Cyril Bondi, Pierre-Yves Martel, Christoph Schiller - Tse (2018)

Abstracte akoestische musique concrete waarbij bijzondere muziektechnieken en instrumentarium wordt gebruikt. Het betreft een vijftal improv composities die beginnen met vooraf besproken parameters, namelijk sequenties in toonhoogten. Deze sequenties laten zij langzaam doordronen en dan beginnen ze binnen die vooraf besproken toonhoogte (of thans sequentie van toonhoogten) te experimenteren en daarmee te spelen. Zeer verstilde bedachtzame, en daarmee lastig te doordringen, muziek.

Het instrumentarium is vooral zo uniek door het gebruik van het harmonium, viola da gamba en spinet. Toch vooral instrumenten die je op voorhand zou verwachten bij een uitvoering van een renaissance werk van bijvoorbeeld Monteverdi. Deze oude instrumenten zorgen - bij afwezigheid van een orkest - daardoor juist voor een zeer verstild en minimalistisch, haast sacraal, geluid waarbij de complete afwezigheid van ritme en melodie opvalt en welhaast een intellectueel klankenspel van toonhoogten en variaties centraal staat. De enige afwisselingen daarop zijn de 'grapjes' die tussendoor worden uitgehaald door geluiden te maken met verschillende objecten (zoals loden pijpen, strijkstokken op metaal, etc.) die het vervreemdende melancholieke effect af maken. Markant gezelschap. ****