R.L. Burnside - Mississippi Hill Country Blues (2000)

Hypnoiserende , monotone blues, meestal gebouwd rond één pakkende riff op de akoestische gitaar. Zoals Jacques Plafond al eens opmerkte: "Je moet ervan houden, maar dan is het ook fantastisch!"
Just like a woman is momenteel mijn favoriet, maar dat wisselt per dag.

R. L. Burnside klinkt echt 1000 keer beter op een akoestische gitaar dan op elektrisch. Samen met de First Recordings verzamelaar een topstuk.
Vreemde manier van gitaar spelen had deze man ook.

Helemaal mee eens. Uitstekend artiest was deze man. Het leuke aan deze en First Recordings is dat de experimentjes die op andere studioalbums te horen zijn achterwege blijven. Hoewel het te prijzen is dat deze man met de tijd mee wilde gaan, zijn die rare bliepjes en bijgeluidjes eerder storend dan verfrissend.

Dit album daarentegen is verschrikkelijk verslavend en heeft veel meer raakvlakken met werk van zijn grote vriend Junior Kimbrough die ook van die verslavende ritmes had. Burnside schijnt het vak geleerd te hebben van Fred McDowell. Apart om te weten dat deze man tot halverwege de jaren 80 gewoon boer en visser was en slechts in zijn vrije tijd de blues kon spelen.

Persoonlijk vind ik Burnside beter op elektrische gitaar, dan op de akoestische. Daar is zijn techniek toch te beperkt voor. Zijn leerling Kenny Brown beheerst die techniek wel, zoals te horen is op hun fantastische samenwerkingsnummer I wish I was in heaven sitting down. Vocaal klinkt Burnside later ook beter dan op deze vroege opnamen. Burnside prefereerde zelf ook de elektrische gitaar boven de akoestische.