Amphetamin - A Forest of Rainbows (2018)

Dit album is eigenlijk voornamelijk een eenmansproject, maar Sebastian Laurent laat op dit album Chris Hiegel de drums doen. De fransoos maakt goede muziek in het genre progressieve rock gemixt met postrock.

Ben het album aan het beluisteren. Klinkt vooreerst goed.

Voor meer info over dit album kun je bandcamp.com bezoeken. In januari 2019 komt de fysieke cd uit.

Album ademt inderdaad de progrock sfeer.

Soms klinkt de muziek in mijn oren naar Camel. Progrock adepten zullen een hogere waardering geven dan ik, maar dat is natuurlijk voor eenieder verschillend.

Net als grote favoriet Cosmograf is dit een artiest die voornamelijk in z'n eentje ergens achteraf in een geluidsdicht kamertje of schuurtje 'wat aan zit te klooien'. En net als bij Robin Armstrong ben ik wederom blij verrast met een kleinood, dus geef ik vandaag mijn progartrockkant met de kleine 'p' maar weer eens 'n ferme zwieper. Er wordt hier niet al teveel gefröbeld, 't is ook geen al te zware kost en de uitwerking is alles behalve opzienbarend. Maar wow... dit is gewoon heel erg mooi en daar gaat het om. Het kan zijn dat het even wennen is aan de zanger, maar ik kan 'm gelukkig nét hebben! ?

Wat een fantastische multi-cook is deze Fransman toch. Nu ik de hi-res versie van A Forest of Rainbows met de koptelefoon beluister, komen er ook nog eens onwijs veel 'grappige' en interessante geluiden naar boven borrelen. Voor mij de 'valreepplaat' van het jaar 2018!

*proost*