La Muerte - La Muerte (2018)

Dat is goed zeg, een nieuw album van La Muerte! Eerste luisterbeurt klinkt weer als van ouds.

Maar waarom in zo'n Death In June hoes?

ja, vind ik ook een beetje jammer..

Zo die knalt er effe in,de eerste officiële album release van het Brusselse La Muerte sinds Kustom Kar Kompetition uit 1991.In de tussentijd is er zo'n twee jaar geleden al wel de prima EP Murder machine verschenen en natuurlijk hebben ze live al veel indruk gemaakt vanaf hun heroprichting in 2015.
Maar hun nieuwe gelijknamige album doet er nog een schepje bovenop,de blues invloeden,die je op hun oude platen nog weleens tegen kwam lijken definitief tot het verleden te behoren en wat we nu voorgeschoteld krijgen is nog het beste te omschrijven als een angstaanjagende combinatie van meedogenloze gitaarnoise en heavy metal.Niet voor tere zieltjes dus deze nieuwe La Muerte en alhoewel de bandleden al aardig op leeftijd zouden moeten zijn klinken ze als een stel jonge honden die door de duivel op de hielen worden gezeten.
Naast oudgedienden Dee J (gitaar) en Marc Du Marais (throat) is dat tegenwoordig ook een nieuwe ritme sectie met onder andere oud leden van Channel zero.
En dat heeft ze zichtbaar goed gedaan want op hun nieuwe album klinken ze als een alles verpletterende machine.De plaat begint nog wat voorzichtig (wat heet) met Crash Baby, Crash maar vervolgens gaan ze helemaal los en als de rook dan na zo'n kleine vijftig minuten is opgetrokken wijs ik I Was a Wreck,L.S.D. for the Holy Man en het Franstalige Suis-Je un Animal aan als mijn voorlopige favorieten.Maar de oude fans kunnen gerust zijn,eigenlijk is de nieuwe La Muerte één groot hoogtepunt.
Rest mij niets anders meer dan mijn jaarlijstje over 2018 nog wat bij te stellen.