Lambchop - How I Quit Smoking (1996)

Ja echt geweldig album, ik had tot vandaag nog nooit een song gehoord van deze mensen maar ik ben fan geworden. Fantastische muziek.

Naar 't schijnt is "The Man Who Loved Beer" gebaseerd op een Egyptisch verhaal.

In dat verhaal begint een kerel te orakelen tegen z'n eigen ziel - dat soort dingen vind ik nu interessant, zie

Blijft inderdaad een prachtig album - moet het een keer aanschaffen in cd-vorm, die cassette is reeds geradbraakt

"Nashville's most fucked-up country band", zo laten ze zich graag noemen.
En ik ben het er volkomen mee eens. Die pedal-steel die overal keihard doorheen jankt, die treurige zagerige zeurzang van Kurt Wagner, overdadig georkestreerd.

Dames en heren dit zijn heuse complimenten want het is echt een heerlijke plaat.

Dikke 4*

Had ik echt nooit verwacht. Dat Lambchop iets zo mooi als How I Quit Smoking had afgeleverd. Kende alleen Is a Woman, een album dat me niet volledig heeft overtuigd tot op de dag van vandaag. Vooral Wagners zeurderige stem werkte niet mee aan een hogere waardering, want instrumenteel klinkt het allemaal heel aardig, maar op momenten ook saaiig. Ik kende dus nog lang niet het beste van deze verneukte band. Ook hier viel ik overigens niet voor wat ik hoorde naar een eerste keer luisteren, maar het kwartje is alweer gevallen.

De arrangementen hier zijn werkelijk om te smullen, wat een veelzijdigheid. De gitaren klinkt heerlijk dromerig, per nummer lijkt wel een andere trommel uit de kast te worden getrokken, en dan heb je nog de blaasinstrumenten. Suzieju is een van de mooiste nummers ooit gemaakt. Het is maar de vraag geweest of dat zo was zonder de pamfluit. The Scary Caroler is nog zo'n nummer waar een fluit de sfeer zo ongekend mooi maakt.

En dan vergeet ik nog de strijkers, een denk ik essentieel instrumenteel element voor deze band. Bombast is soms niet ver, maar altijd blijft het gebruik van de viool subtiel, en vooral sprookjesachtig. In de prachtige outro Again staat het instrument centraal. Een nummer dat er vrij dik bovenop ligt, maar ik voel het, het klinkt gemeend. O zo mooi, en dat is alles wat op dit geweldige schijfje staat. Dit grote gezelschap uit Nashville heeft nog niet het laatste van me gehoord.

Op jouw aanraden ben ik me hier ook in gaan verdiepen en je hebt inderdaad niets teveel gezegd. Ik was al een tijdje met veel plezier Nixon aan het beluisteren (is a women ben ik nooit echt aan begonnen omdat die stem me inderdaad heel snel begon te vervelen), maar dit is van een heel andere categorie. Rauwer, ingetogener, nonchalanter en bovenal; sfeervoller.

Waar Nixon en sterk staaltje feel-good muziek is (zit meer in dan alleen dat hoor) is dit album veel diepgaander en veel nostalgischer van toon.

De fluit is inderdaad een prachtig element in dit album evenals de strijkarangementen, die niet zo zoet klinken als op latere albums. En dan heb ik het nog niet eens over de drums waar die nonchalante aanpak naar voren komt. Het is niet allemaal perfect gespeeld en uitgeproduceerd, maar dat geeft dit album zo'n authentiek karakter.

Net zoals die stem die hier op een veel beter wijze wordt ingezet dan op latere albums. Het is soms meer een soort gemompel dan dat ie zingt. Zijn stem lijkt niet geschikt te zijn om op vol volume te gebruiken, omdat ie heel zacht al zo intens is.

Vreemd toch dat deze lager staat dan Is a women en Nixon, want wat mij betreft is dit hun echte meesterwerk, met overigens ook een geweldige titel. Een andere Lambchop horen we hier. Gaat wat mij betreft nog veel verder groeien en wie weet een toekomstige toptien plek.

Helemaal mee eens, voor mij is dit toch ook wel de beste plaat van Lambchop. Spannend, mooie arrangementen, goede teksten met eigenlijk geen zwak nummer. Al vind ik Is A Woman toch ook nog steeds heel erg goed, met Nixon heb ik persoonlijk wat minder.

Al jaren niet meer gehoord, maar alles landde gisteravond weer fluweelzacht op de trommelvliezen, of, zoals Homer Simpson zou zeggen: ''Hmmmm, Laaambchop...''

'Theöne' wijkt wat af van de rest en vind ik nu meteen het mooiste nummer, hoewel het allemaal weinig scheelt. Prachtige plaat!

Ik ging voor het album Nixon vanochtend richting platenzaak maar dat album was niet op voorraad en is moeilijk te verkrijgen.
Balen natuurlijk maar...op nadrukkelijk aanraden werd mij dit album in de handen gedrukt, ben het nu aan het beluisteren.
Eerste indruk is positief mooie ingetogen muziek.

sjezus,totaal niet mijn ding

doodsaai en oervervelend

Erg mooie ingetogen plaat van Lambchop, bij tijd en wijle heb ik wat moeite met de stem van Kurt Wagner, maar de muziek is erg fraai voorzien van pedal steel & strijkers.
Favorieten: The Militant, We Never Argue,Garf & Theone.
En wat is Again een schitterende afsluiter zeg!!

'n Plaat die ik vond bij 'n stapeltje CD's die m'n pa verkopen wilde, omdat 'ie ze niet zo veel meer draaide. Eerst er enkel uitgepakt om de leuke cover, de muziek zelf kon ik nog niet zo veel mee. Frappant, want nu ligt 't me erg goed, 't past perfect in m'n straatje. Gave stem heeft Kurt Wagner ook.. Begrijpbaar als je 'm zeurderig kan vinden, of lelijk, of slecht, maar er zit een zekere intensiteit en waarheid in z'n stem die 't erg mooi maakt. Beetje in het straatje Oldham/Callahan.

Sterke tracks zijn 'The Man Who Loved Beer', 'The Militant'(s), en 'All Smiles and Mariachi'. En Suzieju. En Theöne. Ach, ja.

De instrumentatie klinkt erg natuurlijk, en past daardoor extra goed bij z'n stem. Mooie fluit ook, absoluut een toevoeging aan het album. 't Heeft wel iets puurs, iets eerlijks.. En dat mag ik wel.

Wel, ik moest ook aan Callahan denken toen ik de zang bij Lambchop hoorde. Deze plaat zal straks nog wel de revue passeren.

Erg goede groep met (bijna) constante kwaliteit. Samen met Tindersticks een klein genre op zich qua sfeer en stemsoort. Mooie kamermuziek.

Ik loer ook wel eens in deze hoek (roots/alt country), maar dit is me teveel country. Goed gemaakt, maar het boeit me totaal niet en het is me te 'zeurderig'.

Om met roken te stoppen hoefde ik geen plaat te maken, want ik heb dat nooit echt gedaan.

Helaas heb ik nooit begrepen wat er zo goed is aan Lambchop. Komt het door die saaie stem van Kurt Wagner, of de tamelijk toonloze liedjes? Er wordt prachtig en fantasievol gemusiceerd, dat wel. Misschien moet ik wachten op een lome zomeravond, en is dit voor mij bij grijs weer zoals vandaag minder geschikt, ik ben tenslotte zeer stemmingsgevoelig. Of misschien moet ik de teksten wat beter doorgronden, wat moeilijk gaat omdat ik Kurt Wagner zo slecht kan verstaan. Ik geef het album nog een kans.

Na de afgelopen week dit album iedere dag eenmaal beluisterd te hebben, stel ik mijn oordeel een klein beetje bij. Ik hoor langzamerhand echte liedjes, al zijn ze soms een beetje eigenaardig (het zou misschien helpen als ik de lyrics kon lezen), en het album vertoont voor deze luisteraar gaandeweg ook wat meer muzikale kleurverschillen tussen de diverse songs. Daarbij helpt het niveau van de musici natuurlijk. Al met al was het een oefening in luisteren (doet me een beetje terudenken aan de tijd dat ik mijzelf dwong te luisteren naar de muziek van Arnold Schoenberg en Arthur Honegger, maar dat terzijde).

De verwantschap die Kistenkuif signaleert met Tindersticks snap ik wel: qua sfeer zijn er duidelijk overeenkomsten, al vind ik het stemgeluid van Stuart A Staples wat aansprekender, maar wellicht is dat gewoon een kwestie van smaak.

Van Lambchop bezat ik nog niet veel maar daar zal verandering in komen want dit album is een meesterwerk. Ingetogen, romantische en dromerige songs van de hoogste plank met veel spanning en sfeer. De strijkersarrangementen passen volledig in het totaalgeluid en zijn nooit stroperig wat soms wel een euvel is bij dit soort muziek. De zang van Kurt Wagner is warm en diep maar niet monotoon. Stilistisch kan ik dit album vergelijken met Tindersticks die ik eveneens hoog aansla maar dit vind ik nog iets beter. Eindelijk een album uit 1996 die ik 5* kan geven!

Dit album (en ook andere albums van Lambchop) heb ik een klein beetje onderschat. Het blijkt voor mij een typische groeiplaat te zijn (ik sta dus niet meer achter mijn bericht van 7 januari 2013). Wel heb ik erg moeten wennen aan de stem van Kurt Wagner. Verder komt de sfeer van het album voor mij vooral tot zijn recht in de herfst. De strijkersarrangementen zijn inderdaad heel mooi.
Verhoogd naar 4****.

Het is me nog steeds niet gelukt om te stoppen met roken met behulp van dit album, maar het is leuk geprobeerd. Misschien bedoelden ze ook wel wat anders... Schitterende plaat en de enige die ik ken van Lambchop. Heerlijk chill en met, wat ik ervan opvang, leuke teksten. Breekbaar met humor, fantastisch georkestreerd en fijne, vaak lage praatzang van Wagner. Voor mij een echte zomerplaat, maar eigenlijk zou het elk seizoen wel kunnen werken - de muziek verzorgt het zonnetje.

Favoriete tracks: 'Life's little tragedy', 'Suzieju', 'Smuckers' en 'Theöne' + bijbehorende outro 'Again', maar elke track is de moeite meer dan waard.


*****.

Fijn om jouw berichtjes te lezen, heartofsoul. En je staat al op 4,5.
Tijd voor een integrale beluistering in Huize Etta.