals bij de 'Bretonne' plaat , enkel covers van wat folkachtige nummers die in Frankrijk bekend zijn.
Het eerste nummer is van Jacques Higelin, ook zo'n echte dwarse chansonnier met een geheel eigen stijl, net als een beetje leeftijdsgenoot Jacques Dutronc.
Het tweede nummer is waarschijnlijk bij een aantal Nederlanders nog wel bekend 'So Far Away From L.A." van Nicolas Peyrac. Ook zo'n Franse zanger uit de B sector. Ik bedoel dit niet echt negatief, maar
het behoort niet tot de top. Maar dit nummer is echt wel mooi, ook in de uitvoering van Nolwell.
Diabolo Menthe is van Yves Simon, die ik wel veel hoger inschat, mooie platen heeft hij gemaakt en is ook een prima schrijver van boeken. Suzanne kennen we natuurlijk van Leonard Cohen, hier in de Franse vertaling van Graeme Allwright, die veel nummers van Cohen en Dylan in het Frans heeft vertaald en uitgevoerd. Virages is van Yves Duteil die we nog kennen van toch wel zoetige liedjes zoals 'prendre un enfant'. Hollywood is totaal onbekend voor mij net als de artiest die het heeft uitgegeven , een zekere David McNeil. Ook nummer 7 van de plaat van Jean-Michel Cararac, voor mij onbekend. Daarna komt een nummer van Francis Cabrel, die wel weer wat bekender is, voor mij ook weer net niet de top, maar daaronder, dus B chansonnier. 'On est comme on est', ik had de hoop dat het van Renaud was , maar het is de Breonse zanger Renaud Detressan. Niet bekend bij mij. La Rue Madureira is van Nino Ferrer, leeftijdsgenoot van Jacques Higelin, Nino Ferre heeft in 1998 zelfmoord gepleegd. Ook een zeer eigenzinnige zanger met een inetressant oeuvre. Daarna 'marions de roses' bekend van Malicorne. Heel mooi nummer van de top van de Franse folk in de jaren 70. Vervolgens Jolie Louise van Daniel Lanois om ten slotte te eindigen met het nummer van Dick Annegarn, waar hij ook nog meezingt.
Al met al een wat onverwachte keuze van liederen en artiesten, op een hele mooie manier uitgevoerd, want zingen kan Nolwell wel.
Dus , deze gaat niet terug naar de kringloop, ik zal deze nog sel eens opzetten.