John Mayall & The Bluesbreakers - In the Palace of the King (2007)

Het nieuwe album van Mayall en zijn Bluesbreakers is een tribute aan blueslegende Freddie King. Geen nieuw materiaal dus, wat ik aan de ene kant erg jammer vind, vooral omdat zijn laatste studioalbums ijzersterk zijn. Aan de andere kant zijn Mayall's covers altijd de moeite waard. Luister maar eens naar Time Expired, Notice to Appear, waar de meeste tracks Allen Toussaint-covers zijn. Eén van mijn Mayall-favorieten. Ook is de jonge Mayall erg geïnspireerd door Freddie King en staan op zijn eerste platen vaak King-covers. Wat te denken van Hideaway met weergaloos gitaarspel van Clapton, The Stumble, Someday After A While (You're Be Sorry) - beide op A Hard Road, toen de latere Fleetwood Mac Peter Green nog gitarist was, en Driving Sideways met Stones-gitarist Mick Taylor?
Het is dan ook een passend eerbetoon van de ene legende aan de andere, en het zal me zeer benieuwen hoe het gaat klinken. Op een e-card zijn al fragmenten te horen. Gisteren heb ik zelf de cd besteld en ik hoop dat hij deze week nog binnen komt, zodat ik het album vaak kan luisteren in afwachting op zijn optreden begin juli op Bospop.

Afgelopen week heb ik dit album weer eens flink beluisterd, en het is voor mij toch echt dé bluesuitgave van dit jaar. Dankzij dit album heb ik ook eens wat origineels van Freddie King beluisterd, maar wat lijken de stemmen van deze twee blues-helden op elkaar! Ook door de ontzettende heldere productie van zijn album 'Burglar' (die ik nog dien te waarderen - erg hoog, naar het er nu naar uitziet) heb ik vaak het idee dat ik naar Mayall zelf aan het luisteren ben. Niets dan hulde voor beide artiesten

Deze heb ik voor 2 euro incl. verzendkosten bij CDWOW besteld (geen idee hoe ze daar winst op kunnen maken ). Voor dat geld kon ik sowieso al geen miskoop doen. En dat is dan ook niet gebeurd.

John Mayall is het boegbeeld van de Britse Blues, een levende legende. Bijgestaan door meestergitarist Buddy Whittington (wie was Clapton ook alweer?) levert hij hier een tribute aan Freddie King. Nog zo'n blueslegende die wellicht het meest bekend is van 'Hide Away', door velen gecoverd (ook door Mayall zelf op het Bluesbreakers with Clapton album).

De nummers zijn misschien niet zo goed als 'Hide Away', maar dit is wel een CD die de moeite waard is voor de Mayall fans. Mayall was op dit moment 73, en was natuurlijk al nooit 's werelds beste zanger, dus verwacht geen perfecte stem. Zijn stem is niet storend, het is nog steeds duidelijk John Mayall. Ik mag daar graag naar luisteren.

Deze CD is wat rustiger afgewisseld met opzwepende ritmes. Het luistert gewoon erg lekker weg.

Waar anderen ''bejaarde muzikanten'' het bijltje er bij neergooien, of elk jaar een nieuwe Greatest Hits releasen, levert John Mayall hier gewoon een goede CD (ook al staat het vol met covers). Ik denk dat velen daar een voorbeeld aan kunnen nemen. En dat er nog vele Mayall CD's mogen volgen!

Op deze cd zingt Buddy Whittington Big legged woman. Mayall neemt alle andere songs de vocalen voor zijn rekening. Freddie King leefde van 1934 - 1976. Zag hem ooit eens optreden in het voorprogamma van Leon Russell. Hij had nog meer succes bij het publiek dan Russell, wat een artiest. Mayall, geboren in 1933 heb ik al verscheidene malen zien optreden. Hij werd één jaar eerder geboren dan King, is nu 85 jaar, treedt nog altijd op en komt op 14 april weer naar Groningen en een dag eerderHaarlem.