Widowmaker - Stand By for Pain (1994)

Dit is een keihard album van Dee Snider. De eerste Widowmaker was nog steeds erg in de stijl Twisted Sister en niet slecht, maar deze "Standby for Pain" is toch wel iets andere koek. Een vergelijking met wat Dio rond deze tijd deed ("Dehumanizer", "Strange Highways") is best te maken. En wat te zeggen over de Alice in Chains achtige momenten in "Long Gone" ( te zien geweest bij Headbanger's Ball, wat een tijden waren dat!!) of de vette industrial achtige vervorming op de stem van Dee op het nummer "Just Business"? Volgens mij was het qua verkoop niet heel succesvol, maar verdomd wat klinkt dit album lekker. Het zou me ook niet verbazen als ook dit als oubollig gezien werd toen (is de pers goed in, vooral als het om een artiest gaat met een staat van dienst waar je u tegen zegt), maar no way dat dit in de jaren 80 zo geklonken zou hebben!

Killing Time
De opener is langzaam en wat dreigend/beklemmend. Het gaat over een seriemoordenaar en Dee Snider weet zijn levensverhaal als rockster zich daarmee te vereenzelvigen, als je het nummer hoort is het wel logisch haha!

Long Gone
De single? In ieder geval een videoclip. Zoals gezegd met een Alice in Chains soort aanpak. Heavy, donker en zeer goed

Protect and Serve
Over de polisie en waarschijnlijk ook (misschien indirect) over het Rodney (Glen) King drama

Ready to Fall
Een stamper! De riff is zeer on-origineel moet ik zeggen, heb ik vaker gehoord, maar wat een goede metal beuker!

Circles
Zeer goede power ballad, het klinkt modern met stukjes van dat typische soort gitaargeluid dat we allemaal kennen van dat ene Soundgarden hitje

Standby for Pain
"Sabbath Bloody Sabbath", daar lijkt het nummer op gebaseerd. Mijn minst favoriete stuk van het album, maar het is te doen en past hier wel op

Just Business
Over het slechte van religie, een thema dat toen al heel lang actueel was

The Iron Road
Het snelste nummer. Lekker die bas, het dendert goed voort. Toch vind ik de zang hierop niet lekker klinken soms, weet niet wat het is... Maar goed genoeg

Bad Rain
De derde, maar eigenlijk de tweede echte power ballad. Heel goed, maar wel een beetje een klasse minder als "Circles" vind ik

Your Sorrow
Over het nemen van revenge? Als je iemand echt haat, deze is voor jou

Cry a Dying Man's Tears
Een blues rock nummer dat me enigszins doet denken aan Glenn Hughes "Blues", was ook een beetje een hype in die tijd, blues rock spelen, maar heel goed

All Things Must Change
Met een beklemmend begin waarna de hel losbreekt, zeer goed, raak je frustratie kwijt hiermee!


Dee Snider teerde later hierna weer op oude roem met Twisted Sister en hij staat zelfs op Broadway ('It's not metal!') en dat is zijn goed recht, maar ik had nog best wat meer platen als deze van de man willen hebben.

Widowmaker is met deze plaat flink tussen het wal en schip gevallen. De oudere fans van Twisted Sister en de vorige plaat waren er misschien niet eens meer zo veel toen, en de jeugd bestempelden ze waarschijnlijk van hipdoenerij. Je kon het niet goed in deze jaren als dergelijke band! Dit is een fantastisch metal album, zo wordt het nu helemaal niet meer gemaakt...

De succesvolle jaren van Dee Snider lagen al weer enkele jaren achter hem, toen ook hij besloot om in te haken op enkele heersende trends.
Voorganger Blood & Bullets was een aardige plaat, een wat serieuzere toon en er sijpelde hier en daar wat 'groove' elementen in de muziek.
Opvolger Stand By for Pain gaat op dezelfde voet verder, de productie is alleen nog droger dan op zijn voorganger het geval was.
Kortom, typisch een product van zijn tijd, weinig galm, weg zijn de kamerbrede refreinen en de afgemeten maar weinig creatieve zanglijnen van Snider sluiten goed aan op de chirurgische toegepaste riffs.
Slecht is de plaat allerminst maar het songmateriaal komt pas halverwege tot leven, de afstandelijke productie helpt hierin ook niet mee.
De nummers steken degelijk in elkaar maar nergens word ik naar het puntje van mijn stoel gezogen en dat is jammer.
Regelmatig moet ik denken aan een plaat als Subhuman Race van Skid Row of Strange Highways van Dio. Ook platen waarbij het gas werd teruggenomen, logge tegendraadse ritmes het wonnen van catchy snelle solo's en riffs en de teksten venijnig de mix in werden geslingerd.
Het plaatje valt in 2 helften uiteen; een wat heavier eerste deel waar eenvormigheid op de loer ligt en een gevarieerder laatste stuk, waarbij de songs meer kleur op de wangen krijgen.
Het is echter dan al te laat om te spreken van een echt goede schijf.