Sefa - Leven = Lijden (2018)

Een artiest genaamd Sefa, aparte naam voor een Nederlander zou je zeggen en dat is ook zo, de naam is zo apart dat je hem als artiestennaam kunt gebruiken zonder dat de meeste mensen het opvalt dat het je gewone voornaam is. Sefa's tweede naam is Jeroen en dat klinkt wél gelijk Nederlands. In de lente van 2018 dropte hij zijn debuutalbum 'Leven = Lijden' en je kunt je bedenkingen hebben of iemand van 17 (het moment van release, inmiddels 18) wel weet wat die zegt met zo'n albumtitel. Zo kenmerkend als dat ene statement is, zo is ook de muziek die te bewonderen is op dit album.

Het is geproduceerd in de zogenaamde 'Frenchcore' stijl die uitgevonden is door de Franse (hence the name) hardcore dj/producer 'Radium' eind jaren '90 begin 2000. De kick (en het tempo) is wel het meest duidelijke onderdeel waaraan je dit hardcore subgenre kunt herkennen. De kick kent een offbeat die heel typisch is als je hem hoort en het tempo is relatief hoog, vanaf 180BPM tot ruim daarvoven.

In Nederland is de dj/producer 'Dr. Peacock' de grootste voorvechter van deze stijl en mede door zijn enthousiasme en bezieling voor deze sub-stroming is 'Frenchcore' van een niche binnen de scene uitgegroeid tot één van de populairste stromingen. Ook heeft hij een grote invloed gehad (en nog steeds) op de jonge Sefa. Het verhaal gaat namelijk dat Sefa zich in het begin van zijn muzikale carriere zich bezighield met 'hardstyle', zijn moeder ontmoette 'Dr. Peacock' in een kroeg en ze raakten met elkaar aan de praat, zonder dat ze enig idee had wie ze tegenover zich had liet ze zich ontvallen dat haar zoontje met muziek bezig is en 'Dr. Peacock' liet weten dat hij dat wel wilde zien. Een week later kwam hij bij hun op visite, natuurlijk had 'Sefa' toen nog geen weet wie die man was. Na dat bezoek zocht Sefa de souncloudpagina van 'Dr. Peacock' en wat hij toen hoorde was in zijn opinie vele malen vetter dan hardstyle, een wonderkind was geboren.

Door zijn jeugdige leeftijd en sterke producties heeft Sefa zich al vrij snel op de 'Frenchcore' kaart gezet waardoor hij zich al op menig feestje heeft mogen vertonen als Dj en waardoor zijn naamsbekendheid en populariteit steeg. In de hardcore scene is iemand als 'Re-style' hem voorgegaan die ook als jonge tiener ontdekt werd, door “Masters of Hardcore” waar 'King Matthew' van Bass-D & King Matthew de scepter zwaait. Internet en Sociale Media waren destijds nog lang niet zo groot (én ingeburgerd) als heden ten dage waardoor de 'hype' op een langzamer tempo ging als met 'Sefa' nu. Re-style behoort tot de top mainstream hardcore producers maar daar heeft hij relatief meer tijd voor nodig gehad. Sefa staat nu al aan de top van het 'Frenchcore' subgenre en dat is haast bizar te noemen hoe rap dat is gegaan. Natuurlijk is die top niet zo breed als de mainstream top, zeker destijds en scheelt dat wel. Maar ondanks dat is het toch een indrukwekkende prestatie.

Ik heb met frenchcore een beetje een haat liefde verhouding, dat kom doordat ik het op feesten ontzettend vet vind in de hal waar ik uit mijn dak op ga maar er thuis niet naar kan luisteren omdat het zo saai en ééntonig is. Dat heb ik niet met mainstream en industrial hardcore waar ik ook thuis met alle plezier naar kan luisteren. Wat Sefa met zijn album heeft gedaan vind ik daarom wel knap, óók thuis vind ik het erg aangenaam om naar te luisteren. Sefa is ook totaal niet ééntonig en vind ik ook helemaal niet klinken als zijn Frenchcore collega's, de artiest 'Billx' komt er nog het meest bij in de buurt maar dan vooral qua feel, ik wordt er vrolijk van zeg maar en er zit een hele positieve vibe in de muziek maar daarmee is alles ook wel gezegd qua vergelijk.

Het album -uitgebracht op dr. Peacock's Frenchcore Worldwide label gaat van start met de track 'Schopenhauer' die bevat een aanstekelijke sample met het geneurie van een vrouw in een melodie, het is wat mij betreft een goed begin, niet meteen opzienbarend maar dat hoeft ook niet, niet gelijk al je kruid verschieten.

De volgende track heet 'Follow' die een fijne opbouw kent naar de eerste break, waar we een middeleeuws kasteel melodietje gespeeld horen worden door een luit. Vrolijk en opzwepend zijn de kernwoorden voor deze track en de eerste grote klapper op dit album hebben we hiermee te pakken.

#DeusVult dan, een track met drie andere gastartiesten afkomstig van Dr. Peacock's andere label Dr. Peacock records Vertex, Crypton en Cyclon. Ik vind het ondanks de drie gastartiesten toch niet uit de toon vallen op het album, wat soms toch een gevaar kan zijn met samenwerkingen. We horen wat metal invloeden en een beetje dubstep en al snel gaan we tot de orde van de dag over, het melodietje uit het metal nummer wordt gespeeld door een tof klinkende synth en de kicks ondersteunen de track en geven het de juiste drive mee.

'Doomed' de volgende track is een samenwerking met de getalenteerde Nederlandse artiest 'Hyrule War' en deze track heeft weer die klassieke kasteel sound uit de middeleewen als thema die we al eerder hoorden met de track 'Follow'. Wel toepasselijk met een artiest die zijn naam ontleent van een game afkomstig uit het Legend of Zelda universum. Toch een beetje die fantasy feel, leuke track.

Het titelnummer 'Leven = lijden' is één van de hoogtepunten van het album. Het begint nostalgisch een beetje als de mid '90s betere happy hardcore tracks. Heel apart om je track dan zo'n naam mee te geven want als dit lijden is dan zou ik nog veel willen lijden. Ik wordt er namelijk heel vrolijk van. Wat een aanstekelijke track is dit zeg, meer hoef ik er ook niet over kwijt, luister er geniet!

Gek genoeg is de volgende track 'Messed Up' – een remix van Cyclon's origineel – hoor ik heel duidelijk dat de melodie van 'Leven = Lijden' daardoor geïnspireerd is. De tracks hebben erg veel van elkaar weg daardoor. Als je de sample 'Leven = Lijden/Life is Suffering' wegneemt uit het vorige nummer zou die door kunnen gaan als een remix van 'Messed Up'. Welliswaar veel beter dan het origineel, maar toch.

'Saudade' begint met een klassiek piano stuk, vervolgens gaat de melodie over in het geluid van een luit. Dat hele middeleeuwse thema zit eigenlijk door het gehele album verweven en ik vind het best wel cool bedacht, niet alleen het idee an sich maar het klinkt ook echt daadwerkelijk cool met die 'Fremchcore' kick.

“Die!” zoals het volgende nummer heet heeft weer zo'n neerslachtige titel terwijl de melodie die de boventoon voert in dit nummer dat allesbehalve is, hooguit melancholisch. Samen geproduceerd met mentor 'Dr. Peacock' is dit ook één van de hoogtepunten van dit album. De sfeer van middeleeuwse kastelen en fantasy setting is wederom van de partij en nog steeds vind ik het verfrissend – gelukkig – want anders wordt het wel een saaie zit.

'Lastig' heet de daaropvolgende track en weer bekruipt me het midden jaren '90 happy hardcore gevoel en dan heb ik het niet over de welbekende top 40 hits van toen maar de meer underground tracks, minder gekend maar zeker niet minder geliefd door mij. Ik krijg er een oppeppend gevoel van, hele leuke track.

'Stille berg' heet de volgende track van de uit Castricum afkomstige producer. Wat wél vaker zo is met de titels die Sefa geeft aan zijn tracks staat het in contrast met wat je daadwerkelijk krijgt en dat heeft maar bar weinig met stilte te maken. Sterker nog, in de alpen zou je gemakkelijk een lawine kunnen veroorzaken. De track begint een beetje D'n'B achtig maar met vrolijke geluidjes in plaats van de sfeervolle moody geluidjes die je normaal in D'b'B hoort. Daarmee onderscheid Sefa zich van de heden ten dage tendens dat het dood en verderf moet zijn waar je mee doodgegooid word in voornamelijk het 'rawstyle' genre. De break is gaaf, ik weet niet uit welk nummer het afkomstig is, maar het is een mooie opmaat naar de uiteindelijke melodie. Als het een origineel stuk is, alleen maar meer kudo's!

De volgende track is een remix van een Dr. Peacock nummer, 'Muzika' genaamd. Ik ben niet bekend met het origineel omdat zoals ik eerder al zei 'Frenchcore' niet echt mijn genre is om naar te luisteren. Heel vet om uit je dak te gaan in een hal op een feest, maar thuis luister ik het normaal gesproken niet. Deze remix nodigt wel uit voor het luisteren naar het origineel omdat de remix een erg tof nummer is. De melodie heeft weer dat middeleeuwse, ik vind het in elk geval leuk.

'La Follia' begint met een sample uit een oud informatief programma zo te horen. We komen ook weer de luit tegen die een aanstekelijke melodie speelt, het is wel duidelijk dat Sefa de klassieke muziek erg interessant en mooi vind, naar het schijnt luistert hij ook graag naar de klassieke meesters in zijn vrije tijd. Leuk tussendoortje.

'Calling' heet het voorlaatste nummer en dat vind ik de minste track van het album, hoewel er zeker elementen in zitten die ik tof vind is het als geheel minder dan de rest.

Het laatste nummer heet 'Euphoria' en als laatste nummer zou het me een goed euforisch gevoel moeten geven, maar dat doen de meeste nummers op dit album al en als afsluiter, tjah, had ik misschien iets meer verwacht.

Ik heb normaliter niets met het “Frenchcore” sub-genre van hardcore of middeleeuwse kasteel muziek en fantasy. Toch vind ik dit een meer dan geslaagd album, zeker als debuut is het veelbelovend. Het zal mijn genre hoogstwaarschijnlijk nooit worden, maar dit is ook nog wel leuk om gewoon thuis te beluisteren. Wat zou zo iemand voor de mainstream kunnen betekenen ga ik dan automatisch denken, tjah wie weet misschien wel net zo als Re-Style destijds al is het maken van mainstream-hardcore met alle respect voor 'Frenchcore' wel significant moeilijker omdat het niveau daarin onnoemelijk veel hoger ligt. Voor nu mocht hij een remix maken van Re-style's mainstream klapper “Get it Crackin'“ wat niet op het album staat (helaas, want goede remix) maar wel te beluisteren is via diverse kanalen.

'Frenchcore' is net als het 'Uptempo' sub-genre redelijk simpele muziek om te produceren vergeleken met het mainstream en industrial geweld, toch heb je in deze sub-genre's van hardcore ook zo de originele artiesten en Sefa hoort daar zeker bij!