Bobbie Gentry - Ode to Billie Joe (1967)

Slechts drie stemmen en geen enkele commentaar bij deze ongeslepen diamant.

Op mijn blog krijgt het schijfje de aandacht die het verdient.

Vooral natuurlijk bekend vanwege "Ode to Billy Joe", maar de overige liedjes zijn ook zeer de moeite waard.
Mooi stukje op je blog, Peerke. Volgend komt mijn lang gekoesterde wens om het diepe zuiden van Amerika te bezoeken eindelijk uit, hoop ik.

Dit is een adembenemend mooi album. I Saw an Angel Die is pure kunst.

Er staan hier een paar swamprock nummers op, waarop ze niet onderdoet voor Tony Joe White (Niki Hoeky, origineel van P.J. Proby, heeft dezelfde beginzin als White's Polk Salad Annie uit 1968). Helaas ontsieren de jazz nummers voor mij het album.

Oorspronkelijk was Roberta Lee Streeter AKA Bobbie Gentry niet van plan om zelf platen te maken, maar wilde ze haar zelfgeschreven songs verkopen aan andere muzikanten/zangers/zangeressen/performers. Ze stapte in 1967 met twee demo's (van het titelnummer en Mississippi Delta, dat hier als opener fungeert) naar Capitol Records, en men was zo overtuigd van het talent dat deze jongedame tentoonspreidde, dat ze prompt het voorstel kreeg om zelf een plaat uit te brengen. Dat debuut werd genoemd naar de eerste single die werd uitgebracht, tevens één van die overtuigende demo's.

Uiteindelijk begrijpelijk, want Gentry heeft een karaktervol stemgeluid en brengt de songs met veel levendigheid. De overdubs, die achteraf in de studio werden gedaan, zijn aardig, maar het zijn toch vooral de zang en het gitaarspel van Bobbie Gentry, de essentie dus, die deze luisteraar over de streep trekken.

3,5 sterren