Girlpool - What Chaos Is Imaginary (2019)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Ook deze act was al in 2017 op mijn muzikale radar verschenen. Wellicht dat deze keer het meer indruk maakt?

Stale Device en Where You Sink passen wel in mijn Shoegaze / Dream Pop straatje.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Girlpool - What Chaos Is Imaginary - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Girlpool levert een wat schizofrene plaat af die niet direct volledig overtuigt, maar duik er wat dieper in en er valt steeds meer op zijn plek

What Chaos Is Imaginary is een plaat met twee gezichten en het zijn de gezichten van Cleo Tucker en Harmony Tividad. De laatste grossiert nog steeds in bedwelmende en wonderschone dreampop, maar de eerste heeft door een proces van geslachtsverandering niet alleen een ander stemgeluid, maar lijkt ook een voorliefde te hebben voor rauwere en directere rock. Het komt in eerste instantie over als twee platen die aan elkaar zijn geplakt en niet al te veel met elkaar te maken lijken te hebben, maar langzaam maar zeker hoor je steeds meer verbanden en begint de nieuwe plaat van Girlpool te groeien. Zo goed als Powerplant vind ik hem nog niet, maar een van de betere releases van deze week is het zeker.

What Chaos Is Imaginary is alweer de derde plaat van het uit Los Angeles afkomstige duo Girlpool. Cleo Tucker en Harmony Tividad debuteerden in 2015 met het bijzondere en bij vlagen veelbelovende Before The World Was Big. Het bij vlagen bijna minimalistische debuut van het tweetal begon sterk, maar wist me uiteindelijk toch onvoldoende te boeien.

Het in 2017 verschenen Powerplant deed dat wel en imponeerde met een bijzondere mix van shoegaze, dreampop, noisepop en lo-fi. Het net wat vollere geluid bracht de muziek van Girlpool tot leven en combineerde de genadeloze verleiding van de bloedstollend mooie harmonieën met flink wat avontuur en diepgang.

Deze week verscheen de derde plaat van het Amerikaanse tweetal. De openingstrack van What Chaos Is Imaginary zette me direct op het verkeerde been. De plaat opent niet alleen met een vol en noisy geluid, maar wordt bovendien gedomineerd door een mannenstem. Cleo Tucker heeft besloten om als man door het leven te gaan en hormoonbehandelingen hebben de stembanden alvast een flinke zet in de goede richting gegeven.

Het levert een openingstrack op die heel ver is verwijderd van de muziek die ik tot dusver van Girlpool ken, maar de tweede track is weer een feest van herkenning. Harmony Tividad verleidt in deze tweede track met honingzoete vocalen en een song die uitstekend past in het hokje dreampop.

In de tweede track horen we ook nog de fantastische harmonieën die van Powerplant zo’n indrukwekkende plaat maakten, maar in veel tracks neemt of Cleo Tucker of Harmony Tividad het voortouw.

Vergeleken met Powerplant en zeker vergeleken met het debuut van Girlpool, is What Chaos Is Imaginary voorzien van een behoorlijk vol geluid. Het is nog altijd een geluid dat meerdere kanten op kan, zeker nu Cleo Tucker en Harmony Tividad meer als individuen hun stempel drukken op de plaat.

Het zijn vooralsnog vooral de songs van Harmony Tividad die op mij de meeste indruk maken. Ik heb nu eenmaal een zwak voor dreampop en zeker voor dreampop met engelachtige zang. Het vollere geluid op de plaat zit me geen moment in de weg en bevalt me over het algemeen wel, zeker omdat er ook nog flink wat songs zijn wanneer het tweetal zeer subtiel te werk gaat. Girlpool klinkt op What Chaos Is Imaginary nog steeds bijzonder, maar vult ook wat makkelijker de ruimte.

Het soms wel erg grote verschil tussen de songs van Cleo Tucker en Harmony Tividad zit me af en toe wel wat in de weg. Harmony Tividad heeft nog altijd een zwak voor dreampop en shoegaze, terwijl Cleo Tucker kiest voor avontuurlijke indie-rock en voor songs die in de verte soms een Beatlesque tintje hebben. De verschillen zijn overigens lang niet altijd even groot. Zeker wanneer Cleo Tucker kiest voor bezwerende klanken, wijkt alleen de stem nog af van de songs uit het verleden.

De plaat blijft overeind omdat Harmony Tividad wat zweverigheid en mysterie toevoegt aan de songs van Cleo Tucker, terwijl hij haar songs voorziet van een stevige aardse onderlaag. De twee stuwen elkaar hier en daar naar grote hoogten. What Chaos Is Imaginary maakt nog niet de onuitwisbare indruk die Powerplant in 2017 maakte, maar de op het eerste gehoor wat schizofreen overkomende plaat wint snel aan kracht, zeker wanneer de songs van Cleo Tucker en Harmony Tividad wat meer door elkaar gaan lopen en ze elkaar versterken in plaats van elkaar te beconcurreren en vooral wanneer de dreampop het net wint van de stoere of net wart minder spannende rock. Erwin Zijleman

Girlpool uit Los Angeles trakteerde ons in 2015 met de spontane lo-fi plaat Before the World Was Big. Onschuldige puberliedjes welke hun oorsprong leken te vinden op een snoezige meidenkamer, om vervolgens tot uitwerking gebracht te worden op een zoldertje. Heerlijk onbevangen terug verlangen naar de kindertijd. Met af en toe een beetje tegen de maatschappij aan kicken. Met Powerplant werd de switch gemaakt naar zwoele dreampop met explosieve uitspattingen, en nu is er dan What Chaos Is Imaginary. Het leven is geen roze wolk, en het tienergeluk was maar schijn. Hun derde plaat is veel stoerder en volwassener. In eerste opzicht misschien wat vreemd, zeker als je niet op de hoogte bent dat transgender Cleo Tucker ondertussen gekozen heeft voor een geslachtsverandering, waarbij de hormoonkuren zorgen voor vocaal gezien een ander geluid. Knap dat je hiermee ook muzikaal bent ontwikkeld; vergelijk het maar met een jongen die rond de middelbare schoolleeftijd de baard in de keel krijgt, en een andere stem krijgt. Hier is het absoluut een meerwaarde. Het speelse onschuldige vrouwelijke is geëvalueerd tot een volgroeide meer mannelijke benadering. Hoe mooi zelfverzekerd en vertrouwd het klinkt laat zich lastig omschrijven. Uiteraard hoor je soms nog de twijfel door in de manier van zingen, dat geeft het ook een eerlijk persoonlijk tintje. Voorheen smolten de stemmen meer samen, nu hoor je duidelijk verschillen in de benadering per song. Harmony Trividad is tevens gegroeid, het kinderlijke heeft plaats gemaakt voor sensuele volwassenheid.

Toch ben ik vooral een groot liefhebber voor de meer dan geweldige verandering van Cleo Tucker. Vocaal is het zo puur en natuurlijk, iets wat al direct opvalt in opener Lucy’s. Chapeau hoe hier een missing link gevormd wordt tussen het stofzuigende shoegazer naar de daaropvolgende mellow Madchester sound. Als Tucker zingt, dan gaat het al snel meer richting de Merseybeat en jaren zestig psychedelica zoals in Swamp and Bay en Hire, stoer en ruig. Dat in deze korte periode al zo’n rauw en hees stemgeluid is ontwikkeld mag bijzonder genoemd worden. Harmony Trividad roept met haar hoge engelachtige vocalen de regionen van het bijna onaardse op. Treffend tot het recht komend in Hoax and the Shrine en het zwoele Stale Device. Ook het klein gehouden Josephs Dad is een diamantje. Maar verder is het nog steeds de dynamiek tussen beiden die bepalend is. Bij de Dreampop van Where You Sink smelt de zang samen in het gedeelte waar Tucker zich beschaafd ondergeschikt opstelt ten opzichte van Trividad.

Pretty roept herinneringen op aan de poppy gitaar spelende frontvrouwen van dromerige zelfverzekerde Britse bands die redelijk succesvol daar de charts wisten te bereiken. Meer donker gekleurd en zwaarmoediger weerklinkt Chemical Freeze en het door een orgel vorm gegeven Minute in Your Mind, welke naadloos over gaat in het hemelse trippende What Chaos Is Imaginary. Dan is All Blacked Out daar tegenover een zoet opwarmend kampvuurliedje. Maar echt opbeurend wordt het pas bij het vrolijke Lucky Joke, kriebelend als de eerste grassprieten. Als toegift krijgen we het ruimtelijke Roses cadeau, om vervolgens bijna als een baby te willen weg kruipen in moeders schoot. De noisy uitbarstingen op What Chaos Is Imaginary zijn sensitiever en minder overrompelend en lomp dan wat er in de jaren negentig gebracht werd. Een logische benadering hiervoor lijkt mij het bespelen van de instrumenten. Het vrouwelijke aspect hoor je voornamelijk terug in de beheersing, slanke ranke vingers raken de snaren natuurlijk anders dan ruwe werkershanden. Girlpool is meer in evenwicht, het plaatje klopt nu helemaal, alsof het nooit anders is geweest.

Girlpool - What Chaos Is Imaginary | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Waar de 2 voorgangers nog fris en sprankelend klonken is deze plaat nogal dunnetjes om niet te hoeven zeggen dat ik dit gewoon een vervelende plaat vind. Het nummer Pretty is de enige keer dat ik een beetje opveerde tijdens een voor de rest saai album.