Henry Threadgill 14 or 15 Kestra: Agg - Dirt... and More Dirt (2018)

Henry Threadgill, winnaar van de Pullitzer Price voor muziek van 2016 (een van de slechts drie jazzmuzikanten die ooit die prijs wisten binnen te slepen), is weer terug met een nieuw project. Ditmaal geeft hij acte de présence met een heuse bigband ofwel orkest (het hangt maar net van de compositie af); het 14 or 15 Kestra: Agg. Het lijkt erop dat Threadgill op een gegeven moment geen zin meer had in het tellen van het aantal muzikanten dat hij tijdens deze opnames tot zijn beschikking had. FYI: het zijn er 15. Het merendeel speelde al mee in Threadgill's gerenommeerde Zooid band, maar er zijn ook een aantal toffe toevoegingen zoals Craig Weinrib op drums en breakout jazztalent Stephanie Richards op trompet.

De composities kennen een opzet zoals we al jaren van Threadgill zijn gewend. Suites (in dit geval twee, bestaande uit meerdere secties) van postmoderne kamermuziekcomposities voor ensembles, doordrenkt met complexe passages en meerdere soloinstrumenten die polyfoon door elkaar heen razen. Ook de basso continuo instrumenten; piano, (contra)bas, percussie en drums zijn continu onrustig, maar houden een steady tempo voor de solisten om op terug te vallen. Dat is voor de luisteraar ook aangename houvast. Hoe chaotisch sommige passages (vooral die waarin het ensemble samenspeelt) ook mogen klinken, het is allemaal te herleiden tot ritmiek en tempowisselingen van de basinstrumenten. Op de composities voor solo-instrumenten (zoals Dirt Part V - voor drums en percussie) is die houvast uiteraard foetsie, maar solo breaks zijn dan ook bedoeld om eens rustig onderuit gezakt te gaan zitten luisteren zonder al te veel na te denken. En bij Threadgill en zijn 'keen eye' voor het uitzoeken van geschikte solisten en muzikanten, weet je dat het goed zit. ''Dirt... and More Dirt'' is gewoon goed werk van deze oude rot - zoals je op voorhand simpelweg al had verwacht. 3,5/5