Maverick Sabre - When I Wake Up (2019)

De naam Maverick Sabre zei me vooraf helemaal niets. Op zoek naar achtergrondinformatie belandde ik op zijn website, maar dat is helaas zo’n typisch moderne, met alleen verwijzingen naar sociale media en optredens.

Maverick Sabre, echte naam Matthew Stafford, blijkt geboren te zijn in Londen, maar opgegroeid in Wexford, gelegen in het zuiden van Ierland. Voor het opbouwen van zijn muzikale carrière keerde hij terug naar Londen.

Zijn debuutalbum Lonely Are the Brave leverde hem in 2012 direct een grote doorbraak op aan de andere van de Noordzee, maar kon hier geen potten breken. Zijn muzikale wortels liggen vooral in de hiphop, maar hij is van vele muzikale markten thuis. Vandaar dat hij het podium deelde met de meest uiteenlopende artiesten, waaronder The Script en Snoop Dogg.

Voor zijn derde album When I Wake Up kreeg hij volledige artistieke vrijheid, waar hij dan ook gretig gebruik van heeft gemaakt. Dat hij een fraaie zangstem heeft werd me meteen duidelijk in de prachtig traag en subtiel opgebouwde opener Preach.

Door de groove had Drifting niet misstaan op Jazzmatazz, Vol. 1 van Guru. Into Nirvana lijkt door het gitaarspel op een liedje van singer-songwriter Bahamas, maar dan wel met hiphop- en gospelinvloeden.

En gevarieerd blijft het, want in het politiek getinte Guns in the Distance rapt hij. Zijn teksten zijn trouwens regelmatig doorspekt met politieke en sociale thema’s. Met Jorja Smith zingt hij een mooi duet in het goed in het gehoor liggende Slow Down. Overigens een wederdienst voor zijn medewerking aan het nummer Carry Me Home van Smith.

Hoe lenig zijn stem is maakt hij duidelijk in het fraaie Weakness. Door het heerlijke ritme behoort A Mile Away tot mijn grote favorieten. Absolute hoogtepunten zijn echter Into Hope en War. In Into Hope gebruikt hij trouwens zijn zangmogelijkheden optimaal.

When I Wake Up is een gevarieerde en bijzonder aangename verrassing voor mij. Het zou me niet verbazen als het zijn bekendheid in Nederland behoorlijk zou vergroten.

Dit is het soort album van een artiest dat ik over het algemeen na een paar nummers links laat liggen. Hoe het komt dat dit bij When I Wake Up niet gebeurt, kan ik direct verwoorden. Maverick Sabre laat over zijn grondtonen van hip hop, milde beats en rap andere invloeden toe. Zo kan het dat veruit de meeste nummers een goede melodie hebben, waar softe pop, soul, uitgeklede gospel en mellow jazz om het voorste plaatsje strijden. De uitkomst is een album dat tot zeker 2/3 goed te beluisteren is. Daarna valt het iets weg door meer van hetzelfde. Dat neemt niet weg dat When I Wake Up een aantal dingen heel goed doet en presenteert. Sabre zingt soepel en de hulptroepen in de vorm van dames in duet of achtergrond worden steeds op het juiste moment ingezet. Net als een simpele doch effectieve gitaarriff. Dat kleine beetje zon in een toch wat duister album. Ondanks dat tovert Maverick Sabre regelmatig een lach op mijn gezicht. En dat voor een plaat die uiteindelijk in de basis hip hop en rap is. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Sinds zijn debuut uit 2012 bevalt de muziek van Maverick Sabre me al erg goed. Logisch dat deze plaat ook weer luisterbeurten kreeg.
Het album opent met Preach. Toch wel een beetje wat je door de titel kan verwachten. Plechtige en krachtige zang en een niet te missen gospelkoor. Mooie stemmige opener. Drifting is toch wel anders dan je van Maverick verwacht. Nummer met hitpotentie en ook nog een fijn nummer. Into Nirvana is een heel laidbavk nummer met bijna niet te verstane zang. Zo rustig zit hij er zelf ook in.
Hij rapt op een zangerige wijze op Guns in the Distance. Dont talk about it is doorspekt met de nodige gospel. Uiterst sfeervolle song met een mooie gitaar en andere rijke instrumentatie. Slow down is met Jorja Smith, die helaas te weinig toevoegt met haar te dik aangezette zang. Ritme van de disco.
Ook op Her Grace is een gastartiest te vinden met Chronixx. De productie heeft alles wat de overhand op de zang in het nummer. Weakness is dan weer een nummer waar een mooie sfeer wordt neergezet. Productie ondersteunt de vocalen mooi. Op A Mile Away is de ritmiek erg aanwezig, misschien wel té aanwezig. Big Smoke is klein, subtiel en ook wat kaler nummer. Mooi gedaan. Into Hope kent een mooie overtuiging in de zang. De urgentie spat er van af. War is een wat mak nummer met op zich een prima opbouw die net niet genoeg door pakt. Ook afsluiter Glory is wat te standaard.