Jermaine Jackson - Let's Get Serious (1979)

Dit klinkt heel flauw, maar is toch wel echt hoe ik dit album ervaar: een mindere imitatie van zijn broer. Hoewel Jermaine bij dit album hulp heeft van Stevie Wonder, is het toch allemaal net niet. De nummers duren ook veel te lang. Het is volgens mij de bedoeling dat dit een op funk gebaseerd album is (vandaar de lange nummers), maar daarvoor is het toch allemaal te lichtvoetig. Let's Get Serieus en Feelin' Free vind ik dan wel leuk.

Ja, dat is ook mijn indruk nu ik dit album eens helemaal beluisterd heb. Het doet me in veel opzichten denken aan het enkele maanden eerder verschenen Off the wall: qua arrangementen, productie en koortjes, maar is toch beduidend minder.

Daarnaast toont Jermaine zich op dit album wel heel erg afhankelijk van Stevie Wonder, die aan drie van de nummers heeft meegewerkt: hij schreef die nummers, arrangeerde en produceerde ze en levert aan het titelnummer - dat onmiskenbaar het stempel van Stevie's groove draagt - zelfs een vocale bijdrage.
Mede daardoor haalde het nummer de Amerikaanse top 10 en het is eigenlijk best een prima song, al wreekt zich ook hier het andere euvel van deze plaat: veel nummers duren te lang. Bij de titeltrack - ook in Nederland een hitje - valt dat nog niet zo op, maar de single-versie is net wat compacter en effectiever.

Maar ja, het was de tijd van de 12 inch single en dus kregen we van die lange nummers. Bij de opener van kant 2, Burnin' hot, wordt het echt problematisch. Daar wordt minutenlang doorge-grooved zonder dat het veel toevoegt. Ook het alleraardigste Feelin' free lijdt aan dat euvel. Wellicht had het album aan kracht gewonnen als sommige nummers compacter waren gehouden en er één of twee goede nummers aan werden toegevoegd.

De twee andere nummers van Stevie steken er bovenuit: Where are you now is een prachtig liedje, inclusief Stevie's harmonica-bijdrage, dat het op single misschien best aardig gedaan zou kunnen hebben. Ware het niet dat You're supposed... de tweede single werd en nog net de Amerikaanse Top 40 haalde. Het derde nummer van Stevie, zeker niet slecht, maar het mist de echte single-power. En ook dit nummer gaat te lang door. De rest is aardig, maar niet opzienbarend.