Beast in Black - From Hell with Love (2019)

Het tweede salvo is gewoon wéér raak. Elf nummer heerlijke pop/power metal, met de foutste hooks en de lekkerste meebrulrefreinen.

Het nieuwe album van Beast in Black is geheel gevuld met songs met catchy refreinen en niet van het niveau hoipiepeloi maar gemaakt door lieden die weten wat ze doen. Daarbij vergeten de heren ook niet waar hun roots liggen dmv This is War en Repentless.

Vandaag gekocht maar ik verwarde dit eigenlijk met Battle Beast, haha.

Nou, volgens mij is de man achter deze band, Anton Kabanen, zelfs ex-Battle Beast, dus zover zit je er dan niet naast

Hij verklaart de naam Battle Beast bedacht te hebben en heeft dan blijkbaar maar een gelijkende naam en lettertype genomen: Klik

Hier moet ik toch even wat tegengas geven. Dat deze muziek te fout voor woorden is, staat buiten kijf lijkt me. Maar met wat foute muziek op z'n tijd is helemaal niks mis. Zo kan ik zo nu en dan erg genieten van Bon Jovi. Dat komt omdat zij in staat waren een aantal daadwerkelijk goede nummers te schrijven. Dat is iets waar ik Beast in Black nog niet op heb kunnen betrappen op dit album. Het enige wat ik hoor is een enorme hoeveelheid power metal clichés aangevuld met lelijke pop/dance synthesizers. Nee, als ik foute meeschreeuw power metal wil horen zijn er veel betere bands te vinden. Ik noem slechts Stratovarius, maar als je richting Duitsland kijkt zijn er natuurlijk nog veel meer bands te vinden die veel beter zijn dan Beast in Black.
Oh ja, geen stem, want ik heb het niet tot het einde volgehouden.

Maar je weet dat je niet naar Battle Beast aan het luisteren bent als je dit album op zet?

Oh kak. Ik bedoel natuurlijk Beast in Black... Meteen aangepast.

Ook de hond/wolf van het Battle Beast artwork keert hier terug.

Haha, het beest van Battle Beast zit nu dus in Beast in Black. Op de hoes van de nieuwe van Battle Beast is het inderdaad niet meer te zien. Dat belooft niet veel goeds voor de muziek. Eind maart zullen we het weten.

Als je vaststelt dat muziek fout is dan moet je met een idee zitten over goede muziek. Daar zit het probleem natuurlijk. Muziek is nooit goed of fout. Muziek is.

Goed of fout zegt iets over wat er wel of niet in de mode is

Het is in ieder geval rete-aanstekelijk. Net voor de eerste keer beluisterd, en ik heb me zeker niet verveeld. Positieve verrassing!

Heerlijk album inderdaad. Plezier staat voorop.

Word er gewoon erg vrolijk van vooral de Motorhead cover "killed by death" vind ik geweldig klinken.

Ik ben bang dat ik toch enigszins moet terugkomen op mijn eerdere bericht. Hoewel ik nog steeds van mening ben dat Beast in Black hier zo'n beetje de ultieme kitch metal laat horen en de kaas met kilo's tegelijk je strot wordt door geduwd, moet ik toch toegeven dat ik hier best vrolijk van wordt. Het spelplezier spat ervan af en ik stel me zo voor dat de bandleden enorme lol hebben gehad tijdens de opnames. De composities zijn bij herbeluistering toch wel beter dan ik in eerste instantie dacht. Dus wellicht hebben we hier met een groeiplaat te maken. Ik ben erg benieuwd hoe ik over een paar luisterbeurten over deze plaat denk.

Lekker album, powermetal met een 80's sausje. Vooral de twee covers (bonustracks) springen er uit. Killed by death is voor mij de cover van het jaar.

Inmiddels ben ik helemaal om. Dit is gewoon een geweldige melodieuze power metal cd! Erg sterke nummers en ik hoor zowaar iets van een eigen geluid door de aanwezigheid van de synthesizer die het geheel een wat 80's feel geven.
Mijn eerdere negativisme had achteraf gezien te maken met het feit dat hun optreden in het voorprogramma van Nightwish nog in m'n geheugen zat en daar lieten ze geen positieve indruk achter vond ik (alle toetsen/ synthesizers en achtergrondzang van band en een zanger die bij elke instrumentale break van meer dan een seconde of 30 van het podium verdween). Daarnaast had ik net de recensie op Angry Metal Guy gelezen en die was ook niet positief. Dan ga je al bevooroordeeld de eerste luisterbeurt in. Daar komt bij dat ik wel in de stemming moet zijn voor deze muziek. En dat was blijkbaar destijds ook niet het geval.

Sweet True Lies is een ware oorworm. Na één keer horen al niet meer uit mijn hoofd weg te krijgen!

Dit is wel een erg verslavende plaat. Ik vergeet soms dat ik hem draai dan gaat ie niet snel uit. Alles wat gaaf was aan de oude Battle Beast keert hier terug. Die laatste doen het ook leuk maar Anton Kabanen en zijn kornuiten streven de tegenhangers wel voorbij qua drive en energie. Wat een ongekend sterke hooks zitten er in dingen als Unlimited Sin en Sweet True Lies.

Op de versie die ik heb treffen we nog Killed By Death aan. Een beetje een onnodige cover. Robert Teppers No Easy Way Out is wel een klapper van jewelste. Past helemaal bij die andere tracks zoals True Believer die zo op de soundtrack van Rocky of The Karate Kid hadden kunnen staan.

Beast In Black brengt ons eersteklas Europese powermetal met veel 80s popinvloeden. Een combinatie die al een tijdje werkt als een trein.