Lorena Dale - Wicked Ways (2019)

Het eerste album(pje) uit 2019 dat ik bespreek komt van de uit Australië afkomstige, maar in Londen woonachtige Lorena Dale. Deze debuut-EP bevat een handvol aardige soulpopliedjes, gelardeerd met wat jazz en r&b. Dale heeft een prima stem, de liedjes zijn in orde, de begeleidingsband is degelijk - kortom, het luistert allemaal heel gemakkelijk weg op de achtergrond. Als bruiloftsgast zou ik hier een heerlijke avond mee beleven, en ook tijdens een avondje op de bank kun je Dale er goed bij hebben. Het is allemaal nogal braafjes, maar soms is er een momentje om kort de oren bij de spitsen, wanneer zangeres of muzikanten héél even buiten de lijntjes durven te kleuren - om daarna vlug weer de veilige weg te kiezen. Op haar website (die uiteraard haast bezwijkt onder de superlatieven), vergelijkt Dale zichzelf met Sade, Amy Winehouse, India Arie en Aretha Franklin. Dat getuigt van enige grootheidswaanzin, maar Wicked Ways is geen plaatje om je voor te schamen.