Amanda Palmer - There Will Be No Intermission (2019)

Drowning in the Sound werd al vlak voor de kerst uitgebracht en daar is vandaag een iets kortere radio edit van uitgebracht.

Dit doet denken aan haar sterkste periodes. Amanda die voornamelijk door een piano wordt begeleid.

Drowning In The Sound - YouTube - audio only

Die hoes is wel een beetje preuts

Vandaag het geluk gehad om deze helemaal te horen, waanzinnig goed! Heel direct en confronterend met prachtig pianowerk.

Het is een mooi album, al een aantal keren beluisterd. Hoor wel wat Dresden Dolls invloeden hier en daar. Pianospel is inderdaad regelmatig interessant.

Allemaal goed nieuws, jammer dat er slechts 1 single uit is, ben erg benieuwd.

Het moederschap doet haar blijkbaar erg goed.

Drowning In The Sound is wel het beste nummer van de plaat.

Het moederschap staat wel bij verschillende nummers centraal. Maar ook de dood komt bij een paar nummers terug. Tekstueel zeker geen gemakkelijke plaat.

Ik hou het voorlopig op The Ride.

Die is ook erg goed, wel een hele rit.

Zie net op Recordstoreday een aardig achtergrondverhaal m.b.t. de 'patrons' (fans?) en hoe hun reactie's verwerkt zijn in diverse nummers. Ik meen dat John Watts (Fischer-Z) dat 15 jaar geleden ook al eens met een conceptalbum had gedaan.

Blijkbaar is ze erg open in haar blog, en reageren daar de fans op. Toch over het algemeen een vrij persoonlijke plaat. Tussen de verhalen van anderen zit een heel groot stuk persoonlijk leed.

Gisteren is de tweede single uitgebracht

Voicemail for Jill - YouTube - audio only


Overigens best wel een heftig stukje wat Amanda heeft meegemaakt in de afgelopen 6 jaar.

There Will Be No Intermission - The Album. The Artbook. The Tour. - YouTube

Wauw! 'Voicemail voor Jill' net gehoord. Die komt wel even binnen!

Ben benieuwd naar deZe nieuwe plaat!

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Een album waar ik naar uitkeek in 2019!

Haar bekendheid heeft Amanda Palmer grotendeels te danken aan het bijzondere duo Dresden Dolls, wat ze samen vormt met Brian Viglione. Ze ontleenden hun groepsnaam aan het gelijknamige liedje van Britse punkband the Fall. Ze combineren in hun muziek een fascinerende mix van alternatieve rock en Duits cabaret uit de tijd van de Weimar republiek in de jaren twintig en begin jaren dertig.

Die invloeden uit het Duitse cabaret hoor je ook af en toe terug in het solowerk van Amanda. Haar vorige soloalbum Theatre Is Evil dateerde alweer uit 2012. Tussendoor bracht ze nog wel met haar vader Jack het folkalbum met covers, getiteld You Got Me Singing, uit.

Amanda Palmer is voor mij een van de meest interessante muzikanten die ik ken. Controversieel, ze wordt zowel enorm geliefd, maar wordt net zo vaak gehaat. Maar ze zit ook boordevol interessante ideeën, zo was ze een pionier op het gebied van crowdfunding en schreef ze de bestseller “The Art of Asking”.

Ook There Will Be No Intermission kwam dankzij crowdfunding tot stand. Haar Patreon gemeenschap doneerde in een maand tijd een miljoen dollar voor het opnemen van het album en het bekostigen van een tournee. There Will Be No Intermission is haar meest persoonlijke werkstuk geworden.

Een emotionele achtbaan van bijna achtenzestig minuten, waarin grote thema’s als de liefde, de dood en verdriet worden aangekaart en ook de manier waarop we daar mee omgaan. Bijzonder is het epische The Ride, ze schreef het met hulp van haar patrons die persoonlijke commentaren gaven over angst en verdriet.

Het thema de dood komt voor in A Mother’s Confession. Machete schreef ze als ode aan haar goede vriend Anthony die overleed aan kanker. Op het nummer Voicemail For Jill verhaalt ze over een ander soort dood, over een telefoontje naar een vriendin op weg naar een abortuskliniek.

Op de eerste single Drowning in the Sound worden meerdere thema’s besproken, de verborgen connecties tussen politieke onrust, de niet aflatende onzekerheid over Hurricane Harvey (veel van haar fans moesten huis en haard verlaten de dag voor het nummer werd geschreven), klimaatverandering, internethaat en, bizar genoeg, Taylor Swift. Het is een van de meer rijkelijk geproduceerde nummers op het album.

Tussen de liedjes door zijn korte intermezzo’s te horen, gearrangeerd door Jherek Bischoff, die gebaseerd zijn op de motieven van de nummers. Toch is het geen naargeestig album geworden doordat Amanda op ingenieuze wijze humor door deze zware thema’s heeft verwezen.

There Will Be No Intermission wist bij mij de nodige, gevoelige snaren te raken en dat gebeurt niet zo heel vaak. 4 september is Amanda te zien in de Meervaart in Amsterdam.

Met bijna 78 minuten een behoorlijke zit, officieel 20 nummers maar 10 daarvan zijn intermezzos die samen niet meer dan 8,5 minuten duren. En dus bijna 70 minuten voor de resterende 10 'echte' nummers. Het tweede nummers is de eerste van ruim 10 minuten waar bij het luisteren duidelijk wordt dat Pop eigenlijk niet het eerste wat bij je op komt, het grenst aan NeoKlassiek.

Heel veel Amanda Palmer's zang die enkel door een piano begeleid wordt. Bovendien zijn de onderwerpen die bezongen worden behoorlijk aangrijpend ook als ze de nodige 'twist-n-turns' daarin maakt en humor gelukkig niet ontbreekt. Amanda heeft het haar fans niet gemakkelijke gemaakt met het nieuw solo album. Het is vooral een luisteralbum waar je voor moet gaan zitten.

Drowning in the Sound doet nog het meest denken aan haar Dresden Dolls periode en niet alleen daarom mijn favoriet. Er zit veel meer muzikale begeleiding bij: drums / percussie / huiskamerorkest / synth.

De eerste twee beluisteringen zitten erop. Zelf ben ik meer van de Pop Rock Electro en dan is dit ondanks alle schoonheid toch een behoorlijke uitdaging om de aandacht bij te houden. Mogelijk groeit het nog verder maar voor mij meer een album voor laat op de avond of vroeg in de morgen.

Wel benieuwd hoeveel ze hiervan live zal brengen en of ze nog een band meeneemt.

Een lange zit, maar wel eentje die iedere luisterbeurt weer een nieuw aspect prijsgeeft. Ik ben voorlopig nog niet klaar hiermee!

The Ride is op dit moment mijn favoriet, de tekst kwam tijdens de eerste luisterbeurt al behoorlijk hard binnen...

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Amanda Palmer - There Will Be No Intermission - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Amanda Palmer - There Will Be No Intermission
Amanda Palmer maakt een moeilijke maar ook opvallend intieme plaat met een beetje piano, een krachtige stem en heel, heel veel emotie

Amanda Palmer heeft het ons vrijwel nooit makkelijk gemaakt en dat doet ze ook dit keer niet. There Will Be No Intermission is een intense en persoonlijke plaat waarop korte intermezzo’s worden afgewisseld met lange, vooral uiterst sobere songs. In de meeste gevallen moeten we het doen met piano en de stem van Amanda Palmer, die ingetogen kan zingen, maar ook zeer theatraal kan klinken. Het is absoluut even wennen, maar als je er vatbaar voor bent, grijpt de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter je genadeloos bij de strot. Dat duurde bij mij best even, maar ik ben nu helemaal om.

Amanda Palmer dook een jaar of 15 geleden op als helft van het zeer eigenzinnige duo The Dresden Dolls. Het tweetal uit Boston, Massachusetts, verraste destijds met een bijzonder mix van cabaret uit de eerste decennia van de vorige eeuw en de indie-rock van dat moment.

Het waren zeker geen makkelijke platen die het duo afleverde, maar het waren wel platen die je bij bleven (kan ik na al die jaren bevestigen).

Na het uit elkaar vallen van The Dresden Dolls dook Amanda Palmer op in het duo Evelyn Evelyn, dat geen lang leven beschoren was, en begon ze aan een solocarrière.

Ook met haar soloplaten maakte Amanda Palmer het ons in eerste instantie niet makkelijk, tot ze in 2012 met Theatre Is Evil een behoorlijk toegankelijke popplaat maakte, die met de samen met Jack Palmer gemaakte covers plaat You Got Me Singing in 2016 een passend vervolg kreeg. Na het weer compleet ongrijpbare en met Edward Ka-Spel gemaakte I Can Spin A Rainbow uit 2017, keert Amanda Palmer nu terug met het weer solo gemaakte There Will Be No Intermission.

Naar verluidt wilde Amanda Palmer weer een toegankelijke popplaat maken, maar ze kreeg in haar omgeving zo vaak te maken met verlies van liefde en leven, dat ze een persoonlijke, intieme, sobere en aardedonkere plaat heeft gemaakt. Het waren overigens niet alleen persoonlijke drijfveren die van There Will Be No Intermission zo’n donkere plaat hebben gemaakt, want ook de krankzinnige wereld waarin we leven heeft zijn sporen nagelaten in de muziek van Amanda Palmer.

De Amerikaanse singer-songwriter heeft op de cover van haar nieuwe plaat haar kleren uitgetrokken en ook in muzikaal opzicht klinkt There Will Be No Intermission vaak behoorlijk naakt. De plaat opent met een kort en wat sprookjesachtig aandoend intermezzo en deze keren met enige regelmaat terug. De muziek op There Will Be No Intermission is minder sprookjesachtig.

In de meeste tracks moeten we het vooral doen met Amanda Palmer en haar piano (en een enkele keer haar akoestische gitaar of ukelele). Piano en een stem en dat dan in songs die in alle gevallen langer dan 5 minuten duren (de openingstrack duurt zelfs meer dan 10 minuten). Het is muziek die hier thuis iedereen de gordijnen in jaagt en ik moet toegeven dat ik zelf bij eerste beluistering ook de neiging had om in deze gordijnen te klimmen.

There Will Be No Intermission klinkt puur en eerlijk, maar ook hard en rauw, zeker wanneer de theatrale kant van Amanda Palmer weer even naar boven komt. There Will Be No Intermission is een plaat waarvoor je even moet gaan zitten en het is een plaat waarvan je moet leren houden. Dat duurde bij mij even, maar inmiddels vind ik de meeste van de ingetogen pianosongs op de plaat indrukwekkend.

Het zijn songs die slechts spaarzaam worden versierd en hierdoor hard aankomen. Wanneer de songs wat rijker versierd worden, komt Tori Amos binnen bereik, maar ik hoor Amanda Palmer toch het liefst als zichzelf. Rauw, puur, eerlijk, emotievol en af en toe een beetje theatraal. Erwin Zijleman

De excentrieke Amanda Palmer maakte naam met het cabareteske duo The Dresden Dolls. Samen met haar muzikale partner Brian Viglione presenteerden ze zichzelf als mime spelers, levende op de zelfkant van het bestaan. Ergens tussen Franse dramatiek en uitgerangeerde zwervers. Met Coin-Operated Boy wisten ze een bijna hitje te scoren. Na drie albums scheiden hun wegen.

Amanda ging alleen verder, waarbij ze qua presentatie en tekstueel probeerde te shockeren. Het was niet vreemd om haar totaal naakt op het podium waar te nemen, maar eigenlijk heeft ze dit helemaal niet nodig. Op haar eerste albums is ze lastig te plaatsen. Als een manisch depressieve flipperkast switch ze tussen haar emoties. Niet alleen met haar uiterlijk geeft ze zichzelf bloot, ook haar innerlijk deelt ze met de observator. Met The Legendary Pink Dots frontman Edward Ka-Spel wist ze erg veel indruk te maken met hun gezamenlijke plaat I Can Spin a Rainbow. Door het kille, sobere klimaat en het ontbreken van de vocale uitbarstingen werd daar een mooi intiem sfeertje neer gezet. Hierdoor werd er reikhalzend uitgekeken naar haar volgende album, die zich nu aandient als There Will Be No Intermission.

In All the Things wordt een prachtig, bijna Efteling achtig muzikaal landschap geconstrueerd. We worden welkom geheten in de wonderbaarlijke wereld van Amanda Palmer. Maak je gordels maar stevig vast en beleef een tocht van ruim een uur door de duizelingwekkende achtbaan door de kronkels van haar gedachtegang. De intermezzo’s tussendoor geven je de mogelijkheid om de voorafgaande track een plekje te geven, maar veel tijd wordt je niet gegund. Met de neus worden we op de feiten gedrukt. Wel zijn het eigenlijk ook allemaal schitterende pareltjes. The Ride begint lief en onschuldig en krijgt de omlijsting van warm pianospel. Halverwege worden de toetsen net te hard ingedrukt, waardoor je al weet dat er een wending in het geheel aan dreigt te komen. Wat volgt is een verslag over de angst van het leven. De mogelijkheid om er zo uit te stappen, seksueel machtsmisbruik en andere shit. Totale ondergang in een ritje stijl naar beneden. Drowning in the Sound is een regelrechte aanklacht tegen de niet opvolgende milieuwetten met overstromingen zoals bij Hurricane Harvey tot gevolg. Wanhoop in de ogen van een moeder. Ondanks dat hij niet genoemd wordt lijkt ze hier tegen de achterdeur van Trumps White House te schoppen. De pijn is voelbaar in het tegendraadse pianospel, waarmee ze gerust naast een Kate Bush of Tori Amos kan plaats nemen. Wat is dit een meesterlijke song.

Minimale huis, tuin en keuken middelen worden ingezet bij de biecht in de folksong The Thing About Things, die zich verrassend grootst ontwikkeld, om vervolgens weer terug naar de kleine basis te gaan. Bescheiden genieten we vervolgens weer van het pianospel in Judy Blume, met een groot #metoo gehalte. Tussen de regels door lijkt ook de zangeres een slachtoffer te zijn. Alleen een vrouw heeft het recht om zich zo te verwoorden. Niet vreemd dat ik op muzikaal gebied aan Nick Cave moet denken, ironisch genoeg wordt hij in het laatste couplet nog eventjes aangehaald. Het rammelende Bigger on the Inside is zo triest. De manische gedachtegang die zich als een neergaande spiraal lijkt te duizelen. Wil je daadwerkelijk zo dichtbij iemands emoties komen, die zich vanaf de jeugd ontwikkeld. Dit is leesvoer voor de psycholoog, van je af schrijven lijkt de beste therapie, al klinkt er nergens opluchting in voort. Opgeven is geen optie. Helaas is dat wel het geval in Machete. De oneerlijke strijd tegen kanker, gevolgd door het moment dat de lijdensweg de kracht om te vechten over neemt. Tot hier en niet verder. Een pompende beat die als een ontregelde hartslag dan weer opkomt, wegvalt, en in alle rust verder weg drijft. Een track die het ziekte bed en de psychische aftakeling goed weer geeft. Bewust niet voor de gemakkelijke weg gekozen, wil dit wel confronterend hard binnen komen.

Om je nog een stomp in je buik na te geven, roept Voicemail for Jill een misselijk makend gevoel op. Hoe ondersteun je een vriendin die onderweg is naar een abortuskliniek. Dat hierbij de eerste tonen iets van een kinderliedje oproepen is heavy. Het onderwerp is zo lastig, dat direct telefoneren te zwaar valt. Dan maar veilig de voicemail inspreken, om hierdoor de directe confrontatie te mijden. Om het zo sfeervol een plek te geven, komt over als een paradox. Hoe wrang is het dat Palmer in haar blog verteld in dezelfde situatie gezeten te hebben als 17 jarige jong volwassen vrouw. Haar eigen ouderschap veranderd alles. Zoon Anthony is genoemd naar de vriend die in Machete overlijd aan kanker. Omdat ik zelf kinderen heb kan ik mij prima plaatsen in A Mother’s Confession. Er is een leven voor, en een leven vanaf de geboorte van de eersteling. Alles waar je ooit voor stond vervaagd. Daarvoor in de plek komt iets unieks. Angst om je kind een bestaan te geven in een onbetrouwbare omgeving die zichzelf aan het vergiftigen is. Alle handelingen die terug te leiden zijn tot de trots van de ouder. Elk excuus, elke angst, elk genot. Alles is in orde, zolang die kleine maar niks mankeert. Hopelijk heeft hij het eeuwige leven.

Het musical achtige Look Mummy, No Hands gaat over los laten. Oorspronkelijk is deze song al zes jaar geleden geschreven, en toen was het nog rebelleren tegen het thuisfront. Zichzelf afzetten tegen het regiem en de eigen ik ontwikkelen. Nu zit Amanda in een andere fase, en is eerder ongerust dat haar kind zich van haar vervreemd. Een totaal andere lading, met hier en daar subtiele aanpassingen. Een afsluiter als Death Thing is meer dan waardig. Wat goed dat Amanda Palmer ook mooi durft te klinken, en het hysterische ontgroeit is, want dat heeft ze absoluut niet meer nodig. Als je zo’n stem hebt, mag je die ook als ge(s)temd instrument gebruiken. Mijn verwachtingen worden ruimschoots overtroffen. There Will Be No Intermission is een overtreffende trap van alles wat ze voorheen heeft laten horen. Haar meesterwerk!

Amanda Palmer - There Will Be No Intermission | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat een plaat.
WAT EEN PLAAT.

Parels voor de zwijnen, maar echt haar meesterwerk. Je moet oppassen met de term geniaal, dus ik pas erg op: Geniaal!!