On the Detroit Beat! (2019)

Dit is een album met louter Motown-nummers, en dan uitgevoerd door Britse artiesten. Vooral geschikt als je niet ál te kritisch luistert en natuurlijk van de Engelse popmuziek uit de periode 63-67 houdt. Bevat naast een aantal minder goede nummers (vooral The Undertakers, Bern Elliott & the Fenmen, Beverley Jones with the Prestons en The Birds) ook een aantal nummers dat ik niet vaak genoeg kan horen, zoals die van Julie Grant, Georgie Fame, Louis Cordet, Elkie Brooks, Herbie Goins, The Spencer Davis Group en Truly Smith.
Cilla Black en Helen Shapiro vond ik een beetje tegenvallen, maar daarentegen vind ik I'll Be Doggone, een Marvin Gaye-cover van Billy J. Kramer nog steeds geweldig. Oh ja, Small Faces steken ook boven de middelmaat uit met hun Smokey Robinson-cover.
Alles bij elkaar opgeteld best een goed beluisterbaar album, al vraag ik me af wie het heeft aangeschaft behalve ondergetekende.

heartofsoul schreef:



Dat is een relevante vraag. De tracklist bestuderend kom ik een aantal interessante groepen en artiesten tegen. Het concept echter, Motown nummers door Britse artiesten, werkt hier echter eerder beperkend. Neem nou opener Mickey's Monkey van The Hollies. Een album track, zeg maar gerust filler, uit hun beginperiode. The Undertakers uit Liverpool was een groep die werd gezien als één van de meest getalenteerde groepen uit die stad die het niet hebben gered. Dat hoor je niet af aan de fantasieloze cover van Money.
You Really Got A Hold On Me van The Small Faces is heel aardig, het nummer is Steve Marriot op het lijf geschreven. Daarentegen vind ik Every Little Bit Hurts van The Spencer Davis Group een beetje zwaar aangezet. The Roulettes zetten een heel leuke Stubborn Kind Of Fellow neer.
De obscure nummers maken wel nieuwsgierig. Ik doel dan op de bijdragen van Tony Jackson (ex-Searchers), The Action, The Birds (met Ron Wood), Elkie Brooks en Louis Cordett.
Omdat ik een aantal nummers niet ken hang ik er geen beoordeling aan.