Michael Chapman - True North (2019)

Michael Chapman - Too Late Een voorproefje

Donderdag viert Michael Chapman zijn achtenzeventigste verjaardag, maar niet als muzikant in ruste. Vorig jaar produceerde hij bijvoorbeeld nog het schitterende album If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous van Sarah McQuaid. En twee jaar terug bracht hij ter gelegenheid van zijn vijftig jarig jubileum als muzikant het voortreffelijke, door Steve Gunn geproduceerde 50 uit, een album met drie nieuwe nummers en verder een aantal obscure briljantjes uit zijn grote oeuvre.

Op True North wordt gekozen voor een wat andere inkleuring, naast wederom als producer Steve Gunn op gitaar en drums, zingt Briget St. John weer mee en worden de liedjes verder opgesierd door de jonge, talentrijke celliste Sarah Smout en pedal steel virtuoos B.J. Cole. Laatstgenoemde is ook een artiest, die nog lang niet achter de geraniums wil zitten, hij speelde mee op zo’n zevenhonderd albums van andere artiesten, waaronder bekende namen als John Cale, Scott Walker, Elton John, maar ook een hedendaags, eigenzinnig talent als TORRES.

Het zijn met name zijn wonderschone bijdrages, die het prachtige repertoire naar een nog hoger niveau tillen. In het persbericht op de website van Paradise of Bachelors staat vermeld dat True North voornamelijk uit nieuw werk bestaat, maar dat klopt niet. Vier van de elf composities zijn compleet nieuw, waaronder de ijzersterke opener It’s Too Late. Erg vind ik het niet, want de magie die in de studio tussen deze muzikanten ontstond is erg groot.

Naast die vier nieuwe nummers werd het instrumentale Vanity & Pride wat op Fish stond van een tekst voorzien. Ontroerend vind ik vaak de steeds meer aan slijtage onderhevige en steeds meer breekbare stem van Chapman. Vooral in het samen met Bridget St. John gezongen Full Bottle, Empty Heart weet hij me diep te raken.

Niet alleen tekstueel blikt Chapman af en toe terug, op de binnenhoes is een foto uit 1930 te vinden, met daarop zijn moeder, opa en overgrootvader. True North behoort zondermeer tot zijn meest homogene albums. Dankzij de invloedrijke dj John Peel werd hij ooit bekend en wordt nu Fully Qualified Survivor algemeen gezien als zijn absolute meesterwerk, daarnaast maakte hij nog een reeks prachtige albums, maar toch zit daar geen album tussen, dat mij zo diep weet te raken en te boeien als True North.

Tot slot nog mooi nieuws, voor het eerst in zijn leven zal hij samen met B.J. Cole, Sarah Smout en Bridget St. John ter promotie van een album door Europa gaan toeren, hopelijk worden ook Nederland en België aangedaan. Als je geen dief van je portefeuille wil zijn, dan kan je volgens mij True North in Nederland het goedkoopste op de website van De Konkurrent bestellen.

Zeker gaan zien, deze man, mocht je de kans krijgen. Zag hem ooit in Londen met William Tyler en dat was weergaloos. Zie dat hij eind maart in York speelt, dat wordt snel tickets bestellen.

Eerste luisterbeurt: erg fraai, m.n. gitaarwerk, cello & pedal steel. Aangeschaft en direct tweede en derde luisterbeurt. Groeiplaat, wordt volgens mij alleen maar beter. Nog een paar keer luisteren voordat ik de sterren geef ...

Ik ben er nog niet helemaal over uit. In eerste instantie vind ik Chapman anno 2019 een karakteristiek stemgeluid hebben, het vermoeiende wat er in de 70s in zat is gelukkig wat ingehaald door de echte sleet.. en dat is in dit geval alleen maar positief.

Ieder lied doet mij sterk aan liedjes van andere folkies of bands uit vergeten tijden denken, welke zullen we hier in het midden laten maar betrap mijzelf er op dat ik iedere luisterbeurt teksten van anderen zit mee te zingen of te fluiten.

Daarnaast vind ik zijn gitaarspel ook lang niet zo goed meer als dat van vroeger, de techniek zal leidem om de ouderdom denk ik. Want qua akkoorden en tokkels vind ik het niet per se heel erg spannend.

De toevoeging van Bridget St. John begrijp ik ool niet zo goed. Ik ben een groot liefhebber van haar werk en bezit al haal LPs. Dit is volgens mij een van de eerste opnames die ik van haar hoor sinds Jumblequeen (uit 1973?). Moet zeggen dat ik dat pas bij de tweede luisterbeurt pas door had naar haar te zitten luisteren want haar stem heeft ook flink moeten in boetten door de jaren en klinkt inmiddels ook krakerig en laag.

Overall dus een beetje een zure review waaruit zou blijken dat er dus nooit ooit een reden tot het maken van deze plaat zou zijn. Maar juist dat ongedwongen, gewoon een plaat omdat ze die wilde maken, maakt dit tot een fijne beleving. Het klinkt allemaal diep en 'mooi' en het grauwe van Chapman vind ik een fijne toevoeging. Ik ga eigenlijk niet meer naar concerten.. maar als dit de mogelijkheid is om Bridget St John eens te zien.. dan zal ik die met beide handen aan nemen.

En psst Lura
Bij de plaatboef kost de cd 15 en de LP 23.50 (kleur 25), dus technisch de goedkoopste in Nederland

Was deze plaat eigenlijk voornamelijk gaan luisteren omdat Steve Gunn 'm geproduceerd heeft. Ken eigenlijk niets van het voorgaande werk van Michael Chapman.

Na een eerste indruk vind ik vooral het gitaarspel erg mooi. De instrumentele tracks springen er dan ook voor mij uit. De stem van de man doet me momenteel nog niet zoveel. Toch staan er een paar nummers op die ik ook met de zang van Michael Chapman erg mooi vindt. "Hell To Pay" & It's Too Late zijn twee tracks die ik graag op repeat zet. Missshien is wat ouder werk van hem opzetten..

Klinkt een beetje donker. Ik houd er wel van.

Album nummer 2 van Michael Chapman die ik vandaag luister. Na Michael Chapman - Dreaming Out Loud (1997) - MusicMeter.nl ook positief gestemd over True North. Michael heeft een mooie doorleefde stem en zijn gitaarsound is herkenbaar en countrystyle. Dat bevalt me prima. Ook de muzikale nummers zijn prima. Man heeft een behoorlijke discografie dus ik kan nog even vooruit. Dikke voldoende.