The Cactus Blossoms - Easy Way (2019)

De broers Jack Torrey en Page Burkum uit Minneapolis braken in 2016 door met hun tweede album You’re Dreaming. Op dit album hoorde je rock ‘n’roll-, folk- en country-invloeden uit de late jaren vijftig en begin jaren zestig.

De meeste luisteraars zullen toen bij beluistering door de samenzang van de broers meteen de link met The Everly Brothers gelegd hebben. Ook in Nederland mochten ze op de nodige belangstelling rekenen en waren ze op uitnodiging van Johan Derksen in het tv-programma VI te zien.

In december verscheen de eerste single van het nieuwe album, Please Don’t Call Me Crazy. Meteen werd duidelijk dat de koers van het duo niet gewijzigd is. Nog steeds de invloeden uit vervlogen tijden, dezelfde fraaie harmonieën en ingetogen liedjes over de liefde.

Hun kracht ligt voornamelijk in het feit dat de composities snel blijven hangen, dat vooral door de sterke refreinen. De liedjes nodigen ook snel uit tot meezingen. Hun muziek heeft een sterk nostalgische inslag, die vooral bij oudere luisteraars in de smaak zal gaan vallen.

Liefhebbers van hun vorige album zullen zich geen buil vallen aan Easy Way. In augustus en september komen ze naar Europa voor optredens.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Cactus Blossoms - Easy Way - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Cactus Blossoms doen niet veel nieuws, maar verleiden wederom meedogenloos met hun gouden keeltjes die herinneren aan The Everly Brothers

De wonderschone harmonieën van Don en Phil Everly zijn al decennia ongeëvenaard, maar wat kwamen Jack Torrey en Page Burkum drie jaar geleden dichtbij. De broers deden drie jaar geleden geen moment moeite om hun belangrijkste inspiratiebron voor zichzelf te houden en dat doen The Cactus Blossoms ook op Easy Way niet. Niets nieuws onder de zon dus, maar wat geeft het als de songs nog net wat mooier zijn, de instrumentatie nog net wat sfeervoller is en Jack Torrey en Page Burkum wederom strooien met harmonieën die direct goed zijn voor kippenvel en die de tijd even stil laten staan in de jaren 50 en 60.

Drie jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van The Cactus Blossoms. Jack Torrey en Page Burkum maakten op You’re Dreaming geen moment een geheim van hun belangrijkste inspiratiebron. Het doorbraakalbum van het tweetal uit Minneapolis, Minnesota, ademde de muziek van The Everly Brothers en voegde nog een vleugje Buddy Holly en Roy Orbison toe.

The Cactus Blossoms waren zeker niet de eersten die aan de haal gingen met de muzikale erfenis van Don en Phil Everly, maar Jack Torrey en Page Burkum kwamen op You’re Dreaming wel verrassend dichtbij. De stemmen van Jack Torrey en Page Burkum kleurden zo mooi bij elkaar dat het broers leken en dat bleek ook inderdaad het geval (Jack Torrey is een artiestennaam).

De muziek van The Cactus Blossoms kroop af en toe zo dicht tegen de muziek van The Everly Brothers aan dat je net zo goed een plaat van het roemruchte Amerikaanse duo op kon zetten, waardoor de critici niet eensgezind waren over de kwaliteit van You’re Dreaming. Ik vond het echter een prachtige plaat.

Fraaie harmonieën die ook maar in de buurt komen van de harmonieën van Don en Phil Everly kunnen er niet genoeg zijn en ook in muzikaal opzicht was de doorbraakplaat van The Cactus Blossoms een knappe plaat. Jack Torrey en Page Burkum slaagden er samen met producer JD McPherson in om het geluid uit de jaren 50 en 60 nauwgezet te reproduceren, waarna de gouden keeltjes van de twee broers zorgden voor de definitieve verleiding.

De nagenoeg perfecte harmonieën van de broers uit Minneapolis bleven de afgelopen jaren niet onopgemerkt. The Cactus Blossoms waren een veelgevraagde support act en werden genomineerd voor een aantal prijzen. Een ieder die het laatste seizoen van Twin Peaks heeft uitgezeten kwam de broers ook daar nog tegen.

Drie jaar na You’re Dreaming is er een nieuw album, Easy Way. Jack Torrey en Page Burkum produceerden hun nieuwe album zelf, strikten Dan Auerbach voor het schrijven van twee songs en haalden wat extra muzikanten naar de studio. Desondanks lijkt Easy Way als twee druppels water op zijn voorganger.

Ook Easy Way neemt je onmiddellijk mee terug naar de jaren 50 en 60 en put vooral uit de archieven van de country en de rock ’n roll. Ook op Easy Way lijken Don en Phil Everly herenigd, hier en daar afgewisseld door Buddy Holly. In tekstueel opzicht lijken de broers hier en daar net wat meer in het heden te staan, al domineren ook dit keer de tijdloze liefdesliedjes.

Easy Way is daarom meer van hetzelfde en dat is bijna nooit goed. Toch blijf ik de plaat maar uit de speakers laten komen. De songs zijn nog wat beter dan op de vorige plaat, de instrumentatie is, mede dankzij een pedal steel, net wat voller en mooier, het gitaarwerk is wederom van grote klasse en de prachtig in elkaar overlopende stemmen van Jack Torrey en Page Burkum zijn voor mij nog altijd volstrekt onweerstaanbaar.

Don en Phil Everly zorgden in hun beste dagen voor nog net wat meer kippenvel, maar wat komen de broers uit Minneapolis dichtbij en wat is het wonderschoon. Laat Easy Way uit de speakers komen en de tijd lijkt stil te staan. De gitaren vullen prachtig de ruimte, maar nemen eerbiedig gas terug wanneer de gouden keeltjes van The Cactus Blossoms hun werk doen. Niets nieuws onder de zon misschien, maar ach wat is het weer mooi. Erwin Zijleman

Heerlijke gitaartje in 'Got a lotta love'.
Voor de rest inderdaad niets nieuws, maar het blijft heerlijk om luisteren.
Fan van nieuwe muziek die klinkt als oude? JD McPherson zeker ook checken!

Bij The Cactus Blossoms heerst een heel sterk déjà vu gevoel, wat hier niet echt in hun voordeel lijkt te werken. Het is allemaal wel sterk beïnvloed door het geluid van rond 1960. Ooit, lang geleden was deze sound best revolutionair. Elvis Presley schudde de wereld wakker met zijn baanbrekende combinatie tussen country, blues en rock & roll. Min of meer kwam hier de benaming popmuziek uit voort, en een van de eerste die hier succesvol op in sprongen waren The Everly Brothers. Ook in Nederland wekte dit de nodige interesses, veel singles waren bewerkte vertalingen van nummers van dit tweetal. Ondanks dat de uit Minneapolis afkomstige muzikanten Page Burkum en Jack Torrey heten, hebben we hier ook te maken met broers. Het grote verschil is echter dat hun grote voorbeelden hit na hit wisten te scoren, en dat The Cactus Blossoms weinig naamsbekendheid hebben opgebouwd. Het is te gemakkelijk om dit af te doen met het cliché vooroordeel another time, another place. Klassiekers worden altijd geschreven, en zullen altijd in ons geheugen geprint blijven. Als de invloed van deze voorbeelden zo in je sound vervlochten zit, dan is het meer dan logisch dat de vergelijking met die grootheden benoemd wordt. Na het naamloze debuut wisten ze al de aandacht te trekken met You’re Dreaming en is er nu hun derde plaat Easy Way. Tegenwoordig wordt het vaak weg gezet als suffe muziek. Heeft dit heden nog bestaansrecht, of moet men dit weg stoppen in de archieven van een museum, om hoogstens bij een gerichte tentoonstelling tevoorschijn te toveren.

Easy Way is een mooi eerbetoon gericht aan de tijden van weleer. Middelbare schoolromantiek van je ouders of grootouders. Maar wie verder luistert hoort vooral goed gitaarspel met een ietswat droevige sound. De broers zijn met hun stemmen zo goed op elkaar ingespeeld, waardoor het eenvoudig over dreigt te komen. Maar de harmonieuze samenzang komt juist door het grote verschil in hun vocalen. Zoekt de een meer de laagte op, dan zorgt de andere ervoor dat de hoogtes gehaald worden. Het zal waarschijnlijk echt in de genen liggen, want er zijn tig van voorbeelden te noemen waar broers elkaar zo treffend kunnen aanvullen. Je zou hier ook met gemak de Finn Brothers ( Split Enz, Crowded House) kunnen noemen. Toch is het op Easy Way net wat minder indrukwekkend allemaal, het blijft te vlak. Jammer dat ze niet hun sterkste troef meer uitspelen. Soms durven ze wat meer te rocken zoals bij Please Don’t Call Me Crazy, maar verwacht geen onverwachte uitspattingen. Zeker geen slechte plaat, prima gitaarspel en dito zang, maar net wat meer variatie zou niet verkeerd zijn.

The Cactus Blossoms - Easy Way | Pop | Written in Music - writteninmusic.com