menu

Dez Mona - Book of Many (2019)

mijn stem
4,06 (25)
25 stemmen

Belgiƫ
Rock
Label: Caroline

  1. Half River Half Man (5:30)
  2. How Beautiful (4:25)
  3. Poppies (4:03)
  4. Piano (0:54)
  5. Journey Reunite (5:17)
  6. Wolves (4:44)
  7. Another Kind of Life (6:30)
  8. Lament (4:01)
  9. Blame (3:29)
  10. Accordio (1:21)
  11. High Up the Sky (3:40)
  12. Skai Blue (4:06)
  13. Darkest Hour (8:54)
totale tijdsduur: 56:54
zoeken in:
avatar van Martin Visser
4,5
dit is een plaat om naar uit te kijken! ik zag Dez Mona laatst weer eens, op een éénavondfestival van Wende in Carré. hun muziek blijft een genot om naar te luisteren. helaas is bassist Nicolas Rombouts uit de band gestapt. daarmee is het magische duo met Gregory Frateur niet meer. maar afgaand op Skai Blue belooft ook dit weer een prachtplaat te worden. nog even geduld.

avatar van aERodynamIC
4,5
Martin Visser schreef:
helaas is bassist Nicolas Rombouts uit de band gestapt. daarmee is het magische duo met Gregory Frateur niet meer.

Ik zag hem recentelijk in de band van Stef Kamil Carlens.

Skai Blue is wederom schitterend. Dez Mona heft het ooit voor elkaar gekregen dat ik hen live ben gaan zien i.p.v. grote favorieten Suede. Dat zegt toch wel wat over mijn liefde voor deze band.

avatar van aERodynamIC
4,5
Sinds het verschijnen van het tweede album Moments of Dejection Or Despondency ben ik een groot liefhebber van Dez Mona. Zo groot, dat zelfs Suede ooit het onderspit moest delven qua concertkeuze en dat zegt toch wel wat.

Book of Many is de nieuwe worp. Gregory ziet er weer wat 'normaler' uit dan tijdens het vorige album en de nummers lijken ook wat meer to the point. Het vertrek van Rombouts laat geen sporen na op dit werkelijk schitterende album. Schitterend.... alweer! Hoe doen ze dat toch telkens?!

Het is wederom geen hap-slik-weg muziek. Je moet ervoor gaan zitten en het op je laten inwerken. Dat was altijd al zo en dat is nu niet anders. De stem van Frateur is categorie 'love or hate'. Mijn liefde is groot, dat zal geen verrassing zijn. Maar het is niet alleen zijn zang. Het is het totaalplaatje dat ze ons ook nu weer bieden. Tijdloos, emotioneel, een liefdevolle trip. Muziek waar je echt oprecht van gaat houden. Book of Many heeft het.

Het gaat al fijn van start met Half River Half Man op de zo kenmerkende manier van Dez Mona: de accordion opent het feest. Frateur zingt hier de sterren van de hemel. Mysterieus en een beetje betoverend. Hoezo zit ik er gelijk al in? Echt schitterend hoe snel dat al gaat.

How Beautiful is een meeslepend nummer dat mij enorm weet te raken. Wat een heerlijkheid kan muziek toch zijn. Dit soort pure nummers doen het altijd goed. Frateur weet hoe hij drama in muziek weet te verpakken, maar doet dat op zeer bescheiden wijze, waardoor het echt overkomt. Wat een fraai hoogtepunt is dit toch!

Het nummer Poppies is dit album al vooruit gegaan. Redelijk toegankelijk, voor zover je die term bij Dez Mona kunt gebruiken. Ik snap wel dat ze dit nummer al eerder hebben vrijgegeven in elk geval. Een nummer dat zich snel in je hoofd nestelt.

Piano is slechts een kort intermezzo op... inderdaad... piano.

Op Journey Reunite horen we Tom Pintens op bas. Ook hier volstaat de term meeslepend. Het is waarschijnlijk het cabaratesque karakter van het nummer dat me enorm aanspreekt. Niet voor niets is Mother Fist mijn favoriete Marc Almond album. Dit nummer ademt eenzelfde sfeer. Donker, groezelig, het zeemanskroeg gevoel en toch trekt het aan.

Wolves start droevig. Akoestische gitaar en de zang van Gregory zijn genoeg om je dit nummer in te zuigen. Een triestig klinkende ballade vol vocale acrobatiek (zonder dat het kitscherig wordt), desolate accordion klanken en op de achtergrond zwevende geluiden.

Another Kind of Life is een vrij spannend nummer. Spookachtig bijna. Qua sfeer moet ik hier een beetje denken aan het schitterende album Mens van Wende. Het klinkt grauw en hypnotiseert. Langzaam kruipt het onder je bloed.

Lament klinkt als een spaghetti western maar dan op z'n Dez Mona's. Heerlijke samenzang en ik ervaar een soort sfeertje zoals ik het ook wel eens bij The Mission ervaar (Tower of Strength vibe, ook al lijkt het er verder niet op).

Blame is heel puur op piano, de zang van Frateur is gevoelig zonder klef te worden. Een kristalhelder rustpunt op het album.

Accordion zegt het al. Het instrument staat hier centraal, maar dat is niet uniek voor de band uiteraard.

Dan volgt het meer uptempo High up the Sky, een nummer dat me al vanaf de eerste tonen volledig in z'n greep houdt. Ritmisch loopt dit lekker, en het nummer is duidelijk wat minder sober. Exotisch is wat te groots uitgedrukt, maar het gaat er wel een beetje naartoe.

Van Skai Blue is al een flinke tijd geleden een video verschenen. Betoverend is hier het juiste woord. De melancholische piano klanken zijn hier de verantwoordelijke, en dan die trieste accordion klanken..... prachtig, echt prachtig.

Afsluiter Darkest Hour heeft iets spookachtigs. Het is vrij donker en klinkt kil, maar het is de samenzang die voor een warme bries over deze kilheid zorgt. Hierdoor ontstaat een zeer spannend nummer, een nummer dat een bijzonder album op perfecte wijze afsluit.

Dez Mona is er gewoon weer in geslaagd om een waanzinnig mooi album af te leveren. Voorlopig blijft dit gezelschap tot mijn favoriete bands van dit moment behoren. Ik hou van ze!

IsAllGoodMan
Met een betere zanger zou dit wel eens echt goed kunnen zijn... Voor mij zingt Frateur niet zo zeer de sterren van de hemel, als wel sterren in mijn brillenglazen.

Voorlopig even ***, maar het kan nog twee kanten op gaan.

avatar van Amhoef
Ik kende het nog niet maar wat een pure schoonheid, staat bij mij op repeat!

avatar van aERodynamIC
4,5
IsAllGoodMan schreef:
Met een betere zanger zou dit wel eens echt goed kunnen zijn... Voor mij zingt Frateur niet zo zeer de sterren van de hemel, als wel sterren in mijn brillenglazen


4,0
Het is de beste zanger van ons land...

avatar van koosknook
4,0
Dit is een geweldige ontdekking voor mij, komt zo, als een parachute, uit de lucht vallen.
Dit is mijn insteek album, welke album lijken hier ook op, want ik wil hier beslist meer van horen! NB: De licht theatrale episodes (o.a. in Darkest Hour) trek ik nog net, maar die moeten wat mij betreft niet de boventoon voeren.

avatar van aERodynamIC
4,5
koosknook schreef:
welke album lijken hier ook op,.

Je kan met een gerust hart Hilfe Kommt, A Gentleman's Agreement en Origin beluisteren denk ik.

avatar van Maestro B
4,5
Prachtplaat, nu al ... En ik zit/lig nog maar halfweg. ?

avatar van Martin Visser
4,5
IsAllGoodMan schreef:
Met een betere zanger zou dit wel eens echt goed kunnen zijn... Voor mij zingt Frateur niet zo zeer de sterren van de hemel, als wel sterren in mijn brillenglazen.

Voorlopig even ***, maar het kan nog twee kanten op gaan.


*sprakeloos*

avatar van deric raven
4,5
Waarom heeft men de neiging om muziek onder te brengen in hokjes? Ook hier komt al snel de gedachte op om bands met elkaar te vergelijken, en ze te koppelen aan bepaalde stromingen of stijlen. Vaak is het wel overduidelijk te horen, maar ook met regelmaat weet een act daadwerkelijk iets toe te voegen, waarmee ze niet in een categorie te plaatsen zijn. Bewust zichzelf buitenspel opstellen. Dez Mona is zo’n groep. Zanger Gregory Frateur kreeg voorheen nog steun van de contrabas spelende Nicolas Rombouts. Niet alleen instrumenten kunnen na jaren versleten zijn, hier was het ook het geval bij de muzikant. Totaal leeg en stuk gespeeld. Book Of Many heeft hier niet echt onder geleden. Sterker nog, deze gedwongen impuls heeft zoveel moois opgeleverd, waardoor deze Belgen overtuigend het bewijs afleveren nog degelijk bestaansrecht te hebben. Dat ze hierbij ondersteuning krijgen vanuit het dEUS kamp, heeft geen invloed op het werk, maar moet meer gezien worden als een vriendendienst. Vorig jaar werd in West – Vlaanderen WOI herdacht. De Groote Oorlog eindigde 100 jaar geleden. Het project heette GoneWest, wat staat voor sterven in het westen; strijdend ten onder gaan. Dez Mona werd hierin betrokken en leverde hiervoor vijf songs af, die uiteindelijk ook de basis vormden voor Book Of Many. Hierdoor wordt er flink touw getrokken tussen hoop en verlies, maar ook schuld en pijn staan hierbij centraal.

Dat muziek een kunstvorm genoemd mag worden die de nodige waardering verdient hoor je terug in het culturele startstuk Half River Half Man. Na het minimale klankenpalet is het de accordeon die sturing aan het geheel geeft. Niet zozeer als instrument, maar meer als de tweede stem die probeert iets opbeurends te zeggen tegen de neerslachtige getekende Frateur, en hier wonderbaarlijk treffend in slaagt. De zanger eist zijn rol weer op in het naar hogere sferen gezongen How Beautiful. Met een onwaarschijnlijk gemak weet hij het hart van de meest geharde luisteraar open te splijten om recht in die kern te belanden. De toetsen tikken daarbij gevoelig op de pijnlijke plek. Poppies is een stuk aardser, met deze single lijken ze zich te richten op een groter publiek. Het refrein is kort en krachtig, maar weet zich daardoor wel effectief binnen te dringen. Er is ruimte voor warmte en roept op tot eenwording. De afwisseling door de Piano is prettig om met de volle aandacht te beginnen aan Journey Reunite. Met mooie harmonieuze samenzang worden we gezogen in iets krachtigs als een zeemanslied met cabaretachtige wendingen. Laat de drank maar rijkelijk vloeien, we proosten op het leven en drinken het verdriet weg. De stilte kan zo hard vallen als deze op de juiste manier benut wordt. Terwijl vocaal in Wolves een zo dromerig mogelijke weg wordt ingeslagen, wordt de overige ruimte vervuld met alleen de hoofdzakelijke klanken. De serene rust krijgt hierdoor meer diepgang. Pas tegen het einde wordt dit verdreven.

Het marcheren van doodse intrigerende drumslagen vormt de basis van het meer dreigende Another Kind of Life. De echo op de zang veroorzaakt de twijfel, alsof een innerlijk schizofreen stemmetje de hoofdpersoon hier toespreekt. Kwaad willend of goed bedoelend. Een gitaar schildert lange donkere strepen op het naakte witte doek, en bevrijd haar van de onschuld. Uiteindelijk domineert alleen de kleur zwart. Mystiek komt hiervoor in de plaats bij het geheimzinnige Lament. Door de meerstemmigheid krijgt ook deze song een duistere aanpak. De publieke boetedoening van Blame laat je met gesloten ogen terug denken aan vergeten zondes. Een moment van zelfmeditatie. De beloning hiervoor komt er vervolgens in het ontspannend werkende Accordio. De toegankelijkheid van High Up the Sky werkt als een exorcisme. Gezuiverd van alle blaam als een vernieuwde ik de wereld tegenmoed tredend. Bij Skai Blue heeft de accordeon de functie om het folkloristische gevoel op te roepen. Dit oer instrument is een van de dragers van de muzikale achtergrond van het Frans sprekende gedeelte van België. Een chauvinistisch eerbetoon. Zelfs tegen het einde lukt het Dez Mona om de volledige aandacht op te eisen. De opbouw van Darkest Hour wordt stukje bij stukje opgezet. Een schouwspel met de nodige dramatiek die momenten zonder enig geluid kent, om vervolgens weer vanuit die basis zich ontwikkeld tot een opera achtig einde. Zelfs met het weg vallen van een van de basisspelers weet Dez Mona meerdere malen te scoren.

Dez Mona - Book of Many | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van popstranger
4,5
geplaatst:
Wat is Darkest Hour een geweldige afsluiter van een plaat die constant een hoog niveau haalt met een kruising tussen barok en pop.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:05 uur

geplaatst: vandaag om 14:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.