Buddy Guy & Junior Wells - Play the Blues (1972)

Verdraaid erg sterke bluesklassieker van twee grootheden; Hoogtepunten: te veel om op te noemen. Geen dipjes. Aanrader.

****1/2

Dit is niet de eerste samenwerking tussen Buddy Guy & Junior Wells. Deze twee bluesgrootheden spanden al samen op bluesklassieker "Hoodoo Man Blues" mid jaren 60. Opvallend op die plaat was het ingetogen maar toch spannende gitaarspel van Buddy Guy, naast natuurlijk de onvervalste Chicago blues sfeer. Op deze plaat is het gitaarspel van Guy prominenter aanwezig. Met zichtbaar gemak perst hij de ene na de andere smaakvolle solo uit zijn gitaar. Het harmonicawerk van Wells en de vocalen maken het plaatje compleet. Je kunt merken dat de heren op elkaar zijn ingespeeld en ze houden de vlag van de Chicago blues hoog in het vaandel. Enkele hoogtepunten (er zijn er teveel om op te noemen) zijn "Come On in the House/Have Mercy Baby" (de tempowisseling is heerlijk, maar tegelijkertijd best apart, en daarom zo mooi). Ook "Bad Bad Whiskey" is een heerlijke song, net als het lome instrumentale "Honeydripper". Kortom: dit is gewoon weer een sterk staaltje blues van enkele pioniers van de Chicago Blues.

Van dit Buddy Guy & Junior Wells Play the Blues heb ik de complete sessies op 2 CD. Als je die eenmaal hebt, dan wil je niet anders. Want er staan nog 13 extra nummers op, waarvan de meeste niet te versmaden zijn. Sterker nog, een flink aantal songs hadden bepaald niet misstaan op de LP. Bijvoorbeeld bij de echt geweldige nummers Tears, Tears, Tears, Love Her With A Feeling, Checkin' Up On My Baby & Last Night vraag ik mij af waarom die niet op de oorspronkelijke LP terecht zijn gekomen. Sterker nog, eigenlijk vind ik de tweede cd nog wat beter dan het oorspronkelijke album.

Gelukkig staan op de LP wel prachtnummers als Bad Bad Whiskey, Come on in This House / Have Mercy Baby, A Poor Man's Plea & Messin' with the Kid. De muziek wordt met veel gevoel en klasse neergezet door Buddy Guy & Junior Wells, op gitaar en harmonica en beiden vocals. Ze worden uitstekend begeleid door o.a. Dr. John en Eric Clapton, die ook veel nummers (mee) produceerde. Dit is overheerlijke Chicago Blues van de bovenste plank.

Nou west, ik ga nu direct Bad Bad Whiskey luisteren.

Ik krijg gelijk associaties met White Eagle Whiskey, waar ik heel slecht op gegaan ben. Je weet wel, toen de euro nog niet bestond en militaire dienstplicht wel.

Fijne samenwerking tussen twee grootheden, de ene (Buddy Guy) al wat standvastiger en stabieler dan de andere (Junior Wells). Beide heren waren goed bevriend en toen Wells wat in het slop zat, stak Buddy hem een helpende hand toe. Niet dat het steeds van harte ging, Wells had de naam een nogal moeilijke kerel te zijn.

Dat weerhield hen er niet van een plaat samen te stellen die garant staat voor een kleine 40 minuten bluesplezier (en nog wel wat meer als je de complete sessies het beluisterd). Met medewerking van enkele grote namen, waaronder Eric Clapton, Dr. John en de J. Geils Band, zijn het toch Buddy en Wells die de show stelen.

3,5 sterren