menu

Robert Forster - Inferno (2019)

mijn stem
4,07 (14)
14 stemmen

Australiƫ
Pop / Rock
Label: Tapete

  1. Crazy Jane on the Day of Judgement (4:41)
  2. No Fame (4:27)
  3. Inferno (Brisbane in Summer) (2:44)
  4. The Morning (4:14)
  5. Life Has Turned a Page (4:43)
  6. Remain (2:55)
  7. I'll Look After You (3:12)
  8. I'm Gonna Tell It (2:44)
  9. One Bird in the Sky (5:13)
totale tijdsduur: 34:53
zoeken in:
Toch fijn dat de beste man na zijn acteer- en wielercarrière bezig is gebleven

avatar van Lura
In 2006 viel helaas het doek voor de Australische band The Go-Betweens, na het overlijden van mede-oprichter Grant McLennan. Robert Forster en McLennan schreven de liedjes voor deze populaire band, die beïnvloed werd door the Velvet Underground, Bob Dylan, Creedence Clearwater Revival, maar ook door Australische punk.

Na het uit elkaar vallen van de band besloot Robert Forster met succes zijn solocarrière nieuw leven in te blazen. Op het fraaie The Evangelist brengt hij zijn gevoelens onder woorden over het verlies van Grant McLennan.

Vervolgens moesten de fans zeven jaar wachten op Songs to Play. Hierop grijpt Robert terug naar de stijl van de vroege The Go-Betweens en de kleine liedjes van Jonathan Richman’s Modern Lovers. Daarnaast is ook onmiskenbaar de invloed van The Velvet Underground te horen. Ik omschreef het album toen kernachtig als tintelfris en vrolijk.

Voor Inferno koos Forster, net als zijn debuut Danger in the Past uit 1990, voor Berlijn als werkterrein te kiezen. Als geluidsman en producer koos hij voor, net als toen, Victor van Vugt (Beth Orton, P J Harvey).

Net als op de voorganger zijn multi-instrumentalist Scott Bromley en zijn eigen vrouw Karin Bäumler (viool, zang) van de partij. Verder kon hij rekenen op de hulp van Earl Havin (Tindersticks, Mary J Blige) en Michael Muhlhaus (Blumfeld, Kante). Het album werd vorig jaar tijdens de bloedhete zomer in Berlijn opgenomen.

De negen liedjes klinken meteen vertrouwd in de oren, vanwege de gebruikelijke muzikale invloeden. Negen liedjes die voldeden aan de hoge eisen die Forster zelf aan zijn liedjes stelt. Het vertrouwd klinkende en hoogstaande Inferno zal volgens mij geen enkele fan teleur gaan stellen.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Robert Forster - Inferno - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Robert Forster - Inferno
Voormalig voorman van The Go-Betweens eert meer dan ooit tevoren het geweldige werk van deze Australische band en stijgt boven zichzelf uit

De Australische band The Go-Betweens maakte een bovengemiddeld aantal klassiekers, maar ontbreekt helaas in de meeste muziekcollecties. Robert Forster eerde vorig jaar zijn te vroeg overleden bandgenoot Grant McLennan in een prachtig boek en eert nu het werk van zijn band. Inferno is een lome en zwoele plaat die de sfeer van een snikhete zomer in Berlijn vangt. Het is ook een plaat die vol staat met de zonnige en perfecte, maar ook eigenzinnige popliedjes waarop The Go-Betweens sinds het begin van de jaren 80 het patent hebben. Volkomen terecht overladen met superlatieven in de recensies die tot dusver zijn verschenen.

Robert Forster schreef vorig jaar een werkelijk prachtig en bijzonder ontroerend boek (Grant & I: Inside And Outside The Go-Betweens), waarin hij terugkeek op de muziek die hij gedurende de jaren 80 en in het eerste decennium van de 21e eeuw maakte met de in 2006 overleden Grant McLennan.

Robert Forster en Grant McLennan vormden de spil van de Australische band en schreven samen de songs van de band (waardoor ze wel de Australische Lennon en McCartney werden genoemd). De band uit Brisbane maakte uiteindelijk zo’n tien platen, waarvan minstens de helft het predicaat meesterwerk verdient. Het zijn platen die helaas lang niet allemaal zijn te beluisteren via de streaming media diensten, maar het zijn ook platen die in geen enkele collectie mogen ontbreken.

Zowel Grant McLennan als Robert Forster maakten in de jaren 90 (een decennium waarin The Go-Betweens niet actief waren) soloplaten. Het zijn soloplaten die in kleine kring werden geprezen, maar die helaas nog minder aandacht trokken dan het werk van hun band. Na het trieste overlijden van Grant McLennan blies Robert Forster zijn solocarrière nieuw leven in, wat in 2008 het indrukwekkende The Evangelist opleverde. Pas in 2015 keerde de Australische muzikant terug met het al even indrukwekkende Songs To Play en een jaar na het zo indrukwekkende boek over zijn jongere jaren met Grant McLennan is Robert Forster terug met een nieuwe plaat, Inferno.

De titel van de plaat verwijst naar de verzengende hitte van de zomer in Brisbane, maar toen Robert Forster vorig jaar zomer in Berlijn neerstreek voor het opnemen van zijn nieuwe plaat, werden ook daar tropische temperaturen gemeten. Het is hoorbaar.

Inferno volgt zoals gezegd op een periode waarin Robert Forster terugkeek op de muziek die hij maakte met The Go-Betweens (hij schreef niet alleen een boek, maar stelde ook een fraaie compilatie samen) en ook dat is te horen op Inferno. De nieuwe plaat van Robert Forster bevat een aantal nagenoeg perfecte popliedjes, die niet zouden hebben misstaan op de beste platen van de Australische band, maar de band bevat ook de donkere accenten die we kennen van de vorige soloplaten van Robert Forster. Het is een inmiddels uit duizenden herkenbaar, maar ook nog altijd volkomen uniek geluid.

Inferno klinkt vaak zwoel, loom en broeierig, wat vast te maken zal hebben met de extreme temperaturen in Berlijn afgelopen zomer, maar wat klinken de songs van Robert Forster ook weer urgent. In zijn stem hoor je dat Robert Forster de zestig inmiddels gepasseerd is, maar zijn songs sprankelen nog net zoals die van The Go-Betweens in hun jonge jaren en persoonlijk vind ik zijn zang alleen maar beter geworden.

Inferno staat vol met volstrekt tijdloze popliedjes die nadrukkelijk citeren uit de catalogus van The Go-Betweens, maar ik hoor ook altijd wat van Lou Reed in de songs van de Australische muzikant, wat zeker ook te maken heeft met de manier van zingen en met de teksten die prachtige sfeerschetsen bevatten. Het zijn niet alleen tijdloze popliedjes, maar ook popliedjes van een niveau dat maar weinig songwriters halen.

Ik kreeg Inferno van Robert Forster al een paar weken geleden in handen en heb de plaat inmiddels heel vaak beluisterd. Ik was direct onder de indruk van de nieuwe plaat van Robert Forster, maar inmiddels zijn vrijwel alle songs op de plaat me zeer dierbaar. Op Inferno raakt Robert Forster meer dan eens aan het torenhoge niveau van The Go-Betweens en overtreft hij zijn vorige, ook al uitstekende soloplaten. De naam Robert Forster zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar deze plaat moet je echt horen. Erwin Zijleman

avatar van Zwaagje
Aan de eerste luisterbeurt begonnen en klinkt interessant.

avatar van Zwaagje
Ik hoor de klasse, maar het pakt me niet. Daar waar een artiest als bijvoorbeeld Emmit Rhodes; ook zo'n held uit het verleden, mij wel direct wist te boeien heb ik dat hier minder. Wie weet komt dat nog. Geef niet zo snel op.

avatar van pejo
4,5
geplaatst:
Heerlijk zwoel album. Prachtige stem die niet volmaakt is, maar daarom juist zo bijzonder. Stephen Malkmus heeft dat ook. Laat de zomer maar komen!

Gast
geplaatst: vandaag om 15:42 uur

geplaatst: vandaag om 15:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.