Jah Lude - Nigus (2018)

Mijn kennismaking met Jah Lude in 2012 smaakte direct naar meer, maar toch duurde het even voordat hij met nieuw materiaal op de proppen kwam. Het was een toevallige kennismaking: dankzij mijn bezoeken aan Ethiopie kwam ik in aanraking met Yachin Neger, een album dat ten tijde van mijn eerste bezoek net uit was en waarvan de nummers op iedere straathoek te horen waren.

De verrassing is er met Nigus wel een beetje vanaf. Ten opzichte van zijn debuut Yachin Neger is er weinig nieuws onder de zon. Het is reggae die op Ethiopische wijze gekruid is, met diverse verwijzingen naar de negus Haile Selassie die voor rastafari als reincarnatie van Jezus Christus wordt beschouwd. Nu luister ik graag naar reggae, maar in mijn platencollectie is het genre beperkt vertegenwoordigd omdat ik minstens zo graag naar andere muziekstijlen luister.

Jah Lude kan daar helaas geen verandering in brengen, hoewel hij hier wat mij betreft nog wel een ruime voldoende scoort. Het is overigens lastig om iets uit de onbegrijpelijke taal te ontcijferen, maar ik laat me daarom vooral leiden door de aanstekelijke ritmes: 3,5*